Kiedy będzie gotowa kolacja?

— Kiedy będzie obiad?
— Kiedy go przygotujesz, wtedy i będzie. Teściowa wypuściła okulary. – Michał, twoja żona chce, żebym stanęła przy kuchence? A ona po prostu leży?
Bronisława, nie słuchając, zabrała kilka rzeczy i ruszyła w korytarz. Teściowa podążyła za nią.
— Co się tu dzieje? Dokąd się wybierasz?
— Na urlop! Trzymajcie się!

Bronisława z ulgą położyła ciężkie torby na podłodze.
— Jestem w domu!

Z pokoju dobiegło jakieś mruczenie, po czym pojawił się mężczyzna, który mruczał. Był to mężczyzna, około czterdziestu lat, może trochę mniej, może trochę więcej. Ubrany w dres i klapki.
— Bronisławo, po co krzyczeć? Nie jesteś w swojej wsi. Zachowuj się przyzwoicie.
— Właściwie to mogłabyś mnie spotkać, wiesz, że wypłaciło się wynagrodzenie, trzeba zrobić zakupy.

Mężczyzna głośno westchnął:
— Boże! Co to za zakupy?

Odwrócił się i poszedł do pokoju. Bronisława ciężko westchnęła. Jak ją wszystko już wkurzyło! Pracuje na dwóch etatach, żeby dom był w porządku, a jej mąż, pod słowami matki, od roku pisze jakąś mityczną książkę. Pierwszą nie doceniono, bo nikt nie rozumie sztuki!

Rozebrała się, zniosła torby na kuchnię. Od jutra ma urlop. Musi umyć całe mieszkanie, wyprać, wyprasować i znowu poukładać wszystkie rzeczy. Wszystko pod czujnym okiem teściowej. Ach, jaka jest zmęczona.

Do kuchni wdarła się Zofia Janina.

— Bronisio, co się rozlewałeś? Chcesz karmić męża? On cały dzień pracował, a teraz ma czekać!
— Dużo zarobił?

Bronisława sama nie rozumiała, jak to się stało. Kiedyś z zachwytem patrzyła na początkującego pisarza, który opowiadał, że kiedyś zostanie sławny. Drżała przy jednym spojrzeniu teściowej i robiła wszystko, co mogła, by jej zadowolić. Potem milczała z poczuciem winy, bo kiedy była na urlopie macierzyńskim, to właśnie teściowa utrzymywała rodzinę.

Zofia Janina, już gotowa iść, nagle odwróciła się:
— Co powiedziałaś?
— Zapytałam, czy dużo zarobił? Zwykle ludzie, kiedy pracują, przynoszą pieniądze do domu.
— Jakśś masz czelność? Michał cały dzień rozmyślał nad fabułą nowego rozdziału! Skąd ty to wiesz! Nie wiesz, co to pracować głową!

Kobieta pstryknęła i wyszła, a Bronisława nagle pomyślała:
— Co ja tu robię? Syn w wiosce u jej rodziców już od dawna hałasuje, bawi się i gło‑gło, a to przeszkadza Michałowi się skupić, żeby napisać kolejny nieciekawy „arcydzieło”.

Bronisława zebrała się i znów zaczęła wyłożyć produkty z lodówki, tym razem wkładając je do dużej torby. Wypłaciła wynagrodzenie i urlop, przywiozła smaczne jedzonko i w drodze kupiła prezent synkowi.

Wyszła na korytarz, postawiła torbę i poszła po coś z rzeczy. Michał, nie odrywając wzroku od telewizora, zapytał:
— Kiedy będzie obiad?
— No, jak go przygotujesz, to będzie.

Teściowa wypuściła okulary.
— Michale, twoja żona chce, żebym stanęła przy kuchence? A ona po prostu leży?

Bronisława, nie słuchając, wzięła kilka rzeczy i ruszyła w korytarz. Teściowa podążyła za nią.
— Co się tu dzieje? Dokąd się wybierasz?
— Na urlop! Trzymajcie się!

Nie czekała na dalszy ciąg. Chwyciła ciężką torbę i pobiegła po schodach w dół, wołając taksówkę. Tak, 60 kilometrów, co z tego? Raz można!

