Kiedy kolacja będzie gotowa?

– Kiedy będzie obiad?
– Kiedy go przygotujesz, wtedy będzie gotowy. Teściowa odsunęła okulary. – Mikołaju, twoja żona chce, żebym wstała przy kuchence? Czyżby leżała?

Natalia, nie zwracając uwagi, wzięła kilka rzeczy i ruszyła w korytarz, a teściowa podążyła za nią.
– Co się dzieje? Dokąd się wybierasz? –
– Na urlop! Trzymajcie się!

Z ulgą położyła ciężkie torby na podłodze.
– Jestem w domu!

Z pokoju dobiegło jakieś szemranie, po czym pojawił się mężczyzna, lat czterdziestu, może trochę mniej, może trochę więcej. Ubrany w dres i kapcie.
– Natalko, po co tak krzyciać? Nie jesteś w swojej wsi. Zachowuj się przyzwoicie.

– Właściwie mogłeś mnie przywitać, wiesz przecież, że wypłata już przyszła, muszę zrobić zakupy.

Mężczyzna westchnął głośno:
– Boże! Co to za zakupy?

Odwrócił się i poszedł do pokoju. Natalia ciężko westchnęła. Jak ją wszystko dopada! Pracuje na dwóch etatach, żeby dom był w porządku, a jej mąż, wspierany przez swoją mamę, od roku pisał kolejną „mityczną” książkę. Pierwszej nie doceniono, bo nikt nie rozumie sztuki!

Zrzuciła ubrania, zaniosła torby do kuchni. Od jutra ma urlop – musi umyć cały mieszkanie, wyprać, wyprasować i znowu wszystko poukładać, pod czujnym okiem teściowej. Jak bardzo jest zmęczona.

Do kuchni wpadła Stanisława Kowalska.
– Naty, co się stałaś? Chcesz męża nakarmić? Pracował cały dzień, a teraz ma czekać!

– Dużo zarobił?

Natalia nie rozumiała, jak to się stało. Kiedyś patrzyła z zachwytem na początkującego pisarza, który obiecywał, że będzie sławny. Drżała na każdy jej słowny sygnał i starała się wszystkim się podobać. Wtedy milczała ze względu na poczucie winy, bo gdy była na urlopie macierzyńskim, to właśnie teściowa utrzymywała rodzinę.

Stanisława, gotowa już wyjść, nagle odwróciła się:
– Coś powiedziałaś?

– Zapytałam, czy dużo zarobił. Zazwyczaj ludzie, jak pracują, przynoszą pieniądze do domu.

– Jak śmiesz? Mikołaj cały dzień planował nowy rozdział! Skąd ci to się wzięło! Nie wiesz, co to pracować głową!

Kobójca odrzucił i wyszła, a Natalia nagle pomyślała:
– Co ja tu robię? Syn w wiosce u rodziców już od dawna hałasuje, bawi się i hałasuje, a to przeszkadza Mikołajowi się skupić, żeby napisać kolejny nieciekawy „arcydzieło”.

Pobrała się i znów zaczęła układać produkty z lodówki, tym razem do dużej torby. Dostawała wypłatę i urlop. Zamierzała kupić smaczne jedzenie i podarunek dla syna w drodze.

Wyszła na korytarz, zostawiła torbę i poszła po coś z szafy. Mikołaj, nie odrywając wzroku od telewizora, zapytał:
– Kiedy będzie obiad?

– No, jak go przygotujesz, wtedy będzie.

Teściowa odsunęła okulary.

Natalia, nie słuchając, wzięła kilka rzeczy i ruszyła w korytarz, a teściowa podążyła za niął.

– Co się dzieje? Dokąd się wybierasz?

– Na urlop! Trzymajcie się!

Nie czekała, co będzie dalej. Chwyciła ciężką torbę i pobiegła po schodach w dół, próbując złapać taksówkę. Tak, 60 kilometrów, co tam. Raz można!

