Kochanka mojego męża była naprawdę wspaniała. Sama bym taką wybrała, gdybym była facetem. Znacie t…

Kochanka jej męża była piękna. Gdyby była mężczyzną, sama by taką wybrała.
Znacie takie kobiety pełne klasy, świadome własnej wartości. Chodzą z gracją, patrzą prosto w oczy, uważnie słuchają. Nie muszą się obnosić z dekoltem czy odsłaniać pleców, żeby zwrócić na siebie uwagę są spokojne, opanowane i nigdy nie tracą głowy.
Ona też by ją wybrała. Jako zupełne przeciwieństwo siebie.
Bo jaka była ona? Zawsze zabiegana, poganiająca dzieci i męża, wszystko wypadało jej z rąk, na nic nie miała czasu, w pracy zawal, szefostwo niezadowolone. Wiecznie chodziła w spodniach, swetrach albo T-shirtach, bo uprasowanie sukienki czy bluzki to była cała wyprawa. Nawet nie pamiętała, kiedy ostatnio prasowała wszystkie te falbany. Na szczęście nowoczesna suszarka skutecznie wygładzała ubrania i żelazka prawie nie używała.
Kochanka była zjawiskowa. Sylwetka, postawa, nogi, włosy, oczy, twarz brakowało tchu!
Od kiedy się dowiedziała, a właściwie od kiedy zobaczyła tę scenę, nie mogła złapać oddechu. Była wtedy służbowo w dalekiej dzielnicy Warszawy i zatrzymała się na szybką kawę w pierwszej lepszej kawiarni. Praca wykonana, a głód nie zna litości. W tłocznej kawiarni znalazła wolny kąt, usiadła i podniosła oczy znad menu. Nie, to nie była pomyłka. Od razu rozpoznała swojego męża, nawet z tyłu. I wtedy ją zobaczyła.
Mąż trzymał kochankę za ręce, całował jej palce. Aż ją skrzywiło jakie to banalne! Twoje palce pachną kadzidłem pomyślała z przekąsem. Ale kobieta była piękna. Oczywiście obiektywnie piękna.
Poczuła dziwne otępienie. Tak jak po oparzeniu, kiedy patrzysz na rana i wiesz, że zaraz zaboli, ale jeszcze te kilka sekund żyjesz w oczekiwaniu bólu. I by ten ból złagodzić, pochylasz się i dmuchasz na zaczerwienienie
Powinno boleć. Ale w środku było pusto. Nic.
Mąż wrócił do domu na czas. Jak zwykle w dobrym, pogodnym nastroju. To ona była tą, która się złościła, spieszyła, popędzała wszystkich. On był spokojnym, zrównoważonym sangwinikiem z poczuciem humoru.
Przydałby jej się teraz ten dystans, ta pogoda ducha. U niej się nie sprawdziła.
Cały wieczór miała ochotę go zapytać prosto z mostu, zupełnie bez emocji: i jak tam twoja kochanka? Widziałam was ostatnio w kawiarni przy Placu Zbawiciela, świetna kobieta, rozumiem cię. Sama bym się skusiła.
Zapytać i patrzeć, jak z nerwów ściska mu skronie i jak stara się zachować kamienną twarz.
A potem rzucić: no i jak? Zapoznasz dzieci, chyba polubią swoją nową mamę. A mnie gdzie ulokujesz? Ona ma własne mieszkanie, czy do nas ją przyprowadzisz?
Nie powiedziała tego. Mąż jak co noc objął ją, przytulił i zasnął błyskawicznie.
Może jeszcze ze sobą nie sypiają pomyślała, zsuwając się na swoją połowę łóżka, i bezgłośnie się roześmiała. No proszę, już myśli jak kobieta, którą zdradzono na jej oczach, a ona dalej wszystkim wmawia, że sobie tylko coś ubzdurała.
Może faktycznie jeszcze nic się między nimi nie wydarzyło. Na razie pierwsza faza, przedsmak, czułe spojrzenia, wspólny oddech, złączenie myśli. A on spryciarz nawet mrugnięciem oka się nie zdradzi!
