Już i tak mu nie pomożesz, rzekła żona lodowatym tonem. Przyjedź i porozmawiaj z lekarzem.

Przepisanie tekstu na język polski:

– I tak nie ma szans na przeżycie, – powiedziała żona obcym, lodowatym głosem. – Sam przyjedź i porozmawiaj z lekarzem, jeśli mi nie wierzysz. Tam są pielęgniarki, będą dla niego odpowiednie warunki. Nie na darmo przecież wymyślono opiekę paliatywną, wszyscy tak robią…

Ilya urodził się dwa miesiące przed czasem i od razu został zabrany na oddział intensywnej terapii. Początkowo nic nie mówiono, potem pojawiła się jakaś nadzieja – sam zaczął oddychać, przybierał na wadze. Gdy go wypisano, był nadal tak malutki, że Wiesław bał się wziąć go na ręce, by go nie uszkodzić. Ale kiedy Iluszek budził się i cicho płakał w nocy, Irena do niego nie wstawała i Wiesław musiał się jakoś przyzwyczaić. Do lekarzy Irena także nie chciała go zabierać, twierdziła, że to wszystko przez lekarzy, mówiła przecież, że wszystkie badania były wykonane i USG było w porządku. A czy to porządek? Trzy miesiące, a główki nie trzyma.

Wiesław sam umawiał się na wizyty u lekarzy, słuchał niezrozumiałych słów, od których język przylepiał się do podniebienia, robił synowi badania, zawsze zamykając oczy jak dziecko, podczas gdy pielęgniarka próbowała znaleźć żyłę. W końcu trafił do genetyków z regionalnego centrum, którzy wyjaśnili, że Iliuszowi można pomóc, ale potrzebne są specjalne leki. Dlatego Wiesław pojechał na wyjazd – kolega już dawno go namawiał, tam dobrze płacili, ale Irena nie chciała go puścić. Teraz nie było innego wyjścia. Wyjechał. Myślał, że syn jest z Ireną i wszystko jest dobrze, a jak się okazało, nie było. Babcia nic mu nie mówiła, choć czuł, że coś przed nim ukrywa.

– Wszystko dobrze, synku, pracuj, – powtarzała.

Okazało się, że przez cały ten czas to właśnie babcia chodziła do szpitala do Iliusza – rozmawiała z nim, smarowała kremem przeciw odleżynom i robiła masaż. Irena natomiast wróciła do pracy, ale jemu nie powiedziała. Przyznała się dopiero wtedy, gdy Wiesław poinformował, że przyjedzie na miesiąc urlopu.

– Irena, to przecież nasz syn! – oburzył się. – Jaki paliatyw, po co ja pracuję? Przecież doktor powiedział, że są leki…

– Jakie leki! – krzyknęła Irena. – Widziałeś go w ogóle? Nie było cię tu pół roku, więc nie mów mi, co i jak mam robić! Jestem jeszcze młoda i chcę żyć dla siebie. A dziecko można urodzić inne. Nie chcę jak matka całe życie zmieniać pieluszek!

Młodszy brat Ireny miał dziecięce porażenie mózgowe, a gdy się poznali, Wiesław był pod wrażeniem, jak krucha i delikatna Irena nosi brata, sadza go na wózku i czyta mu książki. Właśnie za to ją pokochał. Ale jak się okazało, Irenie wystarczyło miłości tylko dla brata.

– Jeśli nie zabierzesz syna do domu, złożę pozew o rozwód, – zagroził Wiesław.

– No to składaj! Znalazłeś czym straszyć! Przeżyłam tyle bez ciebie, i dalej przeżyję.

Nie myślał, że naprawdę odejdzie. Ale Irena odeszła, zanim jeszcze przyjechał. Klucze do mieszkania przyniosła babci, która od dawna się wszystkiego domyślała, ale Wiesławowi nie mówiła – przez te pół roku Irena znalazła kogoś, do kogo mogła się przenieść.

– Nie martw się, synku, damy radę. Pomogę ci z Iliuszem, tylko musisz tu pracę znaleźć – sama z nim sobie nie poradzę.

