Kłótnia z żoną psuje nastrój już od rana.

Grzegorz wiązał sznurowadła w przedpokoju, miał ochotę rzucić butami o ścianę – od rynku pokłócili się z żoną. Kinga stała oparta o framugę, skrzyżowane ręce, oczy zaczerwienione od płaczu, na twarzy jeszcze wyraźniej widać było zmęczenie i zmarszczki, a przecież miała dopiero 38 lat – to nie wiek.

Czując jej wzrok, Grzegorz usiadł na taborecie, oparł łokcie na kolanach, dłonie zwisały bezwładnie. Wpatrywał się w ścianę pustym wzrokiem – sam wyglądał na wykończonego.
– Kinga, ja już tak dłużej nie mogę, rozumiesz? – powiedział ochryple. – Mam dość twoich szpitali, leczenia, apteczek w lodówce, w łazience, na nocnej szafce. Nie wychodzi nam! Po co się tak męczysz i mnie męczysz?!
– Grzesiu, błagam, ostatni raz. Myślisz, że mi łatwo za każdym razem mieć nadzieję, słyszeć bicie serca, a potem… zderzać się z tymi samymi słowami: „Nie przyjęło się, zarodek obumarł”.

– Kinga, daj spokój, no przecież tysiące par żyje bez dzieci i jakoś nikt z tego powodu nie umiera.
– Grzesiu, proszę! – Kinga zaczęła osuwać się po framudze, jakby za chwilę miał paść na kolana.
Grzegorz poderwał się, złapał ją za ramiona, podniósł i mocno przytulił. Oboje nie byli młodzi, ale i nie starzy – on, 46-latek, wciąż świetnie się trzymał: postawny, gładko ogolony, z szeroką szczęką i gęstymi siwiejącymi włosami.
– Dobrze, dobrze, wstąpię dziś do kliniki, zostawię materiał – głaskał ją po plecach, a Kinga drżała w jego uścisku. – Przestań, nie możesz się denerwować, musisz być silna. Może odczekać pół roku? – lekko się odsunął, patrząc na jej zapłakaną twarz.

– Nie, trzeba teraz, lekarz mówił…
– Oni zawsze coś mówią – Grzegorz nerwowo ją odepchnął, zarzucił skórzaną torbę na ramię i sięgnął po klucze. – To samo w kółko, a efekt zawsze ten sam.
– Grzesiu! – krzyknęła za nim Kinga, ale on już naciskał przycisk windy.
– Wstąpię, obiecuję.

Kinga uspokoiła się trochę, otarła łzy, łyknęła garść tabletek – hormony, witaminy, wszystko, co zalecił lekarz. Potem zaczęła się szykować, bo po południu miała wizytę w klinice. To już dziesiąte IVF, ale nie rezygnowała. Słyszała przecież o kobietach, które robiły i dwadzieścia zabiegów, a w końcu zachodziły w ciążę nawet w wieku 46 czy 48 lat – a ona miała dopiero 38.

Mąż dotrzymał słowa – wstąpił do kliniki, a wieczorem poleciał w delegację. Nieraz Kinga żartowała przed koleżankami, a nawet przed obcymi kobietami w kolejce do ginekologa, że mąż przyjeżdża tylko „dostarczyć próbkę”, resztę czasu spędza w pracy. Tak żyli od dziesięciu lat. On się spełnił zawodowo, dorobił się, a Kinga zawsze była jego zapleczem – wierzyła w niego nawet wtedy, gdy po raz trzeci splajtował i siedzieli w długach, wynajmując maleńkie mieszkanie. Pożyczała dla niego pieniądze od przyjaciół i rodziny, znosiła upokarzające komentarze o „lekkoduchu Grzegorzu”, ale prosiła i brała, nie żałując siebie.

W końcu spłacili każdy grosz, gdy jego interesy ruszyły. Teraz stali mocno na nogach – duże mieszkanie w centrum Warszawy, budowany dom pod Mińskiem Mazowieckim, tylko piętnaście minut od miasta. Oboje jeździli nowymi samochodami, dwa razy w roku latali na wakacje. Ale Kinga nie spełniła się w jednym – jako matka. Całe zdrowie poświęciła mężowi, a teraz chciała tylko dziecka.

Pracowała od lat jako recepcjonistka w saloniku kosmetycznym – bez wielkich ambicji, żyła rodziną. I do dziś tam pracowała, znała klientki od lat, lubiła to.

Znów przeszła procedurę, teraz tylko czekanie i ścisłe stosowanie się do zaleceń. Grzegorz dzwonił z delegacji, pytał o zdrowie.
– Kinga, a może byśmy w weekend wyskoczyli do Kołobrzegu? – zaproponował pewnego wieczoru.
– Grzesiu, listopad za oknem, cóż tam będziemy robić?
– Są hotele z basenami na dachu, saunami… Odpocznijmy, a poza tym – udała mi się ta transakcja!
– Ale ja mam pracę.
– Ech, daj spokój z tą pracą, tyle razy mówiłem – rzuć to.
– Grzesiu, lubię to. Nie mogę na długo, Kasia jest na zwolnieniu.
– Nie na długo, tylko na weekend! Jutro przylatuję, pakujemy walizki i w drogę. Wrócisz w poniedziałek rano.

Wypoczęli świetnie. Grzegorz opowiadał, jak ograł trzech konkurentów w negocjacjach.
– Przez kolejne trzy miesiące żadnych delegacji – przytulał żonę w przestronnym apartamencie.
– Tak się cieszę – tuliła się Kinga – tyle przeszliśmy razem.
– Wszystko już za nami – gładził ją po plecach. – Będzie dobrze, mamy jeszcze cele. Myślisz, że tym razem się uda?
Grzegorz wzruszył ramionami. Ile razy sobie obiecywali… Bał się dawać nadzieję, widział, jak żona cierpi po każdej nieudanej próbie.

Wrócili odmłodzeni, zakochani. Kinga miała wizytę w klinice, on wracał do firmy. Ale po tygodniu znów się pakował.
– Przepraszam, obiecywałem, ale muszę lecieć.
Znowu spakowała mu walizkę, bo sam nie umiał. Dawno już nie odprowadzała go na lotnisko – wolał jeździć z kierowcą.

Tym razem został na trzy tygodnie. O kolejnej nieudanej próbie dowiedział się przez telefon – płacz, depresja, i on znów myślał: dobrze, że go nie ma. Gdy wrócił, Kinga błagała, by spróbować jeszcze raz.
– Przecież gdy w pracy ci nie wychodziło, nie poddawaliśmy się!
– Kinga – Grzegorz chwycił się za głowę – jak możesz porównywać firmę do dziecka?! To twoje zdrowie! Popatrz na siebie – niedługo będziesz potrzebowała psychiatry. Zaakceptujmy to – nie będziemy mieli dzieci.
– Gdy latałam na aborcje, bo „nie czas”, bo „nie mamy pieniędzy”, nie protestowałeś. A teraz się poddajesz?

– Nie przesadzaj, nie pięć razy.
– Pięć! A potem babka zaklęła. I teraz? Przyszła nasza pora, ale już nie możemy.
– Nie zmuszałem cięZostała sama, ale w końcu znalazła siłę, by stanąć na nogi i uczyć córeczkę, że szczęście można odnaleźć nawet tam, gdzie się go najmniej spodziewasz.