Już w siódmej klasie ostrzegała koleżanki, że ten chłopak zostanie jej mężem.

Już w siódmej klasie ostrzegła swoje koleżanki, że ten chłopak będzie jej mężem.
Weronika jeszcze w podstawówce oznajmiła przyjaciółkom, że Kacper jest jej przeznaczeniem i kiedyś na pewno się pobiorą. Nikt się z nią nie sprzeczał.

Teraz dziewczyny bały się nawet spojrzeć na Kacpra, bo babcia Weroniki uchodziła za wiedźmę. Mieszkała na wsi, zajmując się mrocznymi praktykami, a Weronika uczyła się czarnej magii po kawałku w mieście, odwiedzając czasem staruszkę.

A Kacper? Kacper zupełnie nie zwracał uwagi na Weronikę. Cały wolny czas spędzał na podwórku z Martą. Marta od dzieciństwa była niepełnosprawna i poruszała się na wózku.

Nie wiem dlaczego, ale to właśnie Marta zawładnęła sercem chłopaka. Może przez jej skromność, może przez dobroć, ale coś w niej oczarowało Kacpra. Poza tym Marta była bystra i rozmowy z nią nigdy się nie nudziły. Od lat spędzali razem każdą wolną chwilę.

Pewnego dnia Kacper wyszedł z domu i skierował się na podwórko, gdzie czekała Marta. Nagle drogę zagrodziła mu Weronika.

Cześć, Kacprze.
Cześć mruknął, próbując ją wyminąć.
Może przejdziemy się po mieście? zaproponowała.
Dzisiaj nie ma mowy odparł. Wybacz.

Weronika zacisnęła usta, patrząc, jak Kacper podchodzi do Marty, wita się z nią i zaczynają rozmawiać, śmiejąc się jak starzy przyjaciele. Czarna fala złości i zazdrości zalała serce Weroniki. Płakała, choć nikt tego nie widział.

Minął rok. Kacper teraz woził Martę nad rzekę, do lasu, na łąki pełne rumianków. Każdą wolną chwilę spędzali razem.

Tymczasem Weronika przeobraziła się w kruczowłosą piękność. Wszyscy chłopcy wpatrywali się w nią jak zahipnotyzowani była tak smukła i olśniewająca. Ale Kacper wciąż widział tylko Martę. Teraz ich miłość była już dojrzała, nie tak dziecinna jak kiedyś.

Aż pewnego dnia, gdy Kacper szedł do Marty, znów stanęła mu na drodze Weronika.

Cześć, Kacprze. Znowu do swojej kaleki? Co w niej widzisz? Po co ci ona? Lepiej zabierz mnie. Tylko ze mną będziesz szczęśliwy. Wiesz, że kocham cię od szkoły.

Wiem odpowiedział Kacper. Ale ja kocham Martę.
Czym ona jest lepsza ode mnie, ta beznoga kura?
Nie wiem. Ale że jest lepsza to pewne.

Słuchaj, wiesz przecież, że nie muszę się specjalnie starać, byś mnie pokochał. Moja babcia to najpotężniejsza znachorka w okolicy. Ale ja nie chcę magii. Chcę, żebyś sam mnie pokochał. Co mam zrobić? Powiedz. Zrobię wszystko.

Kacper zatrzymał się i spojrzał jej w oczy.
Spraw, żeby Marta zaczęła chodzić. Wtedy cię poślubię rzucił twardo.

Od tego dnia Weronika niemal cały czas spędzała z Martą. Wychodziła do niej o świcie, wracała późnym wieczorem. Kacper prawie nie miał już okazji się z nią widywać. A Marta nie protestowała. Robiła wszystko, co kazała jej Weronika. Piła zioła, smarowała nogi maściami, męczyła się ćwiczeniami.

Kacper, obserwując wysiłki Weroniki, zaczął rozumieć, jak bardzo go kocha, skoro posuwa się do takich poświęceń.

Minęły cztery miesiące.

Pewnego wieczoru Kacper, jak zwykle, poszedł na podwórko, gdzie Weronika zajmowała się Martą. Zauważył, że prawie całe osiedle wyległo na balkony, by to zobaczyć

Weronika, trzymając Martę za ręce, prowadziła ją coraz dalej od wózka. Tego dnia obie były najszczęśliwszymi dziewczynami na świecie. Zmęczone, ale szczęśliwe, usiadły na ławce. Kacper podszedł do nich, oszołomiony tym, co zobaczył.

Kacprze, mogę cię o coś zapytać? Weronika odsunęła się od Marty.
Kacper zbliżył się do niej.
Już czas? szepnął, spuszczając wzrok.
Jaki czas? zdziwiła się.
Na ślub cicho odpowiedział.
Nie, Kacprze zaśmiała się smutno. Chciałam tylko przeprosić za moją natrę