Jestem bardzo zaskoczona, jakie dzisiejsze dzieci są mądre i troskliwe. Martwią się o przyrodę, o innych. Dziecko mojej sąsiadki udowodniło, że maluchy są po prostu cudowne, najważniejsze, żeby wychowywali je dobrzy ludzie

Mam teraz 26 lat. W 2021 roku ukończyłam studia i szukam pracy. Rodzice od dawna mówili mi, że bardzo by chcieli, żebym urodziła im wnuczka albo wnuczkę, ale zawsze byłam bardzo sceptyczna co do moich zdolności do wychowywania dzieci.

Mój chłopak też bardzo się tym martwi, bo dzieci to ogromna odpowiedzialność. Wychowujemy nowych ludzi i wypuszczamy ich w świat, a tylko od nas zależy, jacy będą: mądrzy, szczęśliwi i opiekuńczy, czy źli i chamscy.

Kiedy przypominam sobie moich rówieśników, to myślę, że dzieci są bardzo agresywne i złe. Byłoby mi bardzo przykro, gdyby nie udało mi się wychować dobrego człowieka, który będzie dbał o przyrodę i uczucia innych ludzi, ale też o swoje.

Jednak ostatnio przekonałam się, że pokolenie współczesnych dzieci jest wspaniałe. Moja siedmioletnia sąsiadka Ania, córka Karoliny, jest po prostu niesamowitym dzieckiem! Za każdym razem, gdy spotykamy się przy bloku, wita się ze mną, a często nawet puka do moich drzwi, żeby dać mi obrazki, które maluje.

Ta dziewczynka jest dla mnie jak siostra. Pewnego dnia postanowiliśmy z chłopakiem wybrać się do lasu na grzyby i chciałam ją zabrać ze sobą. Karolina zgodziła się, żeby Ania z nami pojechała, bo od jakiegoś czasu się przyjaźnimy i dobrze mnie zna.

Kiedy szliśmy przez las, zbierając grzyby i kolorowe liście do szkolnego projektu Ani, zauważyłam, jak ostrożnie obchodziła każdą gałązkę drzewa, które niedawno wyrosło z ziemi, każdy grzyb, którego nie wzięliśmy do koszyka. To mnie bardzo zaskoczyło, bo kiedy ja i moi koledzy z klasy poszliśmy na wycieczkę do lasu, łamali gałęzie i się nimi bili, rzucali kamieniami i szyszkami, deptali grzyby…

Ania zabrała ze sobą żołądź, który wykiełkował, żeby posadzić go w domu. Pomyślałam, że to dobry pomysł. Drzewko można będzie posadzić na naszym podwórku…

Od tego czasu prawie codziennie wspominam nasz spacer po lesie i myślę, że dzieci są jednak cudowne. Karolinie udało się wychować Anię na wspaniałą osobę. Pewnego dnia siedziałam w domu i oglądałam coś w telewizji. Ktoś zapukał do drzwi, a kiedy je otworzyłam, zobaczyłam moją małą sąsiadkę.

Była już wiosna, wszystko wokół rozkwitło. Ania przyniosła mi sadzonkę dębu, którą udało jej się wyhodować z tego małego żołędzia. “Chodźmy je posadzić przed domem!” – powiedziała z uśmiechem.

Zasadziłyśmy drzewko, a potem dziewczynka powiedziała: „Naprawdę chcę, żebyś jak najszybciej urodziła dziecko. Będę miała nowego przyjaciela i wszędzie będziemy chodzić razem ”.

Dwa dni później dowiedziałam się, że jestem w ciąży. My zasadziłyśmy nowe drzewo, a Bóg dał mi nowe życie. I mam nadzieję, że będę mogła dać mojemu dziecku wszystko, czego potrzebuje: miłość, opiekę, troskę, szczęśliwe dzieciństwo. Mam też nadzieję, że wyrośnie na tak wspaniałą osobę, jak mała Ania.