Kobieta oddała nowo narodzonego wnuka obcym ludziom. Oto, co się później wydarzyło

Kobieta oddała nowo narodzonego wnuka obcym ludziom. Oto, co z tego wynikło

Dom we snach, i kobietę, tak podobną do tej, która go spotkała Takie sny miał, gdy był mały i płakał. Bo ta kobieta była bez twarzy, tylko oczy świeciły jak światełka. Bał się jej, bo wydawała mu się upiorem. Wtedy płakał i wołał mamę. Mama kładła się obok, żegnała go i tuliła do serca

Życie, jakie jest. Siewacz

Jej chaty od dawna omijają siewacze. Dzieciaki teraz biegają tam, gdzie poczęstują złotówką, a nie postnym plackiem. Wódka u Marfy też nie firmowa bimber Chyba że Felek, sąsiad, gdy już dobrze obsiał się po wsi i ledwo trzyma się na nogach, zajrzy do niej:

Siej się, rodzaj się, na szczęście, na zdrowie, na Nowy Rok nalewaj, Marfuchno! bełkotał wyuczone.

Ona nalała i jemu, i sama łyknęła z gościem kieliszek czy dwa łatwiej będzie zasnąć. Żeby tylko Felek trochę myślał, co plecie, a to zaraz za najboleśniejsze szczypnie

Ot tak, Marfuchno, i dożywamy Ja z moją babą jak te dwa pnie w lesie! Nikomu nie wadzimy. Nikogo nie mamy i tyle! A ty masz córkę!

Wypiłbyś kieliszek i nie szczekał, jak ten Burek na łańcuchu! A córkę mam! Choć Bóg wie gdzie, ale mam! Więc idź już do domu i nie gadaj głupot! Nasiadujesz i paplesz! Wynoś się! warknęła na sąsiada.

Felek nie spieszył się od sąsiadki, choć już go prawie za ramiona wypychała.

Wiem, czemu się złościsz Wiem I cała wieś wie, że oddałaś swego wnuka obcym. Powiedz, że to nieprawda? Powiedz! E-e-e A wiesz, co baby we wsi mówią? Ten chłopiec śni ci się po nocach! Dlatego świeci się u ciebie w nocy, bo się boisz No nie? Boisz się? He-he-he

Słuchaj! Pijaku śmierdzący! Poszedłbyś już! Zapomnij tu drogę! Zapomnij! Marfa złapała sąsiada za kołnierz wytartej marynarki i, jak obrzydłego kota, wywlokła go za próg.

Zwariowałaś, Marfuchno! Przecież ja tylko puść! nie mógł wyrwać się z jej rąk.

Nigdy więcej! Słyszysz! Nigdy więcej nie przychodź! krzyczała za nim.

A on tylko się śmiał Prawda, że więcej nie przyszedł ani po kieliszek, ani żeby pogadać. Może się wstydził, a może bał. Wybaczyłaby mu już, gdyby i tym razem przyszedł obsiać. Bo oprócz niego nie miał kto, a tak to przecież, jak mówią, wypada. Nikt nie słyszał, co jej nagadał A przecież prawdę mówił A ona tak za żywe dotyka, ta prawda

I naprawdę śnił jej się chłopiec. Nigdy nie mogła dojrzeć jego twarzy. Tylko oczy, jak te światełka, świecą Stoi na progu i prosi, by go obsiano ale nie przekracza progu, nie sieje Nieraz widziała ten sen, a może to i nie sen

* * *

Słońce już zbliżało się ku południowi, i Marfa wiedziała, że Felek tym razem na pewno nie przyjdzie. Przypomniała sobie tamtą obrazę i znów poczuła na palcach tłusty ślad od jego marynarki. Sama usiadła do stołu, nalała sobie kieliszek Święto przecież!

Na podwórku zaszczekał, aż się zakrztusił, Burek i szybko skrzypnęły drzwi od sieni. Ktoś idzie.

Z okazji święta, zdrowia! Można obsiać? na progu stał przystojny młody mężczyzna.

Marfa zerwała się od stołu i stanęła jak słup soli:

Obsiejcie, skoro przyszliście

Na szczęście, na zdrowie sypał pszenicą nieznajomy.

Marfa nie spuszczała z niego wzroku. Zauważyła, że sieje, ale oczami biega po wszystkich kątach. Okradnie przestraszyła się tej myśli. Żeby choć Felek przyszedł

A wy czegoś chcieli, czy tylko obsiać Wy kogoś szukacie? I kim wy jesteście? zapytała niepewnie.

Przecież wypada siewczyka poczęstować, czy nie ma czym? U mnie swojego starczy śmiało podszedł do stołu i wyciągał z torby wino, kiełbasę, ciastka.

Marfa, zupełnie oszołomiona, wyjęła z pieca żeliwny garnek z ziemniakami i pieczoną słoniną i usiadła naprzeciw gościa, który tak wdzięcznie pomógł jej nakryć do stołu.

Pewnie od Ludki jakiś jej bachor Ale chyba za młody. I po co by go przysłała myślała, nakładając jedzenie.

Gość tymczasem nalał wino do szklanek, a ona nie wiedziała, co dalej robić. Trzeba było coś powiedzieć

Wy, widzę, nie tutejsi. Kogoś szukacie?

Szukam Wy Marfa Iwanowna?

Ja!

A mąż wasz był Piotr Iwanowicz?

Był ale zmarł

A córka wasza Ludmiła Piotrown