Andrzej, ich syn, już leżał w łóżku, gdy Natalia weszła do domu rodziców. Obudził się, podbiegł do matki i mocno przytulił. Kobieta przytuliła go do siebie. Jak tęskniła…

Matka przyglądała się uważnie:
– Co się stało? Dlaczego zostawiłaś Mikołaja? Kto będzie na niego patrzył?

Mama zawsze dobrze traktowała zięcia. Na początku po weselu przyjeżdżali weekendowo, ale teściowa, widząc, jak mąż spędza dni, szybko postawiła go na miejscu. Wystarczyło kilka wizyt, aż Zofia Wojciechowska budziła zięcia o szóstejew rano i wysyłała go pracować w ogród albo na podwórko, a jego chęć odpoczynku na wsi zgasła.

– Dość, mamo! Masz dość. Jadę na urlop na cały miesiąc!

Mama rozpromieniła się:
– No, dziękuj Bogu, że odpoczniesz i spędzisz czas z synem.

Natalia położyła się z synem. Nie mogła zasnąć długo, patrząc w świetle księżyca na rosnącego chłopca, a gdy w końcu zasnęła, nic nie zauważyła.

Rano obudził ją zapach. Niezwykły zapach jedzenia, ciasta. Andrzej już nie było. Natalia wyciągnęła się. Jak miło… Tuż obok pojawił się syn.

– Babcia upiekła tyle placków! Cały garnek!

Po śniadaniu Natalia zwróciła się do matki:
– Co mam robić?

– A już odpoczyłaś?

– Mam jeszcze pracę, radość, a potem kolejna roboty.

– No, idź do ogródka. Kapusta zakwitła, ogórki trzeba odciąłkać, nic nie zdążę.

Na trzecim rzędzie grządek Natalia poczuła, że praca w ogrodzie sprawia jej przyjemność. Spojrzała na czyste, odciągnięte rzędy i uśmiechnęła się.

– Po raz pierwszy widzę, by ktoś tak radośnie pociął rośliny!

Zauważyła Eugeniusza, sąsiada, który wszedł z podwórka.

– Eugeniuszu! Skąd jesteś?

Eugeniusz, kiedy miał dziesięć lat, był jej pierwszą miłością. Biegali razem, dzielili cukierki, choć on miał już piętnaście i był starszy, nie odrzucał jej. Po wojnie wrócił, a Natalia już była dziewczyną. Zawstydził się, a potem wyjechał do miasta, gdzie się ożenił. Minęło dziesięć latem lat, że się nie widzieli.

Natalia zapytała:
– Dlaczego tu?

– Nie uwierzysz. Przyjechałem do mamy. Rozstałem się miesiąc temu.

Wieczorem Eugeniusz i jego matka zaprosili wszystkich na wizytę. Smażyli kiełbaski, rozmawiali o wszystkim. Natalia poczuła, że nie musi niczego tłumaczyć, nie musi słuchać nieprzyjemności. Po prostu żyje.

Po dwóch tygodniach matka usiadła przed nią:
– Natalko, córeczko, co myślisz? Czy wrócisz?

– Nie wiem, mamo. Jak mam żyć? Mam pracę, a nie mam dachu nad głową.

– Może coś wynajmiesz? Albo zostaniesz. Znajdziemy ci pracę. A co z Eugeniuszem… Widzisz, jak na ciebie patrzy?

– Mamo, co on widzi? To tylko echo dzieciństwa.

– Nie wiem… Eugeniusz jest porządny, ma dom. W mieście mówić mówią, że jego praca jest ważna.

Natalia spojrzała na matkę zdziwiona:
– Mamo, naprawdę chcesz mnie tak ułożyć?

Matka się zawstydziła:
– Co w tym złego? Widzę, że będzie wam dobrze razem.

Natalia roześmiała się. Mama naprawdę potrafi.

