Kobieta oddała nowo narodzonego wnuka obcym ludziom. Oto, co się potem wydarzyło

Kobieta oddała nowo narodzonego wnuka obcym ludziom. Oto, co z tego wynikło.

Dom we snach, i kobietę, tak podobną do tej, która go spotkała Takie sny miewał, gdy chorował jako dziecko i płakał. Bo ta kobieta nie miała twarzy, tylko oczy świeciły jak światełka. Bał się jej, bo wydawała mu się upiorem. Wtedy płakał i wołał mamy. Mama kładła się obok, żegnała go znakiem krzyża i tuliła do serca

Życie jak życie. Kolędnicy

Jej chatę od dawna omijają kolędnicy. Dzieciaki teraz biegają tam, gdzie dostaną złotówkę, a nie postny placek. Wódka u Marcysi też nie firmowa domowej roboty Chyba że Felek, sąsiad, gdy już dobrze się napił po wsi i ledwo trzymał się na nogach, zajrzał do niej:

Kolędujemy, rodzi się, na szczęście, na zdrowie, na nowy rok nalej, Marcysiu! bełkotał wyuczone.

Nalała mu i sama wychyliła z gościem kieliszek czy dwa łatwiej będzie zasnąć. Żeby tylko Felek choć trochę myślał, co plecie, a to zawsze trafi w najczulsze miejsce

Ot tak, Marcysiu, i dożywamy Ja z moją babą jak te dwa pnie w lesie! Nikogo nie mamy i już! A ty masz córkę!

A piłbyś wódkę i nie szczekał jak ten Burek na łańcuchu! Mam córkę! Choć Bóg wie gdzie, ale mam! Więc idź sobie do domu i nie gadaj głupot! Rozpił się i papla! Idź już! warknęła na sąsiada.

Felek nie śpieszył się z odejściem, choć sąsiadka już go niemal wypychała za drzwi.

Wiem, dlaczego się złościsz Wiem I cała wieś wie, że oddałaś swojego wnuka obcym. Powiedz, że to nieprawda? No powiedz! Eee A wiesz, co baby we wsi mówią? Ten chłopak śni ci się po nocach! Dlatego świecisz w ciemności, bo się boisz Tak? Boisz się? Hehehe drwił, zaglądając jej w oczy.

Słuchaj! Pijaku śmierdzący! Poszedłbyś! Zapomnij tu drogę! Zapomnij! Marcysia chwyciła sąsiada za kołnierz wyliniałej kurtki i, jak obrzydłego kocura, wywlokła go za próg.

Zwariowałaś, Marcysiu! Ja przecież puść! nie mógł się wyrwać z jej rąk.

Nigdy więcej! Słyszysz! Nigdy więcej nie przychodź! krzyczała za nim.

A on tylko się rechotał Co prawda, więcej nie przyszedł ani po kieliszek, ani na pogawędkę. Może się wstydził, a może bał. Ona by mu wybaczyła, gdyby i tym razem przyszedł pokolędować. Bo oprócz niego nie miała z kim, a jak mówią ludzie, wypada. Nikt nie słyszał, co jej nagadał A prawdę mówił A ona tak dotknęła żywego, ta prawda

I rzeczywiście śnił jej się chłopiec. Nigdy nie mogła dojrzeć jego twarzy. Tylko oczy, jak te światełka, błyszczą Stoi na progu i prosi, by go wpuścić ale nie przekracza progu, nie wchodzi Nieraz widziała ten sen, a może i nie sen

* * *

Słońce już zbliżało się ku południu, i Marcysia zrozumiała, że Felek tym razem na pewno nie przyjdzie. Przypomniała sobie ubiegłoroczną obrazę i znów poczuła na palcach tłusty ślad po jego kurtce. Sama usiadła do stołu, nalała sobie kieliszek Święto przecież!

Na podwórku zaszczekał, aż się zakrztusił, Burek i szybko zaskrzypiały drzwi od sieni. Ktoś idzie.

Z okazji święta! Można pokolędować? w progu stał przystojny młody mężczyzna.

Marcysia zerwała się od stołu i stanęła jak struna:

Kolędujcie, skoro przyszliście

Na szczęście, na zdrowie sypał ziarnem nieznajomy.

Marcysia nie spuszczała z niego wzroku. Zauważyła, że kolęduje, ale oczami biega po wszystkich kątach. Okradnie przestraszyła się tej myśli. Żeby choć Felek przyszedł

A pan coś chciał, czy tylko pokolędować Kogo pan szuka? I kim pan jest? spytała niepewnie.

Tradycja każe gościa poczęstować, czy nie ma czym? U mnie swojego wystarczy śmiało podszedł do stołu i zaczął wyjmować z torby wino, kiełbasę, ciastka.

Marcysia, całkiem oszołomiona, wyjęła z pieca żeliwny garnek z kartoflami i pieczoną słoniną i usiadła naprzeciw gościa, który tak sprawnie pomógł jej nakryć do stołu.

Pewnie od Józi jakiś jej chłopak Ale chyba za młody. I po co by go przysłała myślała sobie, nakładając jedzenie.

Gość tymczasem nalał wino do szklanek, a ona nie wiedziała, co robić dalej. Trzeba było coś powiedzieć

Pan, widzę, nie tutejszy. Kogoś pan szuka?

Szukam Pan