Już w myślach spakowałam torbę z najpotrzebniejszymi rzeczami, by uciec z dzieckiem od męża i jego rodziny z tej wioski.

Już w myślach spakowałam torbę z najpotrzebniejszymi rzeczami, żeby uciec z dzieckiem od męża i jego rodziców z tej wsi. Nie, nie zamierzam poświęcać życia ich kozom, krowom i nieskończonym grządkom. Myślą, że jak wyszłam za Wojtka, to automatycznie podpisałam się na rolę darmowej robotnicy na ich gospodarstwie. Ale ja tak nie uważam. To nie jest moje życie i nie chcę, żeby mój syn dorastał w tym bagnie, gdzie jedyna rozrywka to gadanie o tym, ile mleka dała krowa Mruczka.

Kiedy tu przyjechałam po ślubie, wszystko wydawało się nie takie złe. Wojtek był troskliwy, jego rodzice, Danuta Januszowa i jej mąż, wydawali się mili. Wieś wyglądała pięknie: zielone pola, świeże powietrze, cisza. Myślałam nawet, że się przyzwyczaję. Ale rzeczywistość szybko zweryfikowała moje złudzenia. Tydzień po przeprowadzce Danuta Januszowa wręczyła mi wiadro i kazała doić kozy. „Jesteś teraz nasza, Aniu, trzeba pomagać!” — powiedziała z uśmiechem, od którego do dziś mam ciarki. Ja, dziewczyna z miasta, która w życiu nie trzymała nic cięższego niż laptop, miałam w jeden wieczór nauczyć się doić. To był mój pierwszy dzwonek.

Wojtek, jak się okazało, wcale nie zamierzał mnie bronić. „Mama ma rację, na wsi wszyscy pracują” — powiedział, kiedy próbowałam protestować. I tak zaczęło się moje nowe życie: pobudka o piątej rano, karmienie zwierząt, plewienie grządek, sprzątanie, gotowanie dla całej rodziny. Czuję się nie jak żona, tylko jak służąca. A jeśli ośmielę się poprosić o wolne, Danuta Januszowa przewraca oczami i zaczyna swoje wykłady: „Za naszych czasów kobiety harowały od rana do nocy i nikt nie narzekał!” Wojtek milczy, jakby go to w ogóle nie dotyczyło.

Mój syn, który ma dopiero trzy lata, stał się dla mnie jedynym jasnym punktem. Patrzę na niego i wiem, że nie chcę, żeby dorastał tu, gdzie jego przyszłość to albo praca na gospodarstwie, albo wyjazd do miasta, gdzie będzie obcy. Chcę, żeby chodził do dobrego przedszkola, uczył się, podróżował, widział świat. A tu? Tu nawet porządnego internetu nie ma, żeby ściągnąć mu bajki. Jak Danuta Januszowa usłyszała, że chcę zapisać syna na zajęcia plastyczne w pobliskim miasteczku, tylko prychnęła: „Po co mu to? Niech się uczy doić krowę, przyda się!”

Próbowałam rozmawiać z Wojtkiem. Tłumaczyłam, że się tu duszę, że to nie jest życie, o którym marzyłam. A on tylko wzrusza ramionami: „Wszyscy tak żyją, Aniu. Czego ty chcesz?” A niedawno dowiedziałam się, że Danuta Januszowa już planuje, jak będziemy rozbudowywać oborę i brać kolejną krowę. I oczywiście, cała praca znów spadnie na mnie. To była ostatnia kropla.

Zaczęłam po cichu oszczędzać. Niewiele, ale na bilet do miasta starczy. Mam koleżankę w wojewódzkim, obiecała pomóc z mieszkaniem i pracą. Już widzę, jak z synem wsiadamy do autobusu, zostawiając za sobą tę wieś, kozy, krowy i wieczne pretensje Danuty Januszowej. Marzę o małym mieszkaniu, gdzie będzie tylko nasz spokój, gdzie będę mogła pracować, a syn — rosnąć w normalnych warunkach. Chcę znów czuć się człowiekiem, a nie maszyną do pracy.

Oczywiście, boję się. Nie wiem, jak ułoży mi się życie w mieście. Czy znajdę pracę? Czy starczy pieniędzy? Ale jedno wiem na pewno — nie mogę tu zostać. Za każdym razem, gdy widzę, jak mój syn bawi się na podwórku, myślę, że zasługuje na więcej. Ja też. Nie chcę, żeby widział, jak jego mama zgina się pod tym ciężarem, jak traci siebie dla cudzych oczekiwań.

Danuta Januszowa powiedziała niedawno, że jestem „zbyt miejska” i nigdy nie będę tu swoja. Wiecie co? Ma rację. Nie chcę być tu swoja. Chcę być sobą — Anią, która marzyła o karierze, podróżach, szczęśliwej rodzinie. I zrobię wszystko, żeby odzyskać to życie. Nawet jeśli będę musiała spakować torbę i wyjechać z dzieckiem tam, gdzie nikt nie zmusi nas do dojenia krów.