Eugeniusz pojechał na tydzień do pracy. Natalia tęskniła tak, że aż złościła się na siebie, jak w przedszkolu, prawda. Mikołaj dzwonił i pisał SMS-y. Najpierw ją krytykował. „Jakże jesteś niewdzięczna, wyciągnąłem cię z wsi, a ty tak z niego korzystasz”. Potem groził, że wypisze ją i syna z mieszkania. Natalia nawet się roześmiała.

Po latach nie wypisał jej, a teściowa dzwoniła: „Przez niewdzięczną Natalkę mam presję, jeśli nie wróci natychmiast, to wina będzie twoja”.

Ostatnie dni ucichły. To było dziwnie dobrze. Wieczorem przyjechał Eugeniusz, od razu wpadł do domu i przywiózł Andrzeja dużym samochodem, zapraszając ich ponownie na gościnę. Mama spojrzała na Natalkę znacząco, a ona poczuła radość, że Eugeniusz jest blisko.

Gdy grillowano kiełbaski, przed domem zatrzymał się samochód. Z niego wyskoczyła młoda kobieta i pobiegła do Eugeniusza.

– Kochany, ile jeszcze się chowasz? Wystarczy już. Jedźmy do miasta.

– Oksano, po co wpadłaś?

Natalia wszystko zrozumiała. To była żona Eugeniusza, dawna, ale teraz zbędna. Kobieta wzięła Andrzeja za rękę i razem podeszli do domu, lecz zanim zdążyli zrobić krok, podjechało taksówka.

Z taksówki wyszli Mikołaj i jego matka.

– Patrzcie na nią! Krąży tu, a jej mąż? Nie interesuje ją.

– Po co przyjechaliście?

Natalia zaciśnęła usta. Dopiero teraz pojęła, jak nieprzyjemni są ci ludzie.

– Odpoczywasz? Szybko wróć do domu! Mąż musi pracować, a ty się wolisz lenić! Nie gotuje, nie sprząta, nie pierze!

– A co, mąż znalazł pracę?

Teściowa się rozzłościła, ale Mikołaj przemówił:

– No wiesz, że piszę książkę! To nie jest praca przy fabryce.

– Wiesz co, Mikołaju… Od dawna chciałam ci powiedzieć, że jesteś zwykłym nieudacznikiem, nie żyjesz jak prawdziwy mężczyzna. Co zrobiłeś dla rodziny? Nic. Nie zapewniłeś pieniędzy, nie nauczyłeś syna. Siedzisz z matką i nic nie robisz! Nie wrócę. Wezmę wszystkie rzeczy, które kupiłam w ostatnich dziesięciu latach!

Natalia podeszła do drzwi i zobaczyła Eugeniusza. Uśmiechnął się.

– O, wieczór. Dobrze odpowiedziałaś.

Widzieli, jak Oksana podeszła do Mikołaja i jego matki i rozmawiała z nimi, gestykulując.

Natalia nie została w wiosce. Po rozwodzie z Eugeniuszem i Mikołajem pojechała do miasta, gdzie nowy mąż nalegał, by zmieniła pracę, bo nie może pracować na linii produkcyjnej. Teraz siedziała w biurze, przeglądając papiery. Najpierw wstydziło ją to, bo pensja była mała. Ale Jacek, jej nowy partner, szczerze się zdziwił.

– Twoja pensja to twoja pensja. Na szpilki i guziki. Za utrzymanie rodziny odpowiada mężczyzna.

Mikołaj też nie był długo sam. Poślubił Oksanę. Teraz jego matka musiała utrzymać dwóch nieudaczników. Natalia słyszała, że szybko przekonała syna, by zaprzestał pisania i poszedł do fabryki.

Wszystko, co się dzieje, ma swój sens. Jedno się psuje, drugie się naprawia.

Pamiętaj, że prawdziwe szczęście nie zależy od cudzych oczekiwań, lecz od własnej odwagi i ciężkiej pracy.