Kolejne kroki w przyszłość

Minęły dwa lata samotności Wandy. Została wdową w wieku zaledwie dwudziestu siedmiu lat. Z mężem żyli razem krótko, zaledwie rok, gdy nagle wszystko się zawaliło.

Marek wrócił z pracy wcześniej, skarżąc się na ból głowy.

— Szef mnie puścił, nie mogę już wytrzymać tego bólu — powiedział, gdy żona wróciła i zastała go bladego, leżącego na łóżku w sypialni.

— Mareczku, może wezwiemy pogotowie? To już kolejny raz masz takie ataki — nalegała Wanda.

— Nie trzeba, prześpię się, już to przerabialiśmy — odparł, odwracając się do ściany.

— Zrobię ci herbatę z miętą — powiedziała i wyszła do kuchni.

Gdy parzyła herbatę, w głowie kołatała jej jedna myśl:

— To nie pierwszy raz, gdy Marek ma takie bóle. Nie chce iść do lekarza. Muszę go jako przekonać. Dlaczego w wieku trzydziestu trzech lat tak się męczy? To nie może być bez powodu.

Wanda przyniosła mężowi herbatę, postawiła kubek na szafce nocnej i delikatnie zawołała:

— Mareczku, Marek… — Nie odpowiedział, więc dotknęła jego ramienia. Bez reakcji.

Wtedy mocniej nim potrząsnęła — nadal nic. Przestraszona, szybko zadzwoniła po pogotowie, a potem, już ze łzami w oczach, do teściowej.

— Jadwigo, Marek leży i się nie rusza, wezwałam karetkę.

— Już jadę — odpowiedziała.

Teściowa przyszła tuż przed pogotowiem — mieszkała w sąsiednim bloku. Gdy przyjechali lekarze, młody doktor przewrócił Marka na plecy, sprawdził puls i westchnął:

— Niestety, już nic nie mogę zrobić. Wasz mąż nie żyje, współczuję.

To, co działo się potem, pamiętała jak przez mgłę. Pomagali sąsiedzi — bo te dwie kobiety, złamane nagłym nieszczęściem, nie miały bliskiej rodziny. Po pogrzebie obie powoli dochodziły do siebie. Wspierały się, odwiedzały. Dobrze, że obie pracowały — praca pozwalała choć na chwilę oderwać myśli.

Wanda została sama w nowym mieszkaniu, do którego z mężem wprowadzili się pół roku wcześniej. Codziennie patrzyła na zdjęcia ślubne na ścianach. Choć Jadwiga mówiła, żeby je schować do szuflady, nie mogła się na to zdobyć. Wanda nie potrafiła pogodzić się ze śmiercią męża. Odszedł tak młodo, a lekarze stwierdzili u niego podstępną chorobę mózgu. Dlatego było to tak szybkie.

Spotykali się półtora roku, a potem już razem mieszkali, ale ślub długo odkładali. Zbierali pieniądze na wkład własny za mieszkanie, potem pomagali w leczeniu chorej nogi matki Marka — miała problem z kolanem, wymagało to operacji. W końcu wszystko się ułożyło. Wzięli ślub i zamieszkali w nowym mieszkaniu z nowymi meblami.

Jadwiga znów przyszła do Wandy. Kim teraz była? Byłą teściową, czy nadal nią pozostawała? Żyły w zgodzie. Na jej pochwałę — zrzekła się spadku po synu na rzecz Wandy. Raz w tygodniu spotykały się, często dzwoniły.

Minął rok, a Wanda wciąż nie mogła zapomnieć męża. Jak tu zapomnieć? Ale Jadwiga zaczęła delikatnie sugerować:

— Wandeczko, jesteś młoda, nie możesz tak siedzieć w domu. Wyjdź z koleżankami do kawiarni, na jakieś spotkania. Ciągle sama siedzisz. Trzeba się otrząsnąć, odpocząć, może kogoś poznać. Nie sądzę, żeby Marek chciał, żebyś tak marniała w tych czterech ścianach. Bardzo się kochaliście, rozumiem, ale już wystarczająco długo jesteś wdową. Jesteś młoda, musisz wrócić do życia. Trzeba żyć dalej, niedługo trzydziestka, a to dopiero początek.

— Nie wiem, Jadziu. Czuję, że umarłam razem z nim. Wszystko jest smutne, szare, nie chce mi się niczego — odparła Wanda.

— Właśnie dlatego mówię — musisz się otrząsnąć. W twoim wieku nie wolno tak się poddawać. Jeszcze będziesz szczęśliwa, a dzieci musisz mieć. Może nie będą moje z krwi, ale i tak będę je uważać za wnuki — uśmiechnęła się teściowa. — Zawsze wam pomogę. W końcu poza tobą nie mam już nikogo.

Wtedy Jadwiga się rozpłakała, choć starała się trzymać fason i dawać przykład Wandzie. Wiedziała jednak, że ze śmiercią syna straciła wszystko, czeka ją samotna starość.

Powoli Wanda zaczęła odżywać. Kilka razy wyszła z koleżankami z pracy na kawę, a swoje pierwsze urodziny bez męża spędziła z Jadwigą. Nie chciała hucznej zabawy, choć dziewczyny z pracy namawiały. Siedziały we dwie przy herbacie, z ciastem i cukierkami, a na środku stołu stała waza z różami — takimi samymi, jakie Marek jej kiedyś dawał. Jadwiga doskonale znała gust Wandy.

Teściowa podarowała jej haft w ramce — dwa słodkie kotki grzejące się przy kominku. Upewniała Wandę, że to znak szczęścia i pomyślności.

Nadeszła zima. Śniegu jeszcze nie było dużo, za miesiąc Nowy Rok.

— Pierwszy Nowy Rok bez ciebie, Mareczku — mówiła Wanda, patrząc na jego zdjęcie. — Tak ciężko…

Jadwiga ciągle powtarzała:

— Wanda, zdejmij te zdjęcia ze ściany. Po co tyle? Wszędzie on. Zostaw jedno w ramce i koniec.

— Jakoś nie potrafię — odpowiadała, ale pewnego dnia teściowa sama je pozbierała, zostawiając tylko jedną małą fotkę w ramce na komodzie.

Któregoś dnia Jadwiga zapytała:

— A jak planujesz spędzić Nowy Rok?

— W domu. W pracy będzie wigilia, pewnie pójdę, ale to kilka dni przed świętami. A potem urlop.

Teściowa chwilę milczała, po czym tajemniczo dodała:

— A może pojedziemy do sanatorium? W pracy dali mi voucher, ale mogę wziąć dwa. Co ty na to?

— Oj, sama nie wiem — zawahała się Wanda.

— No co, będziesz całe święta w domu siedzieć? Wiem, jak to będzie — może raz gdzieś wyjdziesz. W sanatorium głównie starsi ludzie, ale przynajmniej odpoczniesz na świeżym powietrzu. O ile nie masz innych planów — dodała szybko.

Wanda pomyślała i niechętnie się zgodziła.

— Jaka to różnica? Siedzieć w domu, czy z emerytami w sanatorium.

W sanatorium nie działo się nic ciekawego. Starsze pary, emeryci z laskami. Jadwiga też chodziła na zabiegi, leczyła kolana. Wanda spacerowała po sosnowym lesie, cGdy Wanda spacerowała po lesie, nagle spotkała starszą kobietę, która powiedziała jej, że najciemniej jest pod latarnią, a czasem nowe szczęście kryje się tam, gdzie najmniej się go spodziewamy — i w tym momencie Wanda zrozumiała, że życie oferuje jej drugą szansę.