Wiesław i sam to rozumiał – babcia od dawna chorowała, sama potrzebowała opieki. Wychowała go babcia. Jego matka, całkiem udana piosenkarka, przywiozła go babci na miesiąc, ale już nie zabrała. Pieniądze przysyłała regularnie, póki chodził do szkoły, potem uznała, że wystarczy, poradzi sobie sam. Młody myślał, że mama go kocha, tylko miała trudne życie: koncerty, nagrania, fani… Nawet sam poszedł na jej koncert – kupił ogromny bukiet róż, marzył, jak jej go wręczy, jak go rozpozna i ucieszy się, powie prosto ze sceny – to mój syn!

Ale tak się nie stało: najpierw długo go nie zauważała, potem w końcu wzięła bukiet, nawet nie spoglądając, i rzuciła gdzieś w kąt. Przecież Wiesław oddał za tamten bukiet prawie całą swoją pensję. Po koncercie z trudem przedarł się za kulisy, próbował wyjaśnić, że jest jej synem, ale matka nie wpuściła go do siebie. Kazała powiedzieć, że jest zmęczona i że oddzwoni. Czekał na jej telefon miesiąc, nie odchodził od telefonu. Ale ona nigdy nie zadzwoniła.

Teraz już jej nie wspomina, a gdy w radiu leciała jej piosenka, natychmiast przełączał, nie chciał słuchać, choć wcześniej wszystko znał na pamięć. Babcia była dla niego i ojcem, którego nigdy nie znał, i matką. I teraz dla Iliusza stała się matką – opiekowała się nim jak mogła, a Wiesław znalazł pracę z normalnym grafikiem, by babcia się nie przemęczała. Irena nawet nie dzwoniła, jeszcze gorsza niż jego matka – tamta przynajmniej czasem udawała, że ma dziecko.

– Waiu, miałam taki piękny sen dziś, – opowiadała raz babcia. – Twój dziadek, wieczne odpoczywanie racz mu dać Panie, poprosił, żeby mu wody ze studni przynieść. Mówię – jakże ja zaniosę, przecież nogi mnie nie chodzą! A on mówi – tu wszystkim chodzą. Patrzę, a pod nogami taka trawa – zielona, zielona! I miękka jak puch. Idę po niej, a nogi same się ślizgają i nawet nie bolą! Nabieram wody i na koniec spoglądam do tej studni. Patrzę, a tam ty w garniturze i krawacie, a obok taka piękna dziewczyna, z dołeczkami na policzkach. W welonie. Czuję, że to sen proroczy – znajdziesz sobie dobrą żonę, a nie tę kokietkę!

– Ale babciu, jaka żona! Skoro matka nie chciała opiekować się Iliuszem, to kto się zgodzi?

Następnego dnia babcia już się nie obudziła. Sen jednak nie był proroczy, teraz to ona wodę dziadkowi przynosi, a nie małemu Iliuszowi.

Co robić teraz, Wiesław nie wiedział. Matka pomogła z pogrzebem, nawet sama przyjechała, ale i tak trzeba było się zadłużyć, głupio było prosić ją o pomoc. Ale po kilku tygodniach sama zadzwoniła i powiedziała:

– Znalazłam guwernantkę dla twojego syna. Sama jej zapłacę, nie martw się.

Taka hojność zdziwiła Wiesława, chciał najpierw odmówić, powiedzieć, że nic od niej nie potrzebuje, ale zmienił decyzję – nie czas na dumę, kiedy syn lek kończy.

Spodziewał się doświadczonej kobiety, takich widział w szpitalach, gdy przywoził Iliusza, wszystkie przypominały jego babcię w młodości – profesjonalne, proste, wiedziały co robić. Ale matka tu znowu oszczędziła – przysłała jakąś absolwentkę, dziewczyna od razu przyznała, że to jej pierwsza praca.

– Nie martwcie się, skończyłam kursy specjalne i wszystko umiem, – powiedziała z pewnością, choć głos jej drżał.

Mógł zadzwonić do matki i powiedzieć, że ta dziewczynka sobie z Iliuszem nie poradzi, ale nie chciał z matką rozmawiać. Więc postanowił poczekać, może te kursy rzeczywiście coś dają.

Dziewczynka miała na imię Marysia. I dzwoniła do niego co pół godziny.

– Panie Wiesławie, to normalne, że on czka?

– Proszę go trzymać pionowo. Do pleców proszę coś ciepłego, ręcznik nagrzać żelazkiem.

– Panie Wiesławie, on tak ciężko oddycha, boję się!

– Marysiu, inhalator, przecież mówiłem wam…

I tak w kółko.

