Koleżanka z klasy uważa, że powinnam była sama domyślić się, dlaczego cierpi

Każdego dnia się dziwię, jacy czasami ludzie są. Jakoś nikt nie chce realnie ocenić sytuacji.

Każdy żyje we własnym świecie i uważa, że wszyscy inni powinni wszystko rozumieć bez słów. Z moją koleżanką z klasy, Dorotą, rozmawiałam niezbyt często.

Była takim trochę odludkiem. Poza tym przeniosła się do nas dopiero w 5. klasie. Nie znała więc nikogo zbyt dobrze i nie za bardzo chciała się zaprzyjaźniać.

Pewnego dnia zostałyśmy dłużej w szkole, miałyśmy zajęcia pozalekcyjne. Razem czekałyśmy na nauczycielkę. Dorota w milczeniu coś rysowała. Widziałam, że była bardzo utalentowana. Podobał mi się jej rysunek.

Zapytałam, czy chodziła na jakiś kurs rysunku, ale powiedziała, że ​​jest samoukiem. Zaczęłyśmy ze sobą rozmawiać. I tak już przegadałyśmy wszystkie następne zajęcia z ceramiki.

Ciekawiły mnie te różne rzeczy, których dowiadywałam się o nowej koleżance. Rozmawiałyśmy ze sobą jeszcze przez kilka lat, ale w 8. klasie Dorota bardzo się zmieniła.

Nie rozumiałam, co się dzieje. Próbowałam delikatnie się czegoś dowiedzieć, ale jakoś mi się nie udało. Traktowała mnie chłodno, ciągle była smutna.

W końcu nie mogłam już tego znieść i zapytałam wprost, co się stało, ale jej reakcja po prostu mnie zszokowała. Dorota wybuchła i powiedziała, że ​​mogłam się domyślić, że straciła matkę.

A moje pytania są po prostu niedorzeczne, jakbym chciała się z niej ponaśmiewać.

To było dla mnie po prostu dziwne. Oczywiście współczułam Dorocie, ale nie rozumiałam, dlaczego niby miałam się z niej śmiać i jakim cudem powinnam się domyślić, co się stało.

Potem Dorota przestała się do mnie odzywać, a ja nie próbowałam się do niej znowu zbliżać. Moim zdaniem nie było w tym żadnej mojej winy. Chyba to ona powinna trochę dojść do siebie. Może z czasem spojrzy na tę sytuację z innej strony.