Kot, który odpychał i wyzywał w świetle poranka

Kot spał z żoną. Opierał się o nią plecami i odpychał mnie wszystkimi czterema łapami. Rankiem patrzył bezczelnie, z drwiącym błyskiem w oczach. Próbowałem protestować, ale nic nie mogłem poradzić. Ulubieniec, rozumiecie? Skarb i słoneczko. Żona śmiała się, lecz mnie do śmiechu nie było.

Dla tej „słoneczkowej” istoty smażyła się rybka, potem wyjmowano z niej ości, a chrupiącą skórkę układano w staranną górkę obok ciepłych, dymiących kawałków na jego talerzu.

Zwierzak spoglądał na mnie z krzywym uśmieszkiem, który zdawał się mówić:
„Ty jesteś nieudacznikiem, a prawdziwym panem tego domu – ja”.

Mnie zostawały resztki, których nie chciał ten łobuz. W skrócie: znęcał się nade mną, jak mógł. Odwdzięczałem mu się – delikatnie odsuwałem go od talerza, zrzucałem z kanapy. Wojna na całego.

Czasem w buty podkładał „miny” o przedłużonym działaniu. Żona tylko się śmiała:
– Sam go prowokujesz!

I głaskała swojego „skarbika”. Kot patrzył na mnie z wyższością. Wzdychałem. Co poradzić? Żonę miałem jedną, dyskusje nie wchodziły w grę. Trzeba było znosić.

Lecz tego ranka…
Gdy szykowałem się do pracy, z przedpokoju dobiegł przeraźliwy krzyk Zosi. Wpadłem tam i ujrzałem koszmar: sześć kilogramów nastroszonej sierści, szponów i wściekłości rzucało się na żonę jak byk na czerwoną płachtę.

Ujrzawszy mnie, bestia skoczyła mi na pierś, aż wyleciałem na podłogę. Zerwałem się, chwyciłem krzesło jak tarczę, pociągnąłem Zosię do sypialni. Kot uderzył w nogę mebla, zawył przeraźliwie.

To go nie zatrzymało. Atakował, póki nie zatrzasnęliśmy drzwi. Staliśmy, nasłuchując syku za ścianą. Potem zalewaliśmy spirytusem i jodyną dziesiątki zadrapań.

Zosia dzwoniła do pracy, tłumacząc, że kot oszalał i musimy jechać do szpitala. Ja powtórzyłem to szefowi słowo w słowo.
Wtedy…

Ziemia drgnęła, dom zatrzeszczał. W kuchni wyleciały szyby, w łazience pękło okno. Upuściłem telefon. Cisza. Zapominając o kocie, wybiegliśmy do kuchni.

Przed blokiem gapiała się ogromna dziura. Wokół leżały szczątki sąsiadowej gazetki – małej ciężarówki na gaz, wypchanej butlami. Pewnie eksplodowała. Na parkingu auta leżały jak przewrócone żółwie, kręcąc kołami. W oddali wyły syreny.

Oszołomieni, spojrzeliśmy na Mruczka. Siedział w kącie, tuląc złamaną przednią łapę i cicho skomląc.

Zosia krzyknęła, porwała go na ręce. Wyrwałem kluczyki, pomknęliśmy po siedmiu piętrach schodów. Nasze auto stało za blokiem – skoczyliśmy do środka, pędząc do weterynarza.

Godzinę później Zosia niosła „skarbeńko”, a on… demonstrował opatrunek innym pacjentom w poczekalni. Gdy usłyszeli, co się stało, wszyscy wstali, by go pogłaskać.

W domu żona smażyła mu ulubionego dorsza. Wyjęła ości, ułożyła chrupiącą skórkę. Dla mnie – resztki.

Kot, kulejąc, podszedł do miski. Próbował spojrzeć z pogardą, lecz wykrzywił go grymas bólu.
Skończywszy jeść, podszedłem, dokładając mu swoją porcję.

Zwierzak wpatrywał się we mnie zdumiony. Przycisnął łapę do brzucha i cicho zamiauczał.

Wziąłem go na ręce, przytuliłem:
– Może jestem nieudacznikiem. Ale skoro mam taką żonę i takiego kota – jestem najszczęśliwszym nieudacznikiem pod słońcem.

Pocałowałem go w pyszczek. Zamruczał, trąc głową mój policzek.

Postawiłem go przy misce. Jadł, mrużąc oczy z bólu. My z Zosią staliśmy w objęciach, uśmiechając się.

Od tamtej pory Mruczek śpi tylko ze mną. Gdy zagląda mi w oczy, modlę się o jedno: by Bóg dał mi jak najwięcej lat z nim i z nią.

I nic więcej.
Naprawdę.
Bo to właśnie jest prawdziwe szczęście.