Andrzej już leżał w łóżku, kiedy Bronisława weszła do domu rodziców. Obudził się, podbiegł do matki i mocno ją przytulił. Kobieta przytuliła go do siebie. Jak ją brakowało…

Matka przyglądała się uważnie:
— Co się stało? Jak zostawiłaś Michała? Kto będzie na niego patrzył?

Mama zawsze patrzyła na zięcia słusznie – nie przyjmowała go w żaden sposób. Najpierw po ślubie przyjeżdżali w weekendy do jej rodziców, ale teściowa, widząc, jak on spędza dni, szybko wcisnęła go na miejsce.

Wystarczyło kilka wyjazdów, aż Grażyna Wiktoria budziwiała zięcia o szóstej rano i wyprowadzała go do pracy w ogród, na podwórko, a w końcu zniknęło mu chęci odpoczynku na łonie natury.

— Dość, mamo! Mam urlop na cały miesiąc!

Mama rozpromieniła się uśmiechem:
— No i dziękuj Bogu, że odpoczniesz i spędzisz czas z synkiem.

Bronisława położyła się z synkiem. Nie mogła zasnąć długo, patrząc w świetle księżyca, jak rośnie jej chłopczyk, aż w końcu zasnęła, nie zauważając.

Rano obudził ją zapach. Niezwykle pachniało jedzeniem, a nawet jakąś pieczołką. Andrzeja już nie było. Bronisława przeciągnęła się. Jak dobrze… Tuż obok pojawił się syn.

— Babcia upiekła tyle ciast! Cały garnek!

Po śniadaniu Bronisława zapytała matkę:
— No, pokaże, co trzeba robić?
— A ty już odpoczyłaś?
— Tylko dla radości, już czeka kolejna praca.
— No, idź do ogródka. Kapusta rozrosła się, ogórki też trzeba przełupać, nie mam czasu.

Na trzecim rzędzie grządy Bronisława zrozumiała, że praca w ogródku sprawia jej przyjemność. Spojrzała na czyste, odchwaszczone szeregowe rośliny i uśmiechnęła się.

— Po raz pierwszy widzę, żeby ktoś tak radośnie przygniatał ziemię!

Zerknęła w stronę:
— Janie! Skąd się wziąłeś?

Kobieta rzuciła się na szyję do mężczyzny, który wszedł z podwórka.

— No, wpadłem po klucz do twojego ojca, a mówią, że Bronisława przyjechała. Nie mogłem tak po prostu odejść.

Jan był jej sąsiadem. Gdy miała dziesko, zakochała się w nim naturalnie. Szła za nim wszędzie. Miał wtedy 15 lat, ona była jeszcze dzieckiem, ale to nie przeszkadzało. Dawał jej cukierki i dbał o nią. Później poszedł na służbę. Wrócił, a Bronisława już była dziewczyną. Spojrzała na niego nieśmiało, a on sam się wstydził. Potem ożenił się, wyjechał do miasta. Przez dziesięć lat nie mieli kontaktu.

Bronisława zapytała:
— Dlaczego tu jesteś?
— Oj, nie uwierzysz. Przyleciałem do mamy. Rozwiodłem się miesiąc temu.
— Co? A… to nie moja sprawa.

Wieczorem Jan i matka zaprosili wszystkich na gościnę. Smażyli szaszłyki, rozmawiali o wszystkim. Bronisławie było tak dobrze, że nie mogła tego ująć słowami. Nie trzeba się powstrzymywać, nie trzeba słuchać nieprzyjemności. W zasadzie nic nie jest potrzebne, można po prostu żyć.

Po dwóch tygodniach matka usiadła przed nią:
— Bronisio, kochana, co myślisz? Czy wrócisz?
— Nie wiem, mamo. Jak żyć? Mam pracę, a mieszkania nie mam.
— To może coś wynająć? Albo zostań. Znajdziemy ci pracę. A Jan… Widzisz, jak na ciebie patrzy?
— Mamo, i co? To tylko echo dzieciństwa.

— No nie wiem… Jan jest przystojny, gospodarz. W mieście jego praca jest bardzo ważna.

Bronisława zdziwiona spojrzała na matkę.
— Mamo, chcesz mnie dosłownie wyprowadzić?

Kobieta się zawstydziła.
— Co w tym złego? Widzę, że dobrze wam razem.

Bronisława roześmiała się. No, matka ma swoje.

