Kiedy będzie gotowa kolacja?

— Kiedy kolacja będzie gotowa?
— Kiedy ją przygotujesz, wtedy i będzie. Teściowa wyciągnęła okulary. — Mikołaju, czy twoja żona chce, żebym wstała do kuchni? A ona zamierza leżeć?
Natalia, nie zwracając uwagi, wzięła kilka rzeczy i ruszyła w korytarz. Teściowa podążyła za nią.
— Co się dzieje? Dokąd się wybierasz?
— Na urlop! Trzymajcie się!

Natalia z ulgą położyła ciężkie torby na podłodze.

— Jestem w domu!

Z pokoju dobiegło jakieś mruczenie, po chwili ujawnił się mężczyzna, lat czterdziestu, może trochę mniej, może trochę więcej. W sportowym dresie i kapciach.

— Natalio, po co krzyczysz? Nie jesteś w swojej wpadce. Zachowuj się przyzwoicie.

— Właściwie to mógłbyś mnie przywitać, wiesz, że wypłaciła się wypłata, trzeba zrobić zakupy.

Mężczyzna westchnął głośno:

— Boże! Co to za zakupy?

Odwrócił się i poszedł do pokoju. Natalia ciężko westchnęła. Jak ją wszystko dopało!

Pracuje na dwóch etatach, żeby dom był w porządku, a jej mąż, pod przykrywką matki, od roku pisze jakąś mityczną książkę. Pierwszej nie uznali, bo nikt nie rozumie sztuki!

Zrzuciła ubrania, zaniosła torby do kuchni. Od jutra ma urlop – musi wyprać, wyprasować i poskładać mieszkanie pod czujnym okiem teściowej. Jak jest zmęczona.

Na kuchnię wpadła Zofia Pawłowicz.

— Natalio, co się kręcisz? Chcesz męża nakarmić? Przecież pracował cały dzień i teraz czeka!

— Dużo zarobił?

Natalia nie wiedziała, skąd jej to przyszło. Kiedyś z zachwytem patrzyła na początkującego pisarza, który obiecywał, że zostanie sławny.

Drżyła przy każdym spojrzeniu teściowej i robiła wszystko, by jej przypodobać się. Potem milczała z poczucia winy, bo gdy była na urlopie macierzyńskim, to właśnie teściowa utrzymywała rodzinę.

Zofia Pawłowicz, już gotowa iść, nagle odwróciła się:

— Co powiedziałaś?

— Zapytałam, czy dużo zarobił? Zwykle ludzie, kiedy pracują, wnoszą pieniądze do domu.

— Jak śmie! Mikołaj cały dzień rozmyślał nad nowym rozdziałem! Skąd ci to w ogóle? Nie wiesz, co to pracować głową!

Kobieta zamknęła drzwi i wyszła, a Natalka nagle pomyślała:

— Co ja tu robię? Syn w wsi u jej rodziców już od dawna hałasuje i bawi się, a to przeszkadza Mikołajowi się skupić, żeby napisał kolejny nieciekawy „arcydzieło”.

Natalia podniosła się i znów wyłożyła produkty z lodówki, tym razem wkładając je do dużej torby. Wypłata i urlop już w ręku. Przywiezie smakowite jedzenie i po drodze kupi prezent synowi.

Wyszła na korytarz, położyła torbę i poszła po coś z rzeczy. Mikołaj, nie odrywając wzroku od telewizora, zapytał:

— Kiedy kolacja będzie gotowa?

— No, kiedy ją przygotujesz, wtedy i będzie.

Teściowa wypuściła okulary.

— Mikołaju, czy twoja żona chce, żebym wstała do kuchni? A ona zamierza leżeć?

Natalia, nie słuchając, wzięła kilka rzeczy i zawołała:

— A co się dzieje? Dokąd się wybierasz?

— Na urlop! Trzymajcie się!

Nie czekała na dalszy ciąg. Chwyciła ciężką torbę i pobiegła po schodach w dół, wołając taksówkę. Sześćdziesiąt kilometrów, co tam. Raz można!

