Kobiece losy

**Kobieta**

Teresę i Marka uważano za idealną parę. Oboje przystojni, sukcesy, pieniądze — tylko dzieci nie mieli. Lekarze rozkładali ręce, stawiając niepocieszającą diagnozę.

Ale nie tracili nadziei. Chodzili do kościoła, modlili się, jak umieli, jeździli po świętych miejscach. Gdzie tylko słyszeli o jakiejś wiejskiej znachorce, od razu tam jechali. Jedna z nich powiedziała, że dziecko będzie, nawet nie jedno, ale przez ból i stratę. Mówiła wtedy wiele. Teresa tak się ucieszyła, że słuchała jednym uchem, niczego nie zapamiętała, poza tym, że trzeba wierzyć.

— Żyliby dla siebie, podróżowali, pieniędzy mają od góry, a oni tragedię urządzają. Dzieci niewdzięczne, wyrosną, szklanki wody na starość nie podadzą — szeptali za jej plecami.

— Stara już, sama pewnie z chorobami jak w bukiecie, a tu jeszcze dzieci chce. O wnukach czas myśleć… Ale skąd wnuki, jeśli dzieci nie ma?

Teresa pewnego dnia powiedziała Markowi, że go nie trzyma, by znalazł sobie młodszą, która urodzi mu dziecko, może nawet więcej. Spojrzał na nią wtedy tak, że pożałowała słów i więcej tematu nie poruszała.

Tak żyli. Praca, mieszkanie, pieniądze — wszystko było, ale okazało się, że to za mało dla szczęścia. Teresa wiedziała, że byłaby najlepszą matką na świecie. Wyobrażała sobie, jak kołysze na rękach malutką istotę, podobną do nich obojga, jak stawia pierwsze kroki, idzie do szkoły… Czasem próbowała się przekonywać: — Ludzie żyją i bez dzieci. Taki los. Bóg nie daje dziecka, znaczy, nie zasłużyłam. — Szukała w sobie win, za które została ukarana.

A może modlitwy pomogły, może zlitował się nad nimi Najwyższy, nagradzając cierpliwość i wiarę. Pewnego dnia stało się to cudowne *coś*, w które tak wierzyli.

Teresa już nie śledziła cyklu. Gdy rano poczuła mdłości, pomyślała, że coś nieświeżego zjadła. Ale mdłości wróciły następnego dnia. Potem gotowała zupę i zapach mięsa przyprawił ją o torsje. Czyżby…? Nie, to niemożliwe! A jednak kupiła dwa różne testy.

Jak często czekamy na cud, a gdy już się pojawi, nie wierzymy własnym oczom. Teresa też nie od razu uwierzyła, widząc dwie upragnione kreski. Ledwo doczekała się Marka z pracy, by podzielić się radością.

— Jestem w ciąży — wykrztusiła, zanim zdążył zdjąć buty, i podała mu test.

Przytulili się mocno i stali tak długo, aż łzy radości wyschły na policzkach.

Marek nie pozwalał jej dźwigać, nawet na zakupy chodził z nią, by nie nosiła ciężkich siatek. Ciągle pytał, jak się czuje.

— Przestań się tak trząść nade mną. Kobiety starsze ode mnie rodzą — irytowała się Teresa.

— Inne kobiety mnie nie obchodzą. Mam tylko ciebie. Nie chcę, by coś się stało tobie lub dziecku — mówił, całując żonę. — A poza tym, lubię się tobą opiekować.

Gdy brzuch się zaokrąglił, sąsiedzi i koledzy nie pozostali obojętni. Jedni szczerze się cieszyli, inni nie kryli negatywnych komentarzy.

— To jednak in vitro zrobiliście…?

— Nie urodzi, a jeśli urodzi, to kalekę — rzuciła jedna sąsiadka drugiej na ławce pod blokiem.
Teresa usłyszała, odeszła szybko od „życzliwych”. Głaskała brzuch, szepcząc:

— Nie słuchaj nikogo. Będziesz najpiękniejsza i najmądrzejsza. — Wiedziała już, że to dziewczynka.

Wcześniej omijała dziecięce działy w sklepach, teraz śmiało wchodziła i wybierała najlepsze ubranka. W domu rozpakowywała je i przyglądała się, wyobrażając sobie córeczkę w każdej sukience. Przytulała maleńkie ciuszki do twarzy. Pachniały magazynem, ale to przecież były rzeczy jej dziecka.

Gdy nadszedł czas porodu, wybrali najlepszą klinikę, decydując się na cesarkę — bali się niespodzianek. Zbyt długo czekali, by ryzykować. Dziewczynka urodziła się zdrowa. Nie było dnia, by nie dziękowali Niebu za to szczęście.

Teresa nie miała pokarmu, kupowali najdroższe mleko. Godzinami patrzyli, jak śpi. Potem były pierwsze ząbki, słowa, kroki. Marek namówił Teresę, by nie wracała do pracy. Zarabiał dobrze, niech zostanie w domu z dzieckiem.

— Żadnych przedszkoli, tylko choroby od innych dzieci.

Córka stała się sensem życia Teresy, z radością zajmowała się nią w domu. Kinga rosła otoczona miłością, piękna i grzeczna, nie sprawiając kłopotów.

Do szczęścia szybko się przyzwyczajasz, przestajesz je dostrzegać.
Kinga poszła już do szkoły. Pewnego wieczoru odrabiała lekcje, Marek czytał gazetę, a Teresa przygotowywała kolację. Gdy miała pokroić warzywa do sałatki, przypomniała sobie, że zapomniała kupić majonezu.

— Marek, skoczę do sklepu — rzuciła.

— Mhm — mruknął, nie odrywając wzroku od gazety.

Wróciła i zabrała się do sałatki. Dopiero gdy poszła wołać Kingę na kolację, zauważyła, że jej nie ma.

— Marek, gdzie Kinga?

— Do Oli wpadła na chwilę.

— Dawno?

— Zaraz po twoim wyjściu.

Teresa spojrzała na zegarek — wpół do siódmej. Mówią, że w takich chwilach matka czuje niepokój, przeczucie nieszczęścia. Ale Teresa nic nie czuła, była spokojna. Ola mieszkała w sąsiednim bloku. Po co się martwić? W każdej chwili mogła podejść po córkę.

Zjedli kolację bez Kingi. Potem Teresa zadzwoniła do Oli. Odebrała jej mama.

— Dzień dobry, mówi mama Kingi. Już pora do domu — powiedziała Teresa.

— U nas jej nie ma. Myślałyśmy, że jej nie puściliście. Co się stało?

— Jak to nie ma? — krzyknęła Teresa, wypuszczając słuchawkę z ręki.
Marek zerwał się z fotela.

— Co?

— Kingi nie było u Oli… — wyszeptała sztywnymi wargami.

Szybko się ubrali i wybiegli na osiedle. Jesienią szybko robi się ciemno, latarnie już się paliły. Biegali po podwórkach, wołali, pytali sąsiadów — Kinga zapadła się pod ziemię. Nikt jej nie widział.
Marek zadzwonił na policję.

— Proszę się nie martwić, znajdziemy córkę. Wracajcie do domu, może sama wróci — uspokoił ich uprzejmy funkcjonariusz.