Kontynuacja: Następny Rozdział Twojej Historii

Adrian długo rozmyślał nad słowami starego Edwarda. Potrzebujesz kobiety w domu. Tak, wiedział, że ma rację. Wieczorami, gdy wracał do pustego mieszkania, cisza go przytłaczała. Chłodne ściany i zapach ubrań Zosi, które wciąż wisiały w szafie, przypominały mu o stracie bardziej niż sam cmentarz.

Po kilku miesiącach sąsiedzi zaczęli robić delikatne aluzje. Adrian, na targu pojawiła się młoda wdowa, może ją znasz W kościele modli się porządna dziewczyna, mogę ci przedstawić Ale nic go nie poruszało. Aż pewnego dnia Edward wziął go pod ramię i zaprowadził do domu swojej dalekiej kuzynki, Jadzi.

Jadzia nie była piękna według wiejskich standardów. Miała okrągłą twarz, zbyt duży nos i wyblakłe oczy, a chodziła trochę niezgrabnie. Kobiety we wsi szeptały: Biedny Adrian, po Zosi wdał się w taką. I tak przylgnęło do niej okrutne przezwisko brzydka żona.

Ale czego ludzie nie widzieli, to jej łagodność. Jadzia cierpliwie gotowała, nosiła wodę ze studni bez narzekania, a przede wszystkim umiała słuchać. Adrian, który od miesięcy nie miał komu powierzyć swoich trosk, odkrył w niej rzadki spokój.

Ich ślub był skromny dwóch świadków, ksiądz i kilka świec. Adrian nie poczuł iskry namiętności, ale poczuł coś innego kotwicę. A po latach burz, kotwica jest cenniejsza niż jakiekolwiek piękno.

Na początku ludzie patrzyli na niego z politowaniem. Wybrał ją tylko po to, żeby nie być sam. Nie miał szczęścia do kobiet. Ale stopniowo szepty ucichły. Dom Adriana, który wcześniej rozbrzmiewał pustką, teraz pachniał ciepłym chlebem i suszonymi ziołami. W długie zimowe wieczory Jadzia czytała mu łagodnym głosem fragmenty starych książek Zosi, a Adrian zamykał oczy i czuł, że ból nie jest już tak ostry.

Pewnego dnia Edward, stary przyjaciel, zajrzał do nich. Zatrzymał się w progu, patrząc, jak Jadzia szyje przy oknie, a Adrian znosi drewno na opał. Uśmiechnął się pod siwym wąsem i szepnął:
Piękna czy brzydka, nie ma znaczenia. Ważne, że znaleźliście siebie.

Adrian odwrócił się do niego i po raz pierwszy od pogrzebu uśmiechnął się naprawdę. Może wieś zawsze nazywała ją brzydką żoną, ale dla niego Jadzia była nieoczekiwanym darem życia dowodem, że prawdziwe piękno nie leży w twarzy, lecz w spokoju, który wnosi do duszy.

I w tym spokoju Adrian poczuł, że wreszcie znów żyje.