Kierunek Wolność

Dalej żyć

Minęły dwa lata samotności Władysławy. Tak już się stało w jej życiu – została wdową w wieku dwudziestu siedmiu lat. Z mężem żyli razem krótko, około roku, już planowali dzieci, gdy nagle wszystko się zawaliło.

Marek wrócił z pracy wcześniej, skarżąc się na ból głowy.

— Wyprosiłem się u szefa, nie do wytrzymania — powiedział żonie, gdy ona też wróciła i zastała go bladego, leżącego na łóżku w sypialni.

— Mareczku, może wezwiemy pogotowie? To już któryś raz masz te ataki — nalegała Władysława.

— Nie, prześpię się, nie pierwszy raz — odpowiedział Marek i odwrócił się do ściany.

— Zrobię ci herbatę z miętą — powiedziała i wyszła do kuchni.

Gdy zalewała wrzątkiem liście, nie mogła przestać myśleć:

— Nie pierwszy raz boli go głowa, nie chce iść do lekarza. Trzeba go jakoś przekonać. Co to w wieku trzydziestu trzech lat męczy się takimi atakami? To nie jest normalne.

Władysława przyniosła mężowi herbatę, postawiła filiżankę na nocnej szafce i cicho zawołała:

— Mareczku, Marek… Nie odpowiadał. Dotknęła go za ramię – żadnej reakcji.

Wtedy mocniej nim potrząsnęła – nadal nic. Przestraszyła się, szybko zadzwoniła po pogotowie, a potem przez łzy do teściowej.

— Weroniko, Marek leży i nie rusza się, wezwałam karetkę.

— Zaraz będę — odpowiedziała.

Teściowa przyszła nieco wcześniej niż pogotowie – mieszkała w sąsiednim bloku. Gdy przyjechali lekarze, młody doktor odwrócił Marka na plecy, zbadał, sprawdził puls:

— Niestety, nie możemy już pomóc. Mąż pani nie żyje, składam kondolencje.

To, co stało się potem, pamiętała jak przez mgłę. Pomagali sąsiedzi, bo te dwie kobiety, zmiażdżone nieszczęściem, nie miały rodziny. Po pogrzebie obie niełatwo wracały do równowagi. Wspierały się, odwiedzały. Dobrze, że obie pracowały – w pracy były odrobinę oderwane od bólu.

Władysława została sama w nowym mieszkaniu – pół roku temu razem z Markiem się tu wprowadzili. Wciąż patrzyła na ślubne zdjęcia na ścianach. Choć Weronika mówiła, że powinna je schować do szuflady, nie mogła się na to zdecydować. Nie potrafiła pogodzić się ze śmiercią męża. Odszedł tak młodo – lekarze odkryli u niego podstępną chorobę mózgu, dlatego stało się to tak szybko.

Poznali się półtora roku wcześniej, razem mieszkali, ale ślub wzięli dopiero po czasie. Zbierali pieniądze na wkład własny do mieszkania, potem pomagali w leczeniu matki Marka – miała chore kolano, wymieniono jej staw. W końcu wszystko się ułożyło. Wzięli ślub, zamieszkali w nowym mieszkaniu z nowymi meblami.

Pewnego dnia Weronika znów przyszła do Władysławy. Kim była teraz? Byłą teściową, czy po prostu teściową? Żyły w zgodzie. Na jej pochwałę, Weronika zrzekła się spadku po synu na rzecz Władysławy. Tak więc raz w tygodniu się odwiedzały, często dzwoniły.

Minął rok, a Władysława wciąż nie mogła zapomnieć o mężu. Jak tu zapomnieć? Ale Weronika zaczęła delikatnie sugerować:

— Władziu, jesteś młoda, nie możesz tak siedzieć w domu. Wyjdź gdzieś z przyjaciółkami, na jakieś wydarzenie. Nie można tak się zamknąć. Trzeba się otrząsnąć, odetchnąć, może kogoś poznać. Nie sądzę, by Marek był zadowolony, widząc, jak marniejesz w tym mieszkaniu. Bardzo się kochaliście, rozumiem, ale godnie przeszłaś przez żałobę. Jesteś młoda, czas wrócić do życia. Wkrótce trzydziestka, a to jeszcze nie koniec świata.

— Nie wiem, Weroniko… Czuję, jakbym umarła razem z nim. Wszystko jest smutne, nie mam na nic ochoty — odpowiedziała Władysława.

— Właśnie dlatego mówię – musisz się otrząsnąć. W twoim wieku nie można się tak poddawać. Jeszcze będzie szczęście, powinnaś mieć dzieci. Nawet jeśli nie będą moje z krwi, i tak będę je uważać za wnuki — uśmiechnęła się teściowa. — Zawsze ci pomogę. Wiesz, że nie mam już nikogo.

Tutaj Weronika rozpłakała się. Choć starała się być silna i dawać przykład Władysławie, wiedziała, że ze śmiercią syna straciła wszystko. Bez Marka czekała ją samotna starość.

Powoli Władysława zaczęła odmarzać. Kilka razy wyszła ze współpracownikami, a swoje pierwsze urodziny bez męża spędziła z Weroniką. Nie chciała zabawy ani tłumu, choć koleżanki z pracy namawiały. Siedziały we dwie przy herbacie z ciastem i cukierkami, a na środku stołu stał wazon z różami – dokładnie takimi, jakie Marek jej dawał. Weronika doskonale znała jej gust.

Podarowała jej haft w ramce – dwa kociątka grzejące się przy kominku. Zapewniła, że to znak szczęścia i pomyślności.

Nadeszła zima. Śniegu jeszcze nie było wiele, za miesiąc Nowy Rok.

— Mareczku… Pierwszy Nowy Rok bez ciebie — mówiła Władysława, patrząc na zdjęcie męża. — Tak smutno.

Weronika ciągle jej powtarzała:

— Władziu, zdejmij te zdjęcia Marka ze ścian. Po co ich tyle? Zostaw jedno w ramce i dość.

— Jakoś mi nie po drodze — odpowiadała, ale teściowa pewnego dnia sama zdjęła wszystkie fotografie, zostawiając tylko jedną na komodzie w małej ramce.

Pewnego dnia Weronika zapytała:

— A jak zamierzasz spędzić Nowy Rok?

— W domu. W pracy będzie impreza, pewnie pójdę, ale to trzy dni przed świętami. Potem wolne.

Teściowa chwilę milczała, a potem tajemniczo oznajmiła:

— A może pojedziemy do sanatorium? W pracy dali mi voucher, ale mogę wziąć dwa. Co ty na to?

— Oj, nawet nie wiem… — zaskoczyła się Władysława.

— Bo co? Będziesz siedzieć w domu przez całe święta? Znam cię – zgodź się. Wiem, że w sanatorium głównie starsi ludzie, ale przynajmniej odpoczniesz na świeżym powietrzu. Chyba że masz inne plany? — dodała szybko.

Władysława pomyślała i niechętnie się zgodziła.

— Jaka różnica? Siedzieć samotnie w domu czy wśród emerytów w sanatorium.

W sanatorium nie działo się nic ciekawego. Starsze pary, emeryci z laskami. Weronika też chodziła na zabiegi – leczyła kolana. WładPewnego wiosennego dnia, gdy Władysława trzymała na rękach swoje bliźniaki, a Weronika i Iwan Piotrowicz z dumą patrzyli na swoją nową rodzinę, zrozumiała, że życie potrafi zaskoczyć najpiękniej nawet po najciemniejszej burzy.