Kocha? Nie kocha?.. A może tylko siebie?

– Kocha? Nie kocha? A może tylko siebie?

– Jak to nie możesz się zdecydować? – Kinga spojrzała na szkolną przyjaciółkę z takim osądem, jakby ta przyznała się do zbrodni. – Jeśli wahasz się między dwoma mężczyznami, to znaczy, że żadnego nie kochasz. To oczywiste jak słońce.

– Tobie może i oczywiste, ale nie mnie – westchnęła ciężko Ola. – Obaj mi się podobają. Każdy na swój sposób. I każdy jest inny, ale dobry.

– Po prostu kochasz siebie najbardziej i ciągniesz ich za sobą – kontynuowała Kinga z naciskiem. – Ten, kto kocha, nie bawi się uczuciami innych. To nie fair. To podle.

– Łatwo ci mówić – odwróciła się Ola. – Nie wszyscy są tacy idealni jak ty. Dopiero uczę się kochać. Nie mam doświadczenia. W poniedziałek wydaje mi się, że to ten pierwszy. We wtorek – na pewno drugi. W środę znowu pierwszy. Nie potrafię się zdecydować. To nie jest śmieszne. Obaj są dobrzy. I obaj nie są obcy.

– Rzuć monetą, skoro nie możesz wybrać – burknęła Kinga. – Lepiej niż to męczne wahanie między młotem a kowadłem. I sumienie będzie czystsze.

– Dzięki za radę. Idź swoje monety do fontanny wrzucać, może na szczęście. I nie zapominaj, że ty może nigdy nie miałaś wyboru. Albo nie było z kim wybierać?

– Ja bym nigdy nie kłamała tak długo! – rzuciła wyzywająco Kinga. – Mam Jacka. On mnie kocha. A ja kocham jego. I wszystko u nas dobrze.

– No tak. Miłości wam życzę – uśmiechnęła się kwaśno Ola.

…

Minęły trzy lata. Kinga siedziała sama w półpustym barze i płakała. Przed nią stała szklanka z już ciepłym winem. W głowie kołatała się tamta dawna rozmowa.

„Nigdy nie mów nigdy” – kto by pomyślał, że znajdzie się w tej samej sytuacji. Tylko teraz to ona męczyła się, nie mogąc wybrać między dwoma mężczyznami… Ona. Ta sama Kinga, która kiedyś rozdawała rady na prawo i lewo.

Z Markiem była ponad rok. Wszystko wydawało się idealne. On – solidny, mądry, troskliwy. Marzenie, nie mężczyzna. I tak, z poważnymi zamiarami.

Ale nagle w jej życiu znów pojawił się Jacek. Tak, ten sam. Były. Z którym kiedyś była. Który odszedł, bo zaczął być zazdrosny, podejrzliwy, irytował się drobiazgami.

Rozstali się, gdy stało się jasne – już nie patrzył na nią jak na ukochaną. Kinga stała się dla niego niewidzialna. Wszystko było „nie tak”: nie to powiedziała, nie to założyła, nie tam spojrzała… A potem – cisza. Rozstanie. Ból. Miesiące samotności.

I nagle – telefon. „Cześć, jak się masz? Nie mam z kim pogadać. Spotkajmy się…”

Poszła. Tak, z przyzwyczajenia. Tak, by się upewnić, że to już dawno przeszłość.

A tam – zagubiony Jacek. Sam, pozbawiony skrzydeł. Bez pracy, z chorą matką, nie znalazł nikogo. I mówił. Mówił bez końca. A ona słuchała. I żałowała.

Nie powiedziała, że ma kogoś innego. Że może jest szczęśliwa. Że na nią czekają.

Jacek zaczął pisać. Dzwonić. Zapraszać. Spotykali się. Niewinnie. Ale coraz częściej.

Z Markiem wszystko zostało jak wcześniej. Był blisko. Dbał. Dawał prezenty. Delikatnie dotykał dłoni. Patrzył… tym właśnie wzrokiem. Ciepłym, pełnym miłości. Zawsze.

Ale Jacek… To było jak powrót do przeszłości. Znajomi, wspólni przyjaciele, wieczorne rozmowy, koncerty, wyjazdy. Z nim – jak z powrotem w młodość. Marek tego nie rozumiał. On – poważny. Zabiegany. Introwertyk.

Kinga była rozdarta. Serce pękało. Marek – ten, z którym można budować przyszłość. Jacek – ten, którego wciąż żałowała. I może kochała?

W kółko rozważała w głowie możliwości. Jak powiedzieć prawdę? Jak wybrać?

I któregoś wieczoru, gdy już nie mogła wytrzymać, wybrała numer tej samej Oli. Żeby przeprosić. Poprosić o wybaczenie za tamte słowa.

– Wybacz mi tamtą rozmowę… teraz rozumiem, jak się wtedy czułaś.

– Za co mam wybaczyć? – szczerze zdziwiła się Ola. – Nawet nie pamiętam, kogo wybierałam. To było tak dawno.

– A teraz ja jestem w twojej skórze. Pomiędzy dwoma. Nie umiem wybrać. Boję się. Bardzo.

– Naprawdę myślisz, że gdy kochasz, można być „pomiędzy dwoma”? Po prostu nie kochasz żadnego. A siebie – bardzo. A gdyby ktoś tak z tobą postępował? Spotykał się z dwiema osobami, które kochasz – jego?

– Nie wybrałabym nikogo – szepnęła Kinga.

– I masz odpowiedź. Nikogo. Bo tak postępują ci, którzy kochają tylko siebie. Kinga, jeśli jeden z nich jest ci naprawdę drogi – spójrz na niego. Wyobraź sobie, że go nie ma. Że odchodzi. Że nigdy więcej nie zobaczysz jego uśmiechu, nie poczujesz, jak trzyma cię za rękę…

– Marek – wyrwało się Kingi.

Poczuła dreszcze. Wyobraziła to sobie. Bez tych oczu, bez tego ciepła. Bez jego cierpliwości. Bez jego miłości.

I wtedy zrozumiała – wie, kogo kocha.

P.S. Czasem, by usłyszeć własne serce, wystarczy przestać sobie kłamać.