Konflikt na pierwszym piętrze

Hej, słuchaj, co się ostatnio wydarzyło w naszym mieszkaniu przy ulicy Jana Pawła II w Warszawie. Stara Stasia Kowalska stała w klatce schodowej, trzymając starą metalową konewkę, jakby to był jej jedyny oręż. Na podestach pierwszego piętra, gdzie zwykle stały jej gliniane doniczki z petuniami, geranium i fiołkami, panował bałagan trzy doniczki rozbite, ziemia rozsypana po zużytym linoleum, a płatki leżały jak po burzy. Powietrze w klatce było przesycone wilgocią, pleśnią i lekko metalicznym posmakiem poręczy.

Z mieszkania numer 12 dobiegała głośna muzyka elektroniczna z mocnym basem. Stasia, w kolorowym szlafroku z białymi stokrotkami i z siwymi włosami związanymi w ciasny kok, spojrzała na sprawcę nowy czarny rower, przywiązany łańcuchem do poręczy, właśnie na miejscu jej kwiatowego ogródka.

Kto to tak rozprawił? wymamrotała, a głos jej drżał ze złości. Moje kwiaty! Hodowałam je pół wieku, a tu barbarzyńcy!

Drzwi do mieszkania 12 otworzyły się z hukiem i wyłonił się Kacper, dwudziestosiedmioletni sąsiad w szarej sportowej koszulce i szortach. Jego ciemne włosy były rozczochrane po treningu, a w ręku trzymał butelkę wody z jaskrawej etykietą.

Stasio, po co krzyczysz? zapytał, patrząc na chaos. Co to za sprawa z kwiatami? Mój rower wpadł, po prostu się potknął. Kupię nowe doniczki, nie ma sprawy.

Stasia przebiła go konewką, woda rozprysnęła się po podłodze.

Kupić? To nie tylko kwiaty, Kacprze! To dusza naszej klatki! A wy, młodzi, tylko burzyć potraficie!

Kacper przewrócił oczami, popijając wodę.

Dusza? Babciu, to rośliny. Mój rower ważniejszy na nim jeżdżę do siłowni, mam pracę. A Twoje doniczki zajmują cały korytarz!

Z mieszkania 12 wyjrzała młodsza siostra Kacpra, Jadwiga. Miała jasne włosy związane w luźny kok i trzymała podniszczony podręcznik psychologii, bo szykowała się do egzaminu na uniwersytecie. Na koszulce oversize widniało Dream Big.

Kacprze, serio? powiedziała, widząc rozbite doniczki. Stasio, przepraszam, nie pomyślał. Posprzątam teraz.

Stasia zadyszała, a jej oczy zabłysły za okularami.

Nie pomyślał? To egoizm, Jadwigo! Wy, młodzi, tylko o sobie myślicie! Moje kwiaty cieszyły cały dom, a on je wyrzucił na śmietnik!

Z góry zsunęła się Marzena, trzydziestopięcioletnia matka dwójki dzieci z mieszkania 15. Pchała wózek z małym synkiem, a jej dżinsy były poplamione jabłkowym musem. Za nią szła starsza córka, Lena, z plecakiem.

Co za hałas? zapytała, rozglądając się po podestach. Kacprze, to Ty kwiaty rozbiłeś? Stasio ma rację, one ozdabiają klatkę!

Kacper rzucił butelkę na parapet, który rozbrzmiał stukiem o szybę.

Ozdabiają? Połowa już więdnie! Lepiej wymienić żarówki w klatce, niż podlewać kwiaty!

Z mieszkania numer 10 wyłonił się Olek, samotny programista, trzymający laptopa. Jego okulary zsuwają się na nos, a koszulka z logo Linuxa jest pomarszczona.

Kacprze, nie podnoś głosu powiedział, prostując okulary. Kwiaty to ekologia, tlen. A Twój rower możesz schować w piwnicy.

Kacper odwrócił się, podnosząc głos.

Ekologia? Olek, jesteś w klatce raz w miesiącu, siedząc przy kodzie! Gdzie mam postawić mój rower?

Klatka zamieniła się w arenę, a rozbite doniczki stały się symbolem wojny sąsiadów, każdy widział w kwiatach coś innego.

Następnego dnia konflikt rozgorzał jeszcze mocniej. Stasia przyniosła nowe doniczki z piwnicy, gdzie trzymała zapas, i demonstracyjnie podlewała petunie, narzekając na niewychowaną młodzież. Jej szlafrok falował, a konewka lśniła pod przytłumionym światłem. Kacper wrócił po treningu, zobaczył, że jego rower znów stoi w kącie, otoczony pustymi doniczkami, i zawołał siostrę:

Jadwigo, co to za cyrk? krzyknął, stukając w doniczki. Mówiłem, że potrzebuję miejsca!

Jadwiga, siedząca przy kuchennym stole w ich mieszkaniu, otoczona notatkami, odłożyła podręcznik.

Kacprze, nie zaczynaj. Rozmaw