Jeśli jutro nie będzie pieniędzy, to się rozstaniemy” – zdecydował narzeczony.

– Jeśli nie będzie pieniędzy do jutra, to się rozstaniemy – zdecydowanie oznajmił narzeczony.

Piotr i Zosia planowali ślub za trzy tygodnie. Rodzice panny młodej nie byli zachwyceni tą wiadomością, ale też nie oponowali.

– Może po prostu się zapiszemy w urzędzie? – zaproponował mężczyzna, nie chcąc wydawać fortuny na uroczystość, którą uważał za mało opłacalną.

– Nie, planuję wyjść za mąż tylko raz i chcę, żeby ten dzień utkwił mi w pamięci! – odpowiedziała Zosia, która marzyła o wystawnym weselu z suknią ślubną i wszystkimi dodatkami.

– Nasz budżet na to raczej nie pozwala – niepewnie stwierdził Piotr. – Może odłożymy pieniądze i wtedy zorganizujemy wesele?

– Chyba nie mówisz poważnie? – Zosia z niedowierzaniem spojrzała na przyszłego męża.

– Zosiu, gdybym chciał się wycofać, to nie oświadczałbym się tobie – Piotr nadął usta z obrażoną miną. – Mamy teraz naprawdę ciężką sytuację finansową.

Narzeczony nie kłamał. Pracował jako przedstawiciel handlowy w branży alkoholowej, a jego interesy ostatnio szły kiepsko.

Konkurencja zawsze była krok przed nim, co odbijało się na