Kocha? Nie kocha?… Czy może tylko siebie?

– Kocha? Nie kocha? A może tylko siebie?

– Jak to nie możesz wybrać? – Kinga spojrzała na szkolną przyjaciółkę z takim oburzeniem, jakby ta przyznała się do zbrodni. – Jeśli wahasz się między dwoma facetami, to znaczy, że żadnego nie kochasz. Przecież to jasne jak słońce.

– Tobie może i jasne, ale mi już nie bardzo – westchnęła ciężko Ania. – Obaj mi się podobają. Każdy na swój sposób. I każdy jest wyjątkowy.

– Po prostu lubisz siebie najbardziej i ciągniesz ich obu za sobą – podsumowała Kinga stanowczo. – Kto kocha, nie bawi się uczuciami innych. To nie fair. To podłe.

– Łatwo ci mówić – Ania odwróciła wzrok. – Nie wszyscy są tacy idealni jak ty. Ja dopiero uczę się kochać. Nie mam doświadczenia. W poniedziałek wydaje mi się, że to pierwszy. We wtorek – na pewno drugi. W środę znowu pierwszy. Nie potrafię się zdecydować. To wcale nie jest śmieszne. Obaj są dobrzy. I obaj nie są mi obcy.

– Rzuć monetą, skoro nie umiesz wybrać – burknęła Kinga. – I tak lepiej niż to męczenie się między młotem a kowadłem. Przynajmniej sumienie będzie czyste.

– Dzięki za radę. Idź sobie rzucaj monety do fontanny, może przyniesie ci to szczęście. A przy okazji pamiętaj, że ty może nigdy nie miałaś wyboru. Albo nie było z kogo wybierać?

– Ja nigdy nie kłamałabym tak długo! – wybuchnęła Kinga. – Mam Darka. On mnie kocha, a ja kocham jego. I wszystko u nas gra.

– No tak. Życzę wam szczęścia – Ania uśmiechnęła się gorzko.

…

Minęły trzy lata. Kinga siedziała sama w półpustym barze i łkała cicho. Przed nią stała kieliszek ciepłego już wina. W głowie wirowała ta stara rozmowa.

*„Nigdy nie mów nigdy”* – kto by pomyślał, że sama znajdzie się w podobnej sytuacji. Tylko teraz to ona męczyła się, nie mogąc wybrać między dwoma mężczyznami. Ona – ta sama Kinga, która kiedyś rozdawała rady na lewo i prawo.

Z Markiem była już ponad rok. Wszystko wydawało się idealne. On – odpowiedzialny, inteligentny, troskliwy. Po prostu wymarzony facet. I co ważne, miał poważne zamiary.

Ale nagle w jej życiu znów pojawił się Darek. Tak, ten sam. Były. Z którym kiedyś była. Który odszedł, bo zaczął robić sceny o byle co, zazdrościć bez powodu, irytować się drobiazgami.

Rozstali się, gdy stało się jasne – już na nią nie patrzył jak na ukochaną. Kinga stała się dla niego niewidzialna. Wszystko było „nie tak”: nie to powiedziała, nie to ubrała, nie tam spojrzała… A potem cisza. Rozstanie. Ból. Miesiące samotności.

I nagle – telefon. *„Cześć, co u ciebie? Nie mam z kim pogadać. Spotkajmy się…”*

Poszła. Tak, z przyzwyczajenia. Tak, by upewnić się, że to już przeszłość.

A tam – zagubiony Darek. Samotny, bezradny. Bez pracy, z chorą matką, nie mogący znaleźć nikogo. I mówił. Mówił bez końca. A ona słuchała. I żałowała go.

Nie powiedziała, że ma kogoś innego. Że może jest szczęśliwa. Że ktoś na nią czeka.

Darek zaczął pisać. Dzwonić. Zapraszać. Spotykali się. Niewinnie. Ale coraz częściej.

Z Markiem wszystko zostało po staremu. Był blisko. Dbał o nią. Kupował prezenty. Delikatnie trzymał za rękę. Patrzył… tym jedynym spojrzeniem. Ciepłym, pełnym miłości. Zawsze.

Ale Darek… To było jak powrót do przeszłości. Imprezy, wspólni znajomi, koncerty, wyjazdy. Z nim – jakby znowu miała dwadzieścia lat. Marek tego nie rozumiał. On był poważny. Zajęty. Introwertyk.

Kinga rozdzierała się w środku. Serce bolało. Marek – ten, z którym mogłaby budować przyszłość. Darek – ten, któremu wciąż było żal. A może… wciąż go kochała?

W kółko rozważała wszystkie opcje. Jak powiedzieć prawdę? Jak wybrać?

I pewnego wieczoru, gdy już nie mogła wytrzymać, wybrała numer tej samej Ani. Żeby przeprosić. Poprosić o wybaczenie za tamte słowa.

– Wybacz mi tamtą rozmowę… teraz rozumiem, co wtedy czułaś.

– Za co mam ci wybaczyć? – Ania szczerze się zdziwiła. – Nawet nie pamiętam, między kim się wahałam. To było tak dawno.

– A ja teraz jestem na twoim miejscu. Pomiędzy dwoma. Nie umiem wybrać. Boję się. Bardzo.

– Naprawdę myślisz, że gdy się kocha, można być „pomiędzy”? Po prostu nie kochasz żadnego z nich. Za to siebie – jak najbardziej. A gdyby ktoś tak robił z tobą? Spotykał się z dwoma naraz, kogo byś kochała?

– Nikogo – szepnęła Kinga.

– No właśnie. Nikogo. Bo tak postępują tylko ci, którzy kochają wyłącznie siebie. Kinga, jeśli jeden z nich naprawdę jest ci bliski – popatrz na niego. Wyobraź sobie, że go nie ma. Że odchodzi. Że nigdy więcej nie będziesz widzieć jego uśmiechu, nie poczujesz, jak trzyma cię za rękę…

– Marek – wyrwało się Kingi.

Poczuła dreszcz. Wyobraziła to sobie. Bez tych oczu, bez tego ciepła. Bez jego cierpliwości. Bez jego miłości.

I wtedy zrozumiała – wie, kogo kocha.

P.S. Czasami, by usłyszeć własne serce, wystarczy przestać okłamywać siebie.