Andrzej już leżał w łóżku, gdy Natalia weszła do domu rodziców. Obudził się, podbiegł do matki i mocno przytulił. Kobieta przytuliła go do siebie. Jak jej brakowało…

Matka przyglądała się Natalce:

— Co się stało? Jak to zostawiłaś Mikołaja? Kto go będzie pilnował?

Mama zawsze traktowała zięcia z dystansem. Po ślubie jeszcze przyjeżdżali na weekendy do jej rodziców, ale teściowa, widząc, jak spędza dni, szybko postawiła mężczyznę na miejscu.

Wystarczyło kilka wizyt, kiedy Helena Wiktki budziła zięcia o szóstej rano i wyciągała go do pracy w ogród albo na podwórko, a jego chęć odpoczynku w naturze znikła.

— Dość, mamo! Mam urlop na cały miesiąc!

Mama rozpromieniła się uśmiechem:

— No i dzięki Bogu, że odpoczniesz i będziesz z synem.

Natalia położyła się z synem. Nie mogła zasnąć, patrząc w księżycowe światło na rosnącego chłopca, a gdy w końcu zasnęła, nie zauważyła niczego.

Rano obudził ją zapach – niecodzienny zapach jedzenia, jakby coś piekło. Andrzej już nie było. Natalia przeciągnęła się. Jakże dobrze… Tuż obok pojawił się syn.

— Babcia upiekła tyle ciast! Cały lejek!

Po śniadaniu Natalia zwróciła się do matki:

— No, pokaż, co trzeba zrobić?

— A ty już wypoczęłaśi?

— Ja dopiero cieszę się, a już inna praca czeka.

— Chodź na działkę. Kapusta zapuściła się, ogórki trzeba odchwycić, już nic nie stać.

Na trzeciej grządce Natalia poczuła, że praca w ogrodzie sprawia jej przyjemność. Spojrzała na równe, wyrównane rzędy i uśmiechnęła się.

— Po raz pierwszy widzę, by ktoś tak radośnie pielenie robił!

Spojrzała w stronę:

— Janie! Skąd przybyłeś?

Kobieta rzuciła się w ramiona mężczyzny, który wszedł na ogród z podwórza.

— Wszedłem po klucz do ojca, a mnie mówią – Natalia przyjechała. Nie mogłem tak odejść.

Jan był jej sąsiadem. Gdy miała dziesięć lat, naturalnie w nim się zakochała. Chodziła za nim wszędzie. Był już prawie dorosły, miał piętnaście, ale nie przeszkadzało jej to. Dawał cukierki i dbał o nią. Później wstąpił do służby. Wrócił, a Natalia już była dziewczyną. Patrzyła na niego nieśmiało, co go zawstydzało. Później ożenił się, wyjechał do miasta i od dziesięciu lat się nie widzieli.

Natalia zapytała:

— Dlaczego tu?

— Nie uwierzysz. Przyleciałem do mamy. Rozwód po miesiącu.

— Co? To nie moja sprawa.

Wieczorem Jan i jego matka zaprosili wszystkich na gościnę. Smażyli kiełbaski, rozmawiali o wszystkim. Natalia poczuła, że nie musi nic ukrywać, nie musi słuchać nieprzyjemnych osądów. Po prostu żyć.

Po dwóch tygodniach mama usiadła przed nią.

— Natalio, kochanie, co myślisz? Czy wrócisz?

— Nie wiem, mamo. Jak żyć? Mam taką pracę, a mieszkania nie mam.

— Może wynajmiesz coś? Albo zostaniesz. Znajdziemy ci pracę. A Jan… Widzisz, jak na ciebie patrzy?

— Mamo, co to za patrzenie? To tylko echo dzieciństwa.

— Nie wiem… Jan jest przystojny, gospodarny. W mieście mówią, że ma ważną pracę.

Natalia spojrzała zdziwiona na matkę.

— Mamo, naprawdę chcesz mnie poślubić?

Matka się zakłopotała.

— Co w tym złego? Widzę, że wam dwóm będzie dobrze.

Natalia roześmiała się. Matka ma swoje pomysły.

