Karetka pognała z pełną prędkością przez ulice Florencji

Karetka pędziła przez ulice Krakowa, a jej syrena wyła jak rozpaczliwy krzyk. W środku leżała nieprzytomna, zawieszona między życiem a śmiercią, Zofia. Główny lekarz, siwowłosy doktor Nowak, co chwilę sprawdzał jej puls i wydawał krótkie polecenia pielęgniarkom:

Szybciej! Utrzymać ciśnienie, nie możemy pozwolić, by traciła krew. Dziecko jeszcze ma szansę!

Obok niej stała Weronika, załamując ręce i szepcząc modlitwy. Serce ściskała jej wina, że nie zdążyła interweniować tam, w willi. Przypomniała sobie lodowatą twarz Jadwigi, jej zimne jak nóż spojrzenie, i wreszcie zrozumiała prawdę.

**Oddział ratunkowy**
Gdy nosze z Zofią wjechały do szpitala, Jakub rzucił się w stronę lekarzy, z oczyma czerwonymi od łez i wściekłości.

Proszę, uratujcie ją! Ona i nasze dziecko Nie mogę ich stracić!

Doktor Nowak spojrzał na niego twardo, z profesjonalnym chłodem:

Panie Kowalski, proszę poczekać na korytarzu. Zrobimy wszystko, co w naszej mocy.

Jakub zastygł na moment, ale w końcu ustąpił, złamany, i osunął się na ławkę w holu. Zakrył twarz dłońmi i po raz pierwszy w życiu ten pewny siebie mężczyzna poczuł, jak grunt usuwa mu się spod nóg.

Za zamkniętymi drzwiami zespół medyczny walczył o życie Zofii. Oddech miał słaby, ale serce wciąż biło. Dziecko jednak było w krytycznym stanie. Maszyny piszczały rytmicznie, a napięcie sięgnęło zenitu.

**W poczekalni**
Jadwiga weszła do szpitala w towarzystwie dwóch przyjaciółek, które przybyły szybko, by odegrać rolę troskliwych świadków. Jej twarz była kamienna, lecz drżący głos robił wrażenie na obecnych:

Biedna dziewczyna Jak mogła się tak poślizgnąć? Chciałam tylko, byśmy byli szczęśliwą rodziną.

Weronika, stojąca w kącie, wpatrywała się w nią z tlącą się nienawiścią. Gdyby tylko odważyła się wtedy powiedzieć prawdę, może wszystko skończyłoby się inaczej. Ale strach przed władzą Jadwigi, jej wpływami w mieście i tym, jak potrafiła niszczyć ludzkie losy, sparaliżował ją.

**Jakub i jego matka**
Mamo! wybuchnął Jakub, gwałtownie wstając. Gdzie ty byłaś, gdy to się stało? Weronika mówi, że stałaś obok niej!

Jadwiga dotknęła jego ramienia fałszywym, czułym gestem:

Synku, byłam na górze. Widziałam tylko, jak upadła Wszystko stało się tak szybko. Boże, gdybym tylko mogła ją złapać!

Łzy płynęły jej po policzkach, ale Jakub nie był już pewny, czy może jej wierzyć. W jego zaufaniu pojawiła się głęboka rysa.

**Wiadomości z sali operacyjnej**
Po godzinach napięcia drzwi w końcu się otworzyły. Doktor Nowak, z twarzą pooraną zmęczeniem, podszedł do Jakuba.

Panie Kowalski, pańska żona żyje. To była ciężka walka, ale udało nam się ją ustabilizować. Jednak dziecko

Zawahał się na moment, a Jakub zrozumiał bez słów. Jego świat się zawalił. Zachwiał się i oparł o ścianę, łzy płynąc mu po twarzy bez opamiętania.

Doktorze chcę ją zobaczyć.

Wkrótko