Ale po kilku tygodniach zdołała się wydobyć i wydawała się radzić sobie lepiej. Wiesław musiał jednak podjąć inną pracę – jej dzień pracy kończył się o szóstej, a trzeba było jeszcze zdążyć wrócić. Musiał iść na budowę, tam był elastyczny grafik, ale wszystko na czarno. Obiecywali dobrą płacę, ale kiedy…

Weekendami Wiesław spędzał czas z synem – ta dziewczyna nawet za dodatkowe wynagrodzenie nie mogła pracować w weekendy, bo uczyła się chińskiego, mówiła, że chce pojechać tam na staż, uczyć się akupunktury. Śmieszna była ta Marysia, naiwna, nie taka jak jego babcia – zatruwała się telewizją, a ona internetem.

W dniu urodzin Iliusza jednak Marysia przyszła i w weekend – przyniosła mu balon, bardzo je kochał, i ręcznie dziergane ubranko. Wiesław tak się rozczulił, że zaprosił ją na herbatę – kupił tort z tej okazji. A potem wszyscy razem poszli na spacer – ubrali Iliusza w nowe ubranko, położyli go w wózku i przywiązali do niego balon, żeby patrzył. Wiesław wiedział, że do następnych urodzin syn może nie dożyć i trudno było mu oddychać z tego powodu. Ale wtedy, gdy prowadził go po słonecznej ulicy, a balon próbował wzbić się w górę pod wpływem lekkiego jesiennego wiatru, czuł się dobrze w sercu.

Ingi zauważył dopiero po chwili, kiedy stanęli na przejściu dla pieszych, jego wzrok padł na jej wymalowaną twarz. Obok stały jej koleżanki, wyglądało na to, że szły na jakieś wydarzenie. Irena też go od razu nie zauważyła, a jej twarz zapłonęła i pokryła się plamami. Odwróciła się, coś powiedziała swoim koleżankom i szybko przeszła na drugą stronę ulicy.

– Kto to? – zapytała Marysia, zauważając jego napięty wzrok.

Wiesław powoli wypuścił powietrze z płuc i odpowiedział:

– Nikt.

– No i dobrze, – powiedziała i uśmiechnęła się.

Nigdy wcześniej nie widział, jak się uśmiecha. Na policzkach Marysi pojawiły się dołeczki, a on poczuł, że coś mu to przypomina, ale co? Niebieski balon na tle tak samo niebieskiego nieba zaszumiał tak mocno, jak jego serce.

Pensji nadal nie wypłacano. Lek kończył się, a Wiesław nie miał wyjścia – musiał zadzwonić do matki.

– Czy nie pomagam ci wystarczająco? – zapytała zirytowana. – Wiesz, ile płacę tej dziewczynie? Co za z ciebie mężczyzna, skoro nie możesz zarobić na leki?

Wiesław zaniemówił z wstydu. Czy naprawdę nie potrafi zapewnić synowi lekarstwa? Wyłączył telefon i opuścił głowę – tak bardzo chciał, żeby babcia teraz podeszła, położyła mu rękę na ramieniu i powiedziała, że wszystko będzie dobrze…

Usłyszał ciche kroki i w drzwiach kuchni pojawiła się Marysia. W rękach trzymała kopertę.

– Proszę, – powiedziała i położyła ją na stole.

– Co to? – zapytał Wiesław.

– To na lekarstwo. Dla Iliusza.

Nie mógł pojąć, co to wszystko znaczyło.

– Twoja matka mi zapłaciła. Dobrze zapłaciła, nie myślcie źle. Odkładałam na wyjazd do Chin, ale nie potrzeba mi tych pieniędzy – mieszkam z rodzicami, wszystko mam.

– Ale jakże wasz wyjazd… – wzruszył się Wiesław.

Marysia wzruszyła ramionami.

– A dokąd ja teraz pojadę…

Uśmiechnęła się nieśmiało, a na jej policzkach znów pojawiły się dołeczki. I wtedy Wiesław przypomniał sobie babcię i jej sen. Zarumienił się od czubka głowy, sam nie wiedząc czemu.

– Weźcie, – powiedziała stanowczo. – Tak będzie dobrze.

– Oddam wszystko, – rzekł chrapliwie Wiesław, odchrząknął i zapytał. – Jeśli nie wybieracie się do Chin, może wpadniecie do nas w weekend? Pospacerujmy, jak ostatnio…

Marysia znowu się uśmiechnęła i odparła:

– Z przyjemnością…