Jesteś Potworem, Mamo! Dzieci nie są dla takich ludzi jak ty!

*Jesteś potworem, Mamo! Dzieci nie są dla takich jak ty!*

Jesteś potworem, mamo! Tacy jak ty nie powinni mieć dzieci! krzyknęła, zamykając książkę. Pewnego wieczoru wybrała się z koleżankami do klubu, gdzie poznała Jakuba. Warszawiak, przystojny, rodzice wyjechali za granicę na roczny kontrakt. Zakochała się bez pamięci i wkrótce zamieszkała z nim.

Żyli na wysokiej stopie rodzice przysyłali pieniądze. Codziennie imprezowali, w domu lub na mieście. Na początku Kasia cieszyła się tą wolnością. Zanim się zorientowała, była zadłużona, opuściła zajęcia i oblała zimową sesję. Groziło jej wyrzucenie z uczelni.

Obiecała sobie poprawę i zaczęła naukę od nowa. Gdy przyjaciele Jakuba przychodzili, zamykała się w łazience. Udało jej się zaliczyć poprawki, ale próbowała namówić Jakuba do spokojniejszego życia. Był na ostatnim roku, tuż przed dyplomem.

Nie przesadzaj, Kasia. Żyje się tylko raz. Młodość szybko mija. Kiedy mamy się bawić, jeśli nie teraz? odparł, wzruszając ramionami.

Wstydziła się przyznać matce, że żyją razem bez ślubu. Gdy dzwoniła do domu, kłamała, że już się pobrali, a wesele odbędzie się po powrocie jego rodziców.

Pewnego dnia na zajęciach Kasia poczuła się źle. Zawroty głowy, mdłości. Z przerażeniem zrozumiała, że jest w ciąży. Test potwierdził najgorsze.

Jako że było wcześnie, Jakub nalegał na aborcję. Pokłócili się jak nigdy, a on zniknął na dwa dni. Czekała, zrozpaczona. Gdy wrócił, nie był sam przyprowadził pijaną blondynkę, ledwie trzymającą się na nogach. Kasia, wyczerpana, krzyknęła na niego i próbowała wyrzucić dziewczynę.

Ona nigdzie nie idzie. Jeśli ci się nie podoba, możesz wynosić się ty, histeryczko! warknął, uderzając ją z całej siły.

Schwyciła kurtkę i uciekła. Dotarła piechotą do akademika. Z opuchniętą twarzą, rozmazanym tuszem i łzami w oczach zapukała do drzwi. Portierka ulitowała się i wpuściła ją.

Następnego dnia Jakub przyszedł, błagając o przebaczenie, przysięgając, że nigdy więcej jej nie tknie, prosząc, by wróciła. Uwierzyła. Dla dziecka.

Ledwo skończyła pierwszy rok. Bała się wracać do domu. Co powie matce? Ale pozostanie w Warszawie też ją przerażało. Rodzice Jakuba mieli wkrótce wrócić, a ona, w ciąży, była nie do poznania.

Gdy rodzice Jakuba dowiedzieli się, że Kasia jest z prowincji i ledwo przeszła do drugiego roku, ojciec odbył z nią poważną rozmowę. Zaoferował pieniądze, by odeszła i zostawiła jego syna w spokoju.

Pomyśl, jaki on będzie ojcem? Tylko imprezy go obchodzą. A skąd pewność, że to jego dziecko? Weź te pieniądze i wracaj do siebie. Uwierz, to najlepsze wyjście.

Kasia poczuła się upokorzona. Jakub nie stanął w jej obronie, milczał. Odmówiła przyjęcia pieniędzy, choć później tego żałowała. Spakowała walizki i wróciła do matki.

Gdy tylko matka zobaczyła ją z brzuchem w progu, zrozumiała wszystko.

Więc wróciłaś sama? Jak widać, nie wyszłaś za mąż. Ten warszawiak się zabawił i wyrzucił cię na ulicę? Dał ci chociaż pieniądze? zapytała, nie wpuszczając jej dalej.

Mamo, jak możesz? Nie chcę jego pieniędzy.

To po co tu przyszłaś? Ledwo mieściłyśmy się we dwie w tym mieszkaniu. Myślałam, że masz szczęście, zamężna z warszawiakiem, żyjąca w luksusie. A wracasz w ciąży. Gdzie się teraz wszyscy pomieścimy? I z dzieckiem?

Wszyscy? Kasia spojrzała zmieszana.

Gdy byłaś w Warszawie, znalazłam sobie chłopaka. Jeszcze jestem młoda, też zasługuję na szczęście. Wychowałam cię sama, nigdy nie myślałam o sobie. Teraz chcę żyć. On jest młodszy. Nie chcę, żeby się na ciebie gapił.

To gdzie mam iść, mamo? Niedługo urodzę szepnęła, powstrzymując łzy.

Wracaj do ojca dziecka. Niech cię utrzymuje.

Matka była nieugięta. W jej oczach Kasia nie zobaczyła litości. Ich relacja i tak była chłodna, teraz jednak czuła się jak obca.

Wzięła walizkę i wyszła. Usiadła na ławce i płakała. Gdzie miała iść? Skoro nawet własna matka jej nie chciała, kto ją przygarnie? Myślała nawet o rzucenie się pod samochód. Ale dziecko w brzuchu poruszyło się, jakby czuło zagrożenie. Zabrakło jej odwagi.

Kasia? usłyszała znajomy głos. To była Ania, dawna koleżanka z liceum. Widząc ją w ciąży i zapłakaną, zabrała do siebie.

Zostań u mnie. Rodzice są na wsi do jesieni. Potem zobaczymy.

Kasia zgodziła się. Nie miała wyboru.

Ania pracowała w szpitalu i studiowała pielęgniarstwo. Dwa dni później wróciła podekscytowana starsza pani w szpitalu potrzebowała opiekunki. Córka nie chciała jej zabrać do domu.

Nie powiedziałam, że jesteś w ciąży. Chodź, to twoja szansa.

Kasia zawahała się. Jak miała zajmować się leżącą staruszką i dzieckiem? Ale zgodziła się, zdesperowana o dach nad głową.

Córka pani Ireny, wyniosła kobieta, zgodziła się, ale bez zapłaty. Dostaniesz jej emeryturę na wydatki. Ale mieszkanie jest moje, nawet nie myśl, że zostaniesz tu na zawsze.

Tak Kasia zamieszkała z panią Ireną, opiekując się nią i opowiadając swoją historię. Gdy urodziła się mała Zosia, staruszka nawet pomagała ją uspokoić.

Czas mijał. Zosia zaczęła chodzić, ale stan pani Ireny się pogorszył i wkrótce zmarła. Córka pojawiła się tylko na pogrzebie i kazała Kasi się wynosić.

Mówiłam, że mieszkanie nie jest twoje.

Przy porządkowaniu dokumentów odkryły testament Kasia dostawała mieszkanie. Córka, wściekła, groziła sądem, ale sąsiedzi potwierdzili oddanie Kasi.

Mając stały dom, Kasia pracowała i wychowywała Zosię. Lata później pojawiła się matka, twierdząc, że jest ciężko chora i sprzedała mieszkanie na leczenie. Kasia, z litości, przyjęła ją.