Kochanie, pospiesz się!

Stoję pośrodku ogromnego holu w centrum handlowym, jest pełno ludzi i sama nie rozumiem, co ja tutaj robię. To wszystko wina mojej przyjaciółki Iwony, która przez tydzień suszyła mi głowę, przekonując, że w tym roku nie możemy przegapić zakupów w Black Friday. I oto jestem, po długim i ciężkim dniu pracy stoję pośrodku tego tłumu i marzę tylko o tym, żeby otulić się ciepłym kocem i rozkoszować smakiem aromatycznej herbaty.

– Magda, co tak stoisz? – wyrywa mnie z letargu Iwona. – Chciałaś przecież kupić tę super grę z reklamy dla swojego siostrzeńca. Chodź szybciej, bo inaczej nigdzie nie zdążymy! – Koleżanka chwyciła mnie pod ramię i zaciągnęła na schody, na drugie piętro centrum handlowego, gdzie znajdowały się sklepy z artykułami dla dzieci.

W dziale zabawek, jak wszędzie dzisiaj, jest tłoczno i ​​głośno. Starałyśmy się ze wszystkich sił, ale nie udało nam się przecisnąć do właściwego regału. Nagle widzę utkwiony we mnie wzrok przystojnego faceta, zupełnie obcego człowieka, który głośnym szeptem, który usłyszeli chyba wszyscy w sklepie, zwraca się bezpośrednio do mnie:

– Kochanie, pospiesz się! W dziale z luksusową bielizną na piątym piętrze mają do dziewięćdziesięciu pięciu procent zniżki! – nie odrywa ode mnie wzroku, a w jego oczach migoczą iskierki rozbawienia. Byłam po prostu oszołomiona i nie mogłam wydusić z siebie ani słowa.

Tłum wokół nas nagle zamarł. Oczy, głównie kobiecej publiczności, skupiły się na mężczyźnie, który beztrosko rozdawał takie cenne informacje. Jeszcze moment i dział z zabawkami prawie zupełnie opustoszał. Mężczyzna uśmiechnął się niezręcznie i przeniósł swoje pełne winy oczy ze mnie na sprzedawczynię, która odetchnęła z ulgą, ciesząc się z nieoczekiwanej chwili wytchnienia.

– Przepraszam, po prostu jestem już spóźniony na urodziny mojej chrześniaczki, – z poczuciem winy rozłożył ręce. – A pani damska bielizna nie interesuje? – zapytał ze zdziwieniem i nie czekając na moją odpowiedź, ponownie zwrócił się do sprzedawczyni. – Poproszę ten zestaw dla dziewczynek.

Też skorzystałam z tymczasowej „próżni” stworzonej przez nieznajomego, chwyciłam tę reklamowaną super grę z półki, zapłaciłam w kasie i zadzwoniłam do Iwony, która zniknęła gdzieś z resztą tłumu.

Piętnaście minut później spotkałyśmy się w kawiarni. Iwona sapała jak lokomotywa i długo nie mogła stłumić irytacji:

– No nie, wyobrażasz sobie? Jak jakaś głupia poleciałam na piąte piętro razem z innymi głupimi, takimi jak ja. Do ruchomych schodów daleko, więc postanowiłam pójść normalnymi. Nigdy w życiu nie biegałam w takich maratonach. W minutę pokonałam trzy piętra. Niepotrzebnie założyłam szpilki. Dobiegłam pierwsza. Stoję i rozglądam się na wszystkie strony. I dopiero wtedy uświadamiam sobie, że na piątym piętrze w ogóle nie ma żadnych sklepów! To strefa rozrywki! Z tej wściekłości rzuciłam się z powrotem, ale po tym żartownisiu nie było śladu. Och, niech go tylko zobaczę. Oczy mu wydrapię!

Żal mi było przyjaciółki, że miała zepsutą przyjemność z zakupów, ale z drugiej strony to było strasznie zabawne. „Kochanie, pospiesz się!” – wciąż dźwięczy mi w głowie. Nie mogę powstrzymać uśmiechu i pocieszyć Iwony tak dobrze, jak powinnam. A sama w myślach dziękuję niespodziewanemu „ukochanemu” za to, że mogłam szybko kupić grę dla mojego siostrzeńca. Mam nadzieję, że mężczyzna zdążył na urodziny chrześnicy na czas i że sprawił jej przyjemność prezentem.