Wierciła się w łóżku, spała niespokojnie, śniły jej się kwiaty i obce kobiety w czerwonych sukienkach.
Rano wstała z ciężką głową, wolniej niż zwykle krzątała się po mieszkaniu, spokojnie odprowadziła dzieci do szkoły.
Przez cały dzień wracało pytanie, co powinna zrobić? Jak zwykle postępują kobiety, które przyłapały męża z kochanką? Przeczytać coś w internecie?
Google nie pomógł. A ona sama odpowiedzi nie znała. Może po prostu żyć dalej?
Ale właściwie co ma próbować? Ona przecież nadal żyje po staremu. Dom jak zawsze, mąż na czas, bez śladów szminki na kołnierzyku czy obcych perfum, dzieci biegające po całym mieszkaniu, kino w niedzielę, wszystko jak dotychczas. Seks dwa razy w tygodniu, czasem trzy, jak się pilnie liczyć.
Może się pomyliła w tej kawiarni?
Nie pomyliła się. Zadzwoniła do męża w południe, nie odebrał. Wzięła taksówkę, podjechała pod tamtą kawiarnię. Wytłumaczyła taksówkarzowi, że czeka na paczkę w sprawach służbowych. Samochód męża stał naprzeciw. Mąż i kochanka wyszli razem, wsiedli do auta i odjechali.
Zbladła, poprosiła taksówkarza o szklankę wody, udając, że dzwoni do kogoś i krzycząc w pusty ekran telefonu: Nie, no dajcie spokój z tą waszą paczką! Ja już nie mogę czekać, jadę do pracy!
Jakby miała znaczenie, co o niej pomyśli obcy człowiek.
Wiedza o istnieniu kochanki wywraca świat do góry nogami. Rozwód? Może. Ale jak potem żyć? Znosić? Po co? Dla kogo?
Przypomniała sobie historię sprzed lat, kiedy mąż ich wspólnej znajomej miał romans. Ukrywał się i kombinował, ale żona się domyśliła. Była afera, on zapierał się do końca, nawet gdy pokazała mu wydruki wiadomości. Twierdził, że go zhakowali, że wszystko to spisek zazdrosnych współpracowników.
Jej mąż wtedy oświadczył: Ja bym nigdy nie kłamał. To wstyd. Przecież jeśli już coś takiego zrobiłeś, trzeba umieć się przyznać. Albo ją zostaw, jeśli rodzina jest ważna, albo odejdź i daj bliskim poczucie bezpieczeństwa.
Była dumna z męża. Odpowiedzialny taki, porządny.
Łatwo rozwiązywać cudze problemy, zwłaszcza na dystansie. Zwłaszcza kiedy nie musisz za nic płacić.
A kiedy znajdujesz się w środku dramatu i patrzysz w oczy i żonie, i kochance, cała odwaga znika.
Ona podeszła wtedy do ich stolika w tej kawiarni i usiadła obok. Kochanka podniosła zdziwione oczy. Mąż zamarł i zaczął się nerwowo wiercić. Wszyscy milczeli. Patrzyła na nich z dystansem. Kochanka, wyraźnie, zrozumiała od razu kim jest. A może już wiedziała od dawna.
Mąż otworzył usta, by coś powiedzieć, ale uciszyła go gestem podniesioną dłonią: To nie jest to, co myślę, prawda? A wiecie właściwie nie dziwi mnie ta sytuacja. Zdarza się. Ale teraz musicie wymyślić jak to rozwiązać przecież mamy dzieci, wspólne mieszkanie, rodzice już starsi. Poradzicie sobie, jesteście przecież mądrzy.
Wstała powoli i wyszła. Świeżo uprasowana sukienka świetnie na niej leżała. Szkoda, że tak rzadko ją zakładała.

W życiu nie da się przewidzieć wszystkiego. Czasem rzeczywistość rozczarowuje, czasem boli ale nawet wtedy warto zachować godność i pozwolić sobie na nowy początek.