Jan wyjechał na tydzień. Musiał pracować. Natalia tęskniła tak, że zaczęła się złościć na siebie, jakby była w przedszkolu. Mikołaj dzwonił i pisał SMS-y. Najpierw krytykował ją, że jest niewdzięczna, że wyciągnął ją ze wsi, a ona w domu. Potem groził, że wykreśli ją z mieszkania i syna razem. Natalia nawet się roześmiała. Dziwniej, po tylu latach nie wypisał jej z domu, jak zamierzał? Potem zadzwoniła teściowa, mówiąc, że dzięki niewdzięcznej Natalii ma presję i jeśli nie wróci natychmiast, wszystko spadnie na winę synowej.

Ostatnie dni ucichły. To było dobre, choć dziwne. Wieczorem przyjechał Jan, od razu wpadł do nich, przyniósł Andrzeja dużym samochodem i znowu zaprosił na gościnę. Mama spojrzała na Natalię z wyraźnym uznaniem, a ona sama poczuła radość, że Jan jest tak blisko, że chce podskakiwać.

Kiełbaski jeszcze się smażyły, gdy przed domem zatrzymał się samochód. Natalia ze zdumieniem zobaczyła, jak z niego wybiega młoda kobieta i rusza w stronę Jana.

— Kochany, ile jeszcze się chowasz? Wystarczy już grać. Jedźmy do miasta.

— Oksano, po co się tu wtrącasz?

Natalia wszystko zrozumiała. To żona Jana, była, prawdziwa, nie ma znaczenia, ale teraz jest zbędna. Kobieta chwyciła Andrzeja za rękę i cicho poszła w kierunku ich domu. Przed kilkoma metrami podjechało taksówka.

Z taksówki wyszli Mikołaj i jego matka.

— Spójrzcie na nią! Kręci się tutaj, a jej mąż? Nie interesuje ją nic.

— Po co przyjechaliście?

Natalia zaciśnięła wargi. Dopiero teraz poczuła, jak bardzo jej ludzie ją drażnią.

— Odpocząłeś? Szybko wracaj do domu! Co to za sprawa? Mężczyzna musi pracować, a ona się kręci! Nie gotuje, nie sprząta, nie pierze!

— Co, mąż już ma pracę?

Też się obraziła teściowa, ale wtedy przemówił Mikołaj.

— Wiesz, że piszę książkę! To nie jest praca na fabryce.

— Wiesz co, Mikołaju… Od dawna chciałam ci powiedzieć, że jesteś zwykłym nieudacznikiem, żyjesz jak facet nie będąc facetem. Co zrobiłeś dla rodziny? Nic? Nie zapewniłeś pieniędzy? Nie nauczyłeś syna nic? Siedzisz z matką na moich barkach i nie wrócisz. Zabiorę wszystkie rzeczy, które kupiłam! Wszystko, co pojawiło się w domu w ciągu ostatnich dziesięciu lat!

Natalia podeszła do swego progu i zobaczyła tam Jana, który się uśmiechał.

— Ojej, wieczór nasz. A ty dobrze odpowiedziałaś.

Widzieli, jak podeszli do Mikołaja i jego matki Oksana, i długo rozmawiali, machając rękami.

W wsi Natalka nie została. Po tym, jak ona, Jan i Andrzej pojechali do miasta, do nowego mężczyzny. On nalegał, by zmieniła pracę, nie dla niej w fabryce. Teraz Natalia siedzi w biurze, przegląda papiery. Najpierw wstyd, bo wypłata mała. Ale Jan był szczery.

— Twoja pensja to twoja pensja. Na szpilki i guziki. A rodzinę ma utrzymywać mężczyzna.

Mikołaj też nie był długo sam. Poślubił Oksanę. Teraz jego matka musiała utrzymywać dwóch leniwych podwójnym brzuchem. Owszem, Natalia słyszała, że szybko przekonała syna, by zrezygnował z książki i poszedł do fabryki.

W sumie wszystko, co się dzieje, prowadzi do lepszego. Jedno się złamało, drugie się naprawiło.