Jeśli to jest przeznaczenie

„Gdy im było sądzone”

Zawsze wiedziałem, że życie potrafi płatać figle, ale ta historia z mojego rodzinnego Kraśnika to coś, czego nigdy nie zapomnę.

„Kasia, co ty tam grzebiesz?!” – krzyknąłem, kiedy w końcu wybiegła z domu. Chodziliśmy razem do tej samej klasy. „Spóźnimy się do szkoły!”

„Mama nalała gorącej herbaty, aż się sparzyłam!” – odparła, śmiejąc się. „Musiała ostygnąć. I tak zdążymy, niedaleko mamy.”

Mieszkaliśmy obok siebie, tylko płot nas dzielił. Nasi rodzice trzymali się blisko, a czasem nawet żartowali, że nas by się dobrze złożyło, bo razem dorastaliśmy.

Byłem jedynakiem u Teresy i Janusza. Matka rozpieszczała mnie bez końca – dla niej byłem najpiękniejszy, najmądrzejszy, najgrzeczniejszy. I może tak było. Kasia zaś cicha, skromna, ale złota rączka – szyła, gotowała, pomagała matce, gdy ta była w pracy. Cała wieś mówiła, że to wymarzona żona.

„Weźcie tę Kasię dla naszego Tomka” – mówiła Teresa do męża.

„A może i płot rozwalimy, żeby domy połączyć?” – żartował Janusz.

Wszyscy myśleli, że tak będzie – że weźmiemy ślub i będziemy razem. Lubiłem Kasię, ale bez szaleństwa, za to przyjaźń była mocna. Ona też patrzyła na mnie z nadzieją.

Aż w dziesiątej klasie pojawiła się nowa – Marianna. Zakochałem się od pierwszego wejrzenia. Ciemnowłosa, z dołkiem w brodzie i smutkiem w oczach.

Przyjechała z matką, Sabiną, z Lublina. Smutek w jej oczach był po ojcu – utonął, ratując sąsiada w rzece. Mówili, że serce mu stanęło.

Po pogrzebie Marianna nie mogła patrzeć na tego chłopca. Sabina sprzedała mieszkanie, kupiła dom w Kraśniku i uciekła od wspomnień.

Kasia zaprzyjaźniła się z Marianną, a gdy poznała jej historię, szczerze współczuła. Widziała, że ją kocham, ale nigdy nie okazała złości.

Czas leciał. Chodziłem z Marianną, ale matka nie była zachwycona.

„Tomek, nieładnie tak łamać serce Kasi. Przecież razem dorastaliście, a teraz jakaś przyjezdna cię omotała. Kasia będzie dobrą żoną – a ta? Co wiesz o niej?”

„Mamo, nie znasz Marianny!” – odparłem.

Janusz stawał w mojej obronie, ale Teresa nie ustępowała. Po szkole oświadczyłem się Mariannie, a miesiąc później wzięliśmy cichy ślub. Matka wpadła w szał.

„Nie pozwolę tej obcej przekroczyć progu!”

Zebrałem rzeczy i wyprowadziłem się do teściowej. Z rodzicami zerwałem kontakt. Gdy poszedłem do wojska, tylko Marianna przyjechała na przysięgę.

„Tomku, będziemy mieli dziecko” – szepnęła tamtego dnia.

Napisałem do rodziców, ale nie odpowiedzieli. Gdy urodził się Jasio, Marianna bolała, że teściowa go nie uznała.

Po wojsku wstąpiłem do rodziców. Matka nalała mi wódki – wiedziała, że nie piję, ale nie odmówiłem. Gdy odurzałem się alkoholem, rzuciła:

„Ten chłopak nie jest twój. Jak tylko wyjechałeś, gość przyjeżdżał do Sabiny. Mówią, że to kuzyn, ale Jaś jest do niego podobny.”

Wściekłem się. Chwyciłem strzelbę ojca i pobiegłem do Marianny. Gdy wymierzyłem w nią i dziecko, Teresa wpadła za mną, pchnęła mnie – strzelba była niezaładowana.

„Synu, nie niszcz się przez tę oszustkę!” – krzyczała.

Sabina wyrzuciła nas, zamykając drzwi na zatrzask. Matka zawlekła mnie do domu.

„Dlaczego ona tak nami gra?” – jęczałem.

Sabina spakowała córkę i wnuka. Wyjechali tej nocy bez słowa. Teresa tryumfowała.

Zaprosiła sąsiadów na powitanie, ale przyszło tylko dwóch. Ja spałem pijany pod sklepem. Kasia też nie przyszła.

„Wiesz, Terenka, że nie będę uczestniczyć w tej podłości? Wiesz, że skłamałaś. Po co odebrałaś Tomkowi syna?”

Matka zbladła. Mnie zatopiłem w wódce, aż przyjaciel, Paweł, wytrzeźwił mnie słowami:

„Twoja matka przyszła do mnie, żebym obgadywał Mariannę. To był jej kuzyn, pomagał naprawić płot!”

Wróciłem do domu czarny jak noc.

„Tato, wiedziałeś?” – Janusz spuścił wzrok.

„Nigdy wam tego nie wybaczę.”

Wyprowadziłem się do Sabiny. Nie piłem, pracowałem jako kierowca.

Pewnego dnia spotkałem Kasię.

„Wychodzę za Pawła.” – uśmiechnęła się.

„Szczęścia wam życzę.”

„Tomek… jedź do Wólki. Marianna tam jest. Może ci wybaczy.”

Serce mi zabiło. Ruszyłem w drogę.

Sabina siedziała na schodach, trzymając Jasia, gdy zatrzymałem samochód. Marianna wybiegła. Padłem na kolana.

„Boli?!” – pytała, gdy chwyciłem się za serce.

„Bez was umrę” – wyszeptałem.

Nie wróciliśmy do Kraśnika. Zamieszkaliśmy w Wólce. Ojciec odwiedza wnuka, ale matka nawet nie spojrzy w naszą stronę.

Sabina patrzyła na nas i myślała: *„Jeśli im było sądzone być razem, żadne przeszkody tego nie zmienią.”*

A ja nauczyłem się jednego – nikt nie ma prawa decydować za nasze serca. Nawet matka.