Kocha? Nie kocha? A może tylko siebie?

– Kocha? Nie kocha?.. A może tylko siebie?

– Jak to nie możesz się zdecydować? – Kinga wpatrywała się w szkolną przyjaciółkę z takim oburzeniem, jakby tamta przyznała się do zbrodni. – Jeśli wahasz się między dwoma mężczyznami, to znaczy, że żadnego nie kochasz. To jasne jak słońce.

– Tobie może i jasne, ale mi już nie – westchnęła ciężko Wiola. – Obaj mi się podobają. Każdy na swój sposób. I każdy jest dobry na swój sposób.

– Po prostu lubisz siebie bardziej niż ich, więc ciągniesz ich za sobą – nacisnęła Kinga. – Gdybyś kochała, nie bawiłabyś się uczuciami innych. To nie fair. To podłe.

– Łatwo ci oceniać – odwróciła głowę Wiola. – Nie wszyscy są tacy idealni jak ty. Dopiero uczę się kochać. Nie mam doświadczenia. W poniedziałek wydaje mi się, że pierwszy to ten. We wtorek – na pewno drugi. W środę znowu pierwszy. Nie potrafię tego rozgryźć. To nie jest śmieszne. Obaj są dobrzy. I obaj mi bliscy.

– Rzuć monetą, skoro nie umiesz się zdecydować – burknęła Kinga. – To i tak lepsze niż to wieczne miotanie się między młotem a kowadłem. Przynajmniej sumienie będzie czyste.

– Dzięki za radę. Idź sobie rzucać swoje grosiki do fontanny, może przyniosą ci szczęście. I pamiętaj, że ty może nigdy nie miałaś wyboru. Albo nie było z kim wybierać?

– Ja bym nigdy nie potrafiła tak długo kłamać! – rzuciła Kinga z wyzwaniem. – Mam Darka. On mnie kocha. A ja kocham jego. I wszystko u nas gra.

– No tak. Życzę wam szczęścia – uśmiechnęła się kwaśno Wiola.

…

Minęły trzy lata. Kinga siedziała sama w półciemnym barze i szlochała. Przed nią stała szklanka z już ciepłym winem. W głowie wirowała tamta dawna rozmowa.

*„Nigdy nie mów nigdy”* – kto by pomyślał, że ona teraz znajdzie się w tej samej sytuacji. Tylko że teraz to ona męczyła się, nie mogąc wybrać między dwoma mężczyznami… Ona. Ta sama Kinga, która kiedyś rozdawała rady na lewo i prawo.

Z Krzysztofem była ponad rok. Wszystko wydawało się idealne. On – odpowiedzialny, inteligentny, troskliwy. Sam ideał. I oczywiście, z poważnymi zamiarami.

Ale nagle w jej życiu znów pojawił się Darek. Tak, ten sam. Były. Z którym kiedyś była. Który odszedł, bo zaczął być zazdrosny, podejrzliwy, wściekał się o byle co.

Rozstali się, gdy stało się jasne – już nie patrzył na nią jak na ukochaną. Kinga stała się dla niego niewidzialna. Wszystko było „nie tak”: nie to powiedziała, nie to na siebie włożyła, nie tam spojrzała… A potem – cisza. Rozstanie. Ból. Miesiące samotności.

I nagle – telefon. *„Cześć, jak się masz? Nie mam z kim porozmawiać. Spotkajmy się…”*

Poszła. Tylko z przyzwyczajenia. Żeby upewnić się – to już dawno minęło.

A tam – zagubiony Darek. Sam, bez skrzydeł. Bez pracy, z chorą matką, nikogo nie znalazł. I mówił. Mówił bez przerwy. A ona słuchała. I żałowała go.

Nie powiedziała, że ma kogoś. Że może jest szczęśliwa. Że na nią czekają.

Darek zaczął pisać. Dzwonić. Zapraszać. Spotykali się. Niewinnie. Ale coraz częściej.

Z Krzysztofem wszystko było jak dawniej. Był obok. Dbał. Dawał prezenty. Delikatnie dotykał jej dłoni. Patrzył… tym spojrzeniem. Ciepłym, pełnym miłości. Zawsze.

Ale Darek… To było jak powrót do przeszłości. Imprezy, wspólni znajomi, koncerty, wyjazdy. Z nim – jakby cofnęła się w czasie. Krzysztof tego nie rozumiał. On – poważny. Zapracowany. Introwertyk.

Kinga rozrywała się w środku. Serce pękało. Krzysztof – ten, z którym można budować przyszłość. Darek – ten, którego wciąż było jej żal. I może… kocha?

W kółko przewijała w głowie różne scenariusze. Jak powiedzieć prawdę? Jak wybrać?

I pewnego wieczoru, gdy już nie mogła wytrzymać, wykręciła numer tamtej Wioli. Żeby przeprosić. Poprosić o wybaczenie za tamte słowa.

– Wybacz mi tamtą rozmowę… teraz rozumiem, co wtedy czułaś.

– Za co mam wybaczać? – szczerze zdziwiła się Wiola. – Nawet nie pamiętam, o kogo wtedy chodziło. To było tak dawno.

– A ja teraz jestem w twojej skórze. Waham się. Boję się. Bardzo.

– Naprawdę myślisz, że gdy kochasz, możesz być „pomiędzy”? Po prostu nie kochasz żadnego. A siebie – owszem, bardzo. A gdyby ktoś tak robił z tobą? Spotykał się z dwoma, kogo byś kochała – jego?

– Nikogo – szepnęła Kinga.

– To jest odpowiedź. Nikogo. Bo tak postępują ci, którzy kochają tylko siebie. Kinga, jeśli jeden z nich naprawdę cię obchodzi – spójrz na niego. Wyobraź sobie, że go nie ma. Że odchodzi. Że nigdy już nie zobaczysz, jak się do ciebie uśmiecha, jak trzyma cię za rękę…

– Krzysztof – wyrwało się Kingi.

Poczuła mrówki na plecach. Wyobraziła to. Bez tych oczu. Bez tego ciepła. Bez jego cierpliwości. Bez jego miłości.

I wtedy zrozumiała – wie, kogo kocha.

P.S. Czasem, by usłyszeć własne serce, wystarczy przestać okłamywać samej siebie.