Jestem emerytowanym wojskowym, w tym roku skończyłem 70 lat, a moja żona jest trochę młodsza ode mnie. Nasz najmłodszy syn to późne dziecko, ożenił się w wieku 22 lat, a później się rozwiódł. Córeczka została z ojcem, bo synowa wyjechała do pracy we Włoszech. Syn mieszka z nami i ciągle wypomina mi, że to ja jestem winny wszystkich jego kłopotów. Mówi, że przeze mnie jest taki nieszczęśliwy i biedny, bo go nie zabezpieczyłem finansowo

Przeżyłem swoje życie właściwie w wojsku. Dosłużyłem się stopnia pułkownika, a teraz mam 70 lat i jestem na emeryturze. Mamy z żoną trzech synów. Najstarsi, Dawid i Szymon, mieszkają w innym mieście, kupiłem im mieszkania. W tej chwili to nie ja im pomagam, tylko oni zawsze coś nam przywożą, jedzenie albo rzeczy do domu.

Kiedy moja żona miała 43 lata, urodziła naszego trzeciego syna, Wojtka. Kiedy był dzieckiem, wszyscy bardzo go kochali, nikt na niego nie krzyczał, nikt mu niczego nie odmawiał. Teraz mój Wojtek ma 25 lat, ożenił się wcześnie, a w wieku 23 lat sam został ojcem. Po urodzeniu Milenki u synowej pojawiła się depresja poporodowa, młodzi zaczęli się ze sobą kłócić, a nawet dochodziło do rękoczynów. Kiedy Milenka miała roczek, synowa złożyła pozew o rozwód i wyjechała do Włoch, żeby zarabiać pieniądze. Wojtek został sam z córką.

Oczywiście, od razu zabraliśmy wnuczkę do siebie, bo Wojtek nie umiał albo nie chciał się nią opiekować. Później i on zamieszkał u nas. Druga babcia nie mogła pomóc przy Milence, bo sama też pracowała we Włoszech.

Nasza relacja z najmłodszym synem nie jest łatwa. Obwiniał mnie o swój rozwód i mówił, że jestem skąpym i niesprawiedliwym ojcem. Bo kupiłem mieszkania jego starszym braciom, ale jemu nie. Według niego jego żona wyjechała, bo nie mieli mieszkania ani pieniędzy. Bardzo mnie to zabolało. Przecież przed ślubem zaproponowałem mu, żeby zamieszkali z nami, bo miejsca jest dużo, a ja i moja żona jesteśmy, że tak powiem, starsi, więc oczywiście to  jemu zostawimy mieszkanie.

Synowa nie chciała z nami mieszkać i całkowicie ją rozumiem. Też byłem młody i wiem, że chce się wtedy pobyć we dwoje, z własną rodziną. Wynająłem im mieszkanie, pomogłem finansowo, żeby mieli za co żyć. Szczerze mówiąc, byliśmy przeciwni, żeby syn tak wcześnie się żenił, ale nie powiedzieliśmy ani słowa. Przełknęliśmy to jakoś i zaczęliśmy odkładać pieniądze na ślub. W tym czasie Wojtek był jeszcze na studiach, więc nie zarabiał.

Zawsze wspierałem mojego syna i pomagałem mu we wszystkim. Nigdy nie narzucałem mu swojego zdania. Chciałem zostawić mu wszystko, co mam. W końcu mam 70 lat, nie wiem, ile mi jeszcze zostało.

Bardzo się martwię o Wojtka. Nie potrafi znaleźć sobie miejsca w życiu. Ciągle zmienia pracę, bo ma trudny charakter i zawsze angażuje się w jakiś konflikt. W ogóle nie umie pójść na kompromis, nigdy nikogo nie słucha i wszystko robi po swojemu.

My, jako rodzice powiedzieliśmy Wojtkowi, że powinien już zachowywać się jak dorosły człowiek i być odpowiedzialny za swoje czyny. Teraz to na nim spoczywa odpowiedzialność za życie jego córki. Serce mnie boli z powodu mojej wnuczki. Nie jesteśmy już młodzi, a ktoś ją musi wychować. Syna interesują tylko rozrywki i wypoczynek.

Kiedy próbuję porozmawiać z nim o Milence, tylko się śmieje. Mówi, że ona ma bogatych dziadków, a on musi ułożyć sobie życie. To prawda, mojej wnuczce niczego nie żałuję, ale co się stanie, gdy odejdę? Czy Wojtek zdaje sobie sprawę, że musi wziąć odpowiedzialność za swoją córkę? Dlaczego myśli tylko o innych dziewczynach i o tym, żeby zaprosić je do kawiarni, zamiast o tym, żeby kupić mleko dla córki? I dlaczego to ja miałbym sponsorować te jego wyjścia? Wojtek poznał jakąś nową dziewczynę i zaczął mi wyrzucać, że przeze mnie ​​nie ma jej nawet za co gdzieś zaprosić.

Teraz Wojtek mieszka gdzieś u tej swojej dziewczyny. Rzadko nas odwiedza, a jeżeli już, to po to, żeby poprosić o pieniądze. W ogóle nie dba o swoją córkę, zupełnie się nią nie interesuje.

Całe życie ciężko pracowałem, teraz jestem na emeryturze, jest dosyć wysoka. Moja żona również jest emerytką. Nam pieniędzy wystarcza, ale dla Wojtka to za mało. Oszczędzamy na wszystkim, nie kupujemy za dużo jedzenia dla siebie, bo wolimy kupić coś wnuczce. Milenka często choruje, więc kupujemy też lekarstwa i płacimy za wizyty u lekarza.

Nie rozumiem, co mi umknęło w wychowaniu syna… Kiedy był ten punkt zwrotny… Dlaczego wyrósł na taką osobę? Jako ojciec i jako oficer wstydzę się tego. A serce mi pęka, bo syn to mnie obwinia mnie za wszystkie swoje kłopoty. Chociaż oddałbym mu przecież wszystko. Jak mam z tym żyć?