Konflikt na pierwszym piętrze

Konflikt na parterze

Stanisława Kowalska stała w klatce schodowej, trzymając starą metalową konewkę, jakby była jedyną bronią, którą mogła się posłużyć. Na podestach pierwszego piętra, gdzie zwykle ustawiała gliniane doniczki z petuniami, geranium i fiołkami, panował bałagan: trzy doniczki rozbite, ziemia rozsypana po zużytej wykładzinie, a płatki leżały jak ofiary burzy. Klatka pachniała wilgocią, pleśnią i lekko metalicznym posmakiem poręczy. Z mieszkania nr12 dobiegała głośna muzyka elektroniczna z ciężkimi basami. Stanisława, w kolorowym szlafroku z nadrukowanymi stokrotkami i siwych włosach związanych w ciasny kok, spojrzała na sprawcę nowy czarny rower przywiązany łańcuchem do poręczy, stojący dokładnie w miejscu jej kwiatowego łóżka.

Kto to znowu zgotował? mruknęła, a głos jej drżał ze złości. Moje kwiaty! Hodowałam je pół wieku, a tu barbarzyńcy!

Drzwi mieszkania nr12 otworzyły się gwałtownie i na podest wybiegł Kacper, dwudziestosiedmioletni sąsiad w szarej koszulce sportowej i szortach. Jego ciemne włosy były rozczochrane po treningu, a w ręku trzymał butelkę wody z jaskrawą etykietą.

Pani Stanisławo, po co krzyczysz? zapytał, przyglądając się chaosowi. Czy to naprawdę przez kwiaty? Mój rower się przewrócił, doniczki spadły. Kupię nowe, nie ma sprawy.

Stanisława wymachiła konewką w jego stronę, a woda rozprysnęła się po podłodze.

Nie ma sprawy? To nie są tylko kwiaty, Kacprze! To dusza naszej klatki! A wy, młodzieży, tylko burzyć potraficie!

Kacper przewrócił oczami, popijając wodę.

Dusza? Babciu, to rośliny. Mój rower jest ważniejszy jeżdżę na nim do siłowni, mam pracę. A wasze doniczki tylko zajmują miejsce!

Z mieszkania wyjrzała Bogna, młodsza siostra Kacpra. Jej jasne włosy były zebrane w niechlujny koczek, a w ręku trzymała podniszczony podręcznik psychologii przygotowywała się do egzaminu na studiach. Na koszulce miał napis Marz wielkie.

Kacprze, serio? powiedziała, widząc rozbite doniczki. Pani Stanisławo, wybacz mu, nie pomyślał. Posprzątam.

Stanisława zadrwiła, a jej oczy zabłysły za okularami.

Nie pomyślał? To egoizm, Bogusiu! Wy, młodzi, tylko o sobie myślicie! Moje kwiaty cieszyły cały dom, a on je wyrzucił na śmietnik!

Z góry zsunęła się Magdalena, trzydziesto pięcioletnia matka dwójki dzieci z mieszkania nr15. Pchała wózek z małym synkiem, a jej dżinsy były poplamione jabłkowym musem. Za nią szła starsza córka, Jadwiga, z plecakiem.

Co to za hałas? zapytała, rozglądając się po podestach. Kacprze, to ty rozbiłeś kwiaty? Stanisława ma rację, ozdabiają naszą klatkę!

Kacper rzucił butelkę na parapet, który dzwonił o szybę.

Ozdabiają? Połowa już więdnie! Lepiej wymienić żarówki w klatce, niż podlewać kwiaty!

Marek, samotny programista z mieszkania nr10, wystawił głowę zza drzwi, trzymając laptopa. Jego okulary zsuwały się na nos, a koszulka z logo Linuksa była zmarszczona.

Kacprze, uspokój się powiedział, poprawiając okulary. Kwiaty to ekologia, tlen. Twój rower mógłby stać w piwnicy.

Kacper odwrócił się, podnosząc głos.

Ekologia? Marek, przychodzisz do klatki raz w miesiącu, siedząc w swoim kodzie! Gdzie mam postawić rower?

Klatka zamieniła się w arenę, a rozbite doniczki stały się symbolem wojny sąsiadów, każdy z nich widział w kwiatach coś innego.

Następnego dnia konflikt rozgorzał z nową siłą. Stanisława przyniosła nowe doniczki z piwnicy, gdzie trzymała zapas, i demonstracyjnie podlała petunie, narzekając na niewychowaną młodzież. Jej szlafrok falował, a konewka lśniła pod przytłumionym światłem. Kacper, wracając po treningu, zobaczył, że jego rower znów został wciśnięty w róg, otoczony pustymi doniczkami, i zawołał siostrę.

Bogusiu, co to za cyrk? krzyknął, wskazując na doniczki. Mówiłem, że potrzeb