Jan wyjechał na cały tydzień. Musiał pracować. Bronisława tak, że nawet się gniewała na siebie. Jak w przedszkolu, szczerze mówiąc. Michał dzwonił i pisał SMS-y.

Na początku go wstydził. „Jakże jesteś niewdzięczna, wyciągnąłeś mnie ze wsi, a ona tak ją traktuje”. Potem mówił, że wypisze ją z mieszkania i syna też. Bronisława nawet się roześmiała.

Dziwnie, po tylu latach wciąż nie wypisał jej, jakby planował. Potem zadzwoniła teściowa. Mówiła, że przez niewdzięczną Bronisławę ma presję i jeśli natychmiast nie wróci, to wszystko co się stanie, będzie na jej sumieniu.

Ostatnie dni ucichły. To było dobre, choć dziwne. Wieczorem przyjechał Jan. Od razu wszedł, przywiózł Andrzeja ogromnym samochodem i znów zaprosił na gości. Mama od razu spojrzała na Bronisławę, a ona sama poczu… tak się cieszyła, że chciało się podskoczyć.

Szaszłyki jeszcze się smażyły, kiedy przed domem zatrzymał się samochód. Bronisława ze zdumieniem zobaczyła, jak z niego wyskakuje młoda kobieta i biegnie do Jana.

— Kochany, ile się jeszcze ukrywasz? Grajmy i wystarczy. Jedziemy do miasta.
— Oksano, po co się wpychasz?

Bronisława wszystko pojęła. To żona Jana. Była kiedyś, ale teraz jest zbędna. Kobieta wzięła Andrzeja za rękę i cicho poprowadziła do swojego domu. Nie zdążyli zrobić kilku kroków, gdy podjechało taksówka.

Z taksówki wyszli Michał i jego matka.

— Popatrzcie na nią! Spaceruje po naszym podwórzu, a jej mąż? Nic jej nie interesuje.
— Po co przyjechaliście?

Bronisława ściśnęła wargi. Wreszcie zrozumiała w pełni, jak nieprzyjemni są ci ludzie.

— Wypoczywasz? Szybko wróć do domu! Co to za bajka? Mężczyźnie trzeba pracować, a ona się wózłuje! Nie gotuje, nie sprząta, nie pierze!
— A co, mąż znalazł pracę?

Teściowa się rozzłościła, ale wtedy przemówił Michał.

— No wiesz, że piszę książkę! To nie jest przenoszenie żelaza w fabryce.

— Wiesz, Michale… od dawna chciałam ci powiedzieć, że jesteś zwykłym nieudacznikiem, w ogóle nie żyjesz jak mężczyzna. Co zrobiłeś dla rodziny? Co? Czy zapewniłeś pieniądze? Czy nauczyłeś syna czegoś? Nie, siedzicie razem na moich kolanach z matką. Nie wrócę. Tylko po rzeczy. I weź pod uwagę, zabiorę wszystko, co kupiłam! To znaczy wszystko, co pojawiło się w waszym w domu w ostatnich dziesięciu latach!

Bronisława podeszła do swojego progu i zaskoczona zobaczyła Jana. Uśmiechnął się.

— Och, wieczór u nas. A ty, dobra robota, odpowiedziałaś, jak trzeba.

Widzieli, jak do Michała z matką podeszła Oksana i długo rozmawiali, machając rękami.

W wiosce Bronisława nie zostawała. Po tym, jak ona i Jan się rozstali, pojechali z Andrzejem do miasta, do nowego mężczyzny. Naciskał, by zmieniła pracę, bo kobieta nie powinna pracować w fabryce. Teraz Bronisława siedzi w jakimś biurze, przegląda papiery. Najpierw wstydziło ją to, bo pensja mała. Ale Jan szczerze się zdziwił.

— Twoja pensja to twoja pensja. Na szpilki i guziki. A rodzinę ma zapewnić mężczyzna.

Michał też nie był długo. Poślubił Oksanę. Teraz jego matka musi utrzymywać na swoich barkach dwóch łajdaczy. Owszem, Bronisława słyszała, że szybko przekonała syna, by porzucił książkę i poszedł do fabryki.

Generalnie wszystko, co się robi, jest na lepsze. W jednym miejscu coś się zepsuło, w innym coś się pojawiło.

Polubcie i zostawcie komentarze.