Kolejna szansa na radość

Krysia obudziła się radosna — dziś miała osiemnaste urodziny. Wiedziała, że rodzice przygotowali dla niej prezent. Nie znała dokładnie co to, ale przeczuwała. Marzyła o złotym pierścionku z małym diamentem.

„Córciu, wstawaj, wszystkiego najlepszego! Zobacz, co ci kupiliśmy” — mama trzymała w dłoniach małe pudełeczko, a tata stał obok z szerokim uśmiechem.

„Dziękuję, mamo, tato!” — podskoczyła, natychmiast zakładając pierścionek. — „Ojej, jaki piękny!” Przytuliła każdego po kolei i pocałowała. — „Ale pewnie był drogi…”

„Czyżbyś uważała, że na osiemnastkę ukochanej córki nie możemy sobie pozwolić? Zwłaszcza gdy tak o tym marzyłaś?” — odparł ojciec.

„Wstawaj, bo to nie wszystko! Zrobiliśmy ci niespodziankę — jedziemy nad morze! Mamy urlop, a ty wakacje po pierwszym roku studiów” — dodała matka.

„Serio? Ale z was spryciarze! I tak długo to ukrywaliście? A co z rzeczami? Trzeba się spakować…”

„Już to zrobiłam. Sprawdź tylko, czy czegoś nie brakuje” — powiedziała mama, wychodząc z pokoju.

Krysia rozpierała radość. Jedynie deszcz za oknem mącił nastrój, ale gdy wyszli z domu, już przestało padać. Spakowali auto i ruszyli w drogę. Wyjechali za miasto na ruchliwą trasę. Krysia wyobrażała sobie, jak będzie się opalać, a potem wróci opalona — koleżanki będą zazdrościć, zwłaszcza jej przyjaciółka Ola…

Nagle ból. Krysia z trudem otworzyła oczy, próbując się podnieść, ale krzyknęła, gdy przeszył ją ostry skurcz. Całe ciało paliło.

„Leż spokojnie, nie ruszaj się” — usłyszała głos nieznajomej kobiety w białym kitlu, poprawiającej poduszkę. — „Zaraz zawołam lekarza.”

Starszy doktor w okularach ujął jej dłoń:

„Na trasie doszło do wypadku. Ciężarówka z przeciwka w was uderzyła” — mówił łagodnie, ale każde słowo bolało bardziej niż rany.

„Mamo… Gdzie mama? Gdzie tata?” — pytała Krysia, a łzy spływały po jej policzkach.

„Musisz być silna. Twoich rodziców… Nie żyją. Ty przeżyłaś cudem.”

„Nie… To niemożliwe! Tata zawsze jeździł ostrożnie!”

Lekarz nie kłamał — kierowca tir’a stracił panowanie nad pojazdem na śliskiej nawierzchni. Krysia długo dochodziła do siebie, nie chcąc uwierzyć, że została sama. Podawano jej środki przeciwbólowe, ale nawet w półśnie myśli o rodzicach nie dawały spokoju.

Minęły tygodnie. Lekarz nie miał dobrych wieści — dwie poważne operacje, a najgorsze: nigdy nie będzie mogła mieć dzieci. To był kolejny cios. Powoli jednak zaczęła wstawać z łóżka.

Krewnych brak — jedyna babcia, ojca matka, mieszkała daleko na Podlasiu, lecz była schorowana. Odwiedzała ją przyjaciółka Ola, raz nawet przyprowadziła Darka, z którym kilka razy spotykała się w parku. Liczyła, że to początek czegoś więcej, ale on już nie przyszedł.

Po wyjściu ze szpitala Ola starała się ją oderwać od smutku. Pewnego dnia przyprowadziła Tomka, w którym sama była zakochana, choć on traktował to jak przyjaźń. Tomek od razu zwrócił uwagę na cichą, smutną Krystynę. Gdy dowiedział się o wypadku, zapragnął ją wesprzeć.

Wkrótce spotykali się we trójkę, aż w końcu Tomek przyszedł sam. Krysia zawładnęła jego myślami. Ona też ożyła w jego towarzystwie, lecz martwiła się reakcją Oli. Postanowiła z nią porozmawiać.

„Ola, gniewasz się na mnie przez Tomka? Wybacz mi.”

Przyjaciółka, ledwo powstrzymując złość, syknęła:

„A nawet jeśli, to co? Rzucisz go?” — wiedziała, że przegrała. Widziała, jak patrzy na Krystynę.

Krysia nie zrozumiała sarkazmu:

„Jak mogłabym? Powiedz, że nie masz do mnie żalu.”

Ola skinęła głową, udając uśmiech, ale w myślach warczała:

„Gdybym wiedziała, że ta kaleka wdepnie mi w serce, nigdy bym ich nie przedstawiła!”

Tomek nie widział blizn Krysi. Zasypywał ją komplementami, a ona rozkwitała z miłości. Pewnego dnia wręczył jej buławne goździki i wyznał uczucie. Krysia spanikowała. Poważny związek oznaczał bliskość, ślub, dzieci… A ona nigdy nie będzie matką. Zwierzyła się Oli.

„Nie wiem, co robić… Tomek mnie kocha, a ja… nigdy nie urodzę. Lekarz to potwierdził. On odejdzie, gdy się dowie. Kto chce rodziny bez dzieci? Muszę mu powiedzieć…”

„Oczywiście, że musisz” — odparła Ola, ale postanowiła uprzedzić ją i sama wszystko wyjawić. Może wróci do niej?

Zadzwoniła do Tomka, udając troskę:

„Tomek, musisz wiedzieć… Krysia po wypadku nie może mieć dzieci. Nie wiem, czy ci o tym powie…”

Patrzyła, czekając na jego rozczarowanie.

„Dziękuję za informację” — odparł tylko i wyszedł.

Krysia czekała na niego, gotowa do wyznania. Gdy wszedł, powiedziała poważnie:

„Muszę ci coś wyjaśnić…”

Przerwał jej, obejmując:

„Wiem już wszystko. I niczego to nie zmienia.”

Nie pytała, skąd wiedział. Liczyło się, że ją kocha. Ślub był skromny. Krysia była szczęśliwa, choć brak dzieci ciążył.

Pewnego dnia Tomek zaproponował:

„Może adoptujemy dziecko?”

„Boże, dziękuję ci za takiego męża!” — rozpłakała się.

Wkrótce przygarnęli dziewczynkę — Kasię. Oboje byli zachwyceni. Czy Krysia mogła przypuszczać, że dostanie jeszcze jedną szansę na szczęście?

Rodzice rozpieszczali córeczkę. Gdy poszła do szkoły, miała najładniejsze buty, najmodniejsze spinki — wszystko, co najlepsze. Choć mała, szybko zrozumiała, że może wymuszać zachcianki, zwłaszcza na mamie. Tato czasem burczał:

„Za bardzo ją rozpieszczasz!”

Lata mijały. Kasia nie chciała się uczyć, miała słabe oceny, za to rosła lista żądań: nowy telefon, markowe ubrania. Tomek próbował stawiać granice, ale Krysia wciąż ulegała.

„Nie widzisz, że nami manipuluje? W tym wieku tak się maluje? Tylko siedzi w tym telefonie!” — krzyczał.

„Przesadzasz. Wszystkie nastolatkiKrysia w końcu odważyła się zadzwonić do Tomka, by przeprosić i poprosić o jeszcze jedną szansę, bo zrozumiała, że prawdziwa miłość przebacza nawet najgorsze błędy.