Jestem wykończona. I nie – to nie jest jakaś abstrakcyjna, emocjonalna niemoc. To fizyczne, psychiczne i finansowe wyczerpanie z powodu utrzymywania dwojga dorosłych ludzi, którzy postanowili na zawsze pozostać w trybie wiecznych nastolatków.

Jestem wyczerpana. I nie to nie jest jakaś abstrakcyjna, emocjonalna zmęczenie. To konkretne, fizyczne, psychiczne i finansowe wypalenie z powodu utrzymywania dwojga dorosłych ludzi, którzy postanowili na zawsze zatrzymać się w trybie nastolatków. Mają ponad dwadzieścia lat, cieszą się znakomitym zdrowiem, najnowszymi smartfonami, markowymi ubraniami, gotowymi posiłkami oraz mieszkaniem, które bardziej przypomina pięciogwiazdkowy hotel niż zwyczajny dom. Wstają po południu, schodzą do kuchni sprawdzić, co jest do jedzenia, a jeśli coś im nie odpowiada robią niezadowolone miny. Nie pytają, ile to kosztuje. Nie dziękują. Nie pomagają. Wymagają.

Od lat nie studiują. Zaczynali kierunki, których nie kończyli, bo to nie dla nich. Kursy porzucone w połowie. Projekty zatrzymane na etapie gadania. Każda próba kończyła się tak samo wymówkami, wyimaginowanym zmęczeniem i przekonaniem, że ktoś inny czyli ja poniesie konsekwencje. Nie pracują, bo nie mogą znaleźć nic odpowiedniego, ale zwykłej pracy też nie chcą podjąć. Uważają za upokarzające zaczynać od początku, ale nie mają wstydu, by żyć na czyimś garnuszku.

W tym domu nie płacą rachunków, nie uczestniczą w zakupach, nie kupują nawet mydła. Prąd, woda, internet, Netflix, telefony wszystko na mojej głowie. Jeśli coś się zepsuje, dzwonią do mnie ale nie po to, by to naprawić, tylko żeby poinformować, że się zepsuło. Nigdy, żeby naprawić. Jeśli są czyste ubrania ktoś inny je wyprał. Obiadu nie gotują, bo ktoś inny to zrobił. Porządek w domu? Gość tego nie sprząta Wszystko robią inni, jakby byli tu tylko tymczasowo.

A jednak ciągle krytykują. Krytykują mój charakter, mój plan dnia, wybory życiowe, sposób mówienia. Krytykują, gdy jestem zmęczona, gdy mam gorszy nastrój, gdy stawiam granice. Wyśmiewają rozmowy o odpowiedzialności. Oburzają się, gdy wspomnę o samodzielności. Nazywają mnie przesadną, kiedy proszę, by choć posprzątali swój pokój lub wyrzucili śmieci. Patrzą z pogardą, gdy mówię więcej pieniędzy nie ma. W ich oczach moim obowiązkiem jest zapewniać im wygodę i spokój.

Najtrudniejsze jest uświadomienie sobie, że to nie o brak możliwości chodzi, tylko o brak dobrej woli. Oni nie są zagubieni oni świetnie się urządzili. Przyzwyczaili się do życia, w którym wszystko samo się dzieje i niczego się nie docenia. W którym matka jest tylko zasobem, nie osobą. W którym rodzinne pieniądze są oczywistością, a nie efektem ciężkiej pracy. I ja, przez lata, nieświadomie byłam w tym współwinna, myląc miłość z cierpliwością.

Ale już nie. Dziś zrozumiałam, że wychowanie nie polega na wiecznym trzymaniu, a miłość nie może oznaczać pozwalania, by ktoś cię wykańczał. Nie urodziłam dzieci po to, by wychowywać bezużytecznych dorosłych z niekończącymi się roszczeniami. Komfort także deprawuje. I milczenie także źle wychowuje. Jeśli chcą być leniwi, niech to robią z dala od mojej pracy, mojego domu i mojego spokoju. Bo macierzyństwo to nie dożywotnie niewolnictwo i ja też mam prawo odpocząć od dzieci, które nie chcą dorosnąć.