Kobieta oddała nowo narodzonego wnuka obcym ludziom. Oto, co się później wydarzyło

**Dziennik Marzeny**

Stara chata na skraju wsi wydawała się zapomniana przez wszystkich. Nawet dzieci omijały ją szerokim łukiem, woląc biegać tam, gdzie dostaną złotówkę za śpiewanie kolęd niż suchy placek od starej Marzeny. I wódka u niej nie była z sklepu domowej roboty… Chyba że Franek, sąsiad, już dobrze podchmielony po całej wsi, zataczał się pod jej progiem:

Siej się, rośnij, na szczęście, na zdrowie, na nowy rok… Nalej, Marzenko! bełkotał, jak zawsze.

Ona lała i jemu, i sama łykała z gościem kieliszek czy dwa łatwiej się wtedy zasypiało. Gdyby tylko Franek choć trochę myślał, co plecie, ale nie zawsze trafi w najczulsze miejsce…

Ot tak, Marzenko, i dożywamy… Ja z moją babą jak te dwa pniaki w lesie! Nikogo nie mamy i już! A ty masz przecież córkę!

A piłbyś i nie szczekał jak ten Burek na łańcuchu! Mam córkę! Choć Bóg wie gdzie, ale mam! Więc idź już do domu i nie pieprz głupot! Rozpił się i gada! Wynoś się! aż warknęła na sąsiada.

Franek się nie spieszył, choć Marzena już go niemal przez ramię wypychała.

Wiem, czemu się złościsz… Wiem… I cała wieś wie, że wnuka obcym oddała. Powiedz, że to nieprawda? No, powiedz! Hehe… A wiesz, co baby we wsi mówią? Że ten chłopak śni ci się po nocach! Dlatego świecisz w ciemności, bo się boisz… Eee? Boisz się? złośliwie zaglądał jej w oczy.

Słuchaj, śmierdzący pijaku! Idź sobie! Zapomnij tu drogę! Zapomnij! Marzena chwyciła go za kołnierz wytartej marynarki i, jak psa, wywlokła za próg.

Oszalałaś, Marzenko! Ja przecież tylko… puść! nie mógł się wyrwać.

Nigdy więcej! Słyszysz?! Nigdy tu nie przychodź! krzyczała za nim.

A on tylko się rechotał… Prawda, więcej nie przyszedł ani po kieliszek, ani by pogadać. Może mu wstyd, a może się bał. Ona by mu wybaczyła, gdyby znów zawitał. Bo poza nim nie miał kto… A przecież, jak mówią, gość w dom, Bóg w dom. Nikt nie słyszał, co jej nagadał… A prawdę mówił… A ta prawda tak boli…

I rzeczywiście śnił jej się chłopiec. Nigdy nie widziała jego twarzy. Tylko oczy, jak dwa światełka, świecą… Stoi na progu i prosi, by go wpuścić… ale nie przekracza progu, nie wchodzi… Tyle razy ten sen powracał, a może to i nie sen…

* * *

Słońce już wysoko, a Marzena wiedziała, że Franek tym razem nie przyjdzie. Przypomniała sobie tamtą kłótnię i… jakby znów czuła pod palcami tłusty kołnierz jego marynarki. Sama usiadła do stołu, nalała kieliszek… Święta przecież!

Na podwórku zaszczekał Burek i zaraz skrzypnęły drzwi. Ktoś wszedł.

Z okazji świąt! Można posiać? w progu stał przystojny młody mężczyzna.

Marzena zerwała się od stołu i stanęła jak wryta:

Siejcie, skoro przyszliście…

Na szczęście, na zdrowie… sypał ziarnem.

Marzena nie spuszczała z niego wzroku. Zauważyła, że rzuca ziarno, ale oczami szuka czegoś po kątach. Ukradnie coś? przemknęło jej przez myśl. Żeby choć Franek zajrzał…

A wy… czegoś szukacie? Kto wy w ogóle jesteście? spytała niepewnie.

Gościa trzeba przecież ugościć, prawda? Chyba macie czym? Ale ja swoje przyniosłem śmiało podszedł do stołu i wyjął z torby wino, kiełbasę, ciastka.

Zaskoczona Marzena wyciągnęła z pieca garnek z ziemniakami i skwarkami i usiadła naprzeciw gościa, który tak sprawnie pomógł nakryć stół.

Pewnie od Bożenki jakiś jej znajomy… Ale za młody. Po co by go przysłała… myślała, nakładając jedzenie.

Gość w tym czasie nalał wino do szklanek, a ona nie wiedziała, co robić dalej. Trzeba było coś powiedzieć…

Wy nie stąd, co? Kogoś szukacie?

Szukam… Wy Marzena Janowa?

Ja.

A mąż wasz był Piotr Janowicz?

Był… ale zmarł…

A córka wasza Bożena Piotrówna? Niestety, nic o niej nie wiem…

Tak… tak…

No to jeśli tak, to ja jestem waszym wnukiem, Krzysztofem… mężczyzna wstał i podał jej rękę przez stół. Poznajmy się.

Świat zakręcił się przed jej oczami… Nagle ujrzała tego chłopca, który czasem prosił się w snach, by go wpuścić. Ten nieznajomy patrzył na nią takimi samymi oczami…

Marzena krzyknęła i zachwiała się… Ale silne ręce złapały ją i posadziły na ławie.

Nie bójcie się! Nie mam do was pretensji… Po prostu… chciałem zobaczyć was i ten dom, gdzie mnie nie przyjęli… Niedawno moja prawdziwa mama umarła, a przed śmiercią wszystko mi powiedziała. Więc przyjechałem. Zobaczyć…

Marzenie wydawało się, że płacze na całą wieś, ale w rzeczywistości tylko cicho szlochała. I po raz pierwszy w życiu opowiedziała, jak było. Ten mężczyzna, który nazwał się wnukiem, patrzył jej w oczy, a ona nie wiedziała, gdzie spojrzeć. Gdy skończyła, Krzysztof wstał, westchnął, rzucił okiem po izbie… Jak wszedł obcy, tak i wyszedł, rzucając na progu:

Żyjcie z Bogiem… On wam osądzi… Nie ja…

Tylko śnieg zakurzył za jego samochodem. Nie zdążyła nawet zobaczyć tablicy, marki, nie spytała, gdzie mieszka. Wybiegła za nim w samej koszuli… Rozpacz ścisnęła jej serce.

* * *

Bożena zawsze była posłuszną córką.

Będziesz nauczycielką! zdecydował ojciec. O zamążpójściu nawet nie myśl, póki się nie wyuczysz!

I nie myślała, choć rodzice dawno wybrali dla niej narzeczonego. Matka podpowiadała:

Córko, jesteś urodziwa. Nie patrz na wiejskich nicponi. Ten Wojtek u Ilony to chłopak jak się patrzy! Będziesz z nim jak u Pana Boga za piecem! Najważniejsze, że nie wsi! Wojskowy! Będzie mieszkanie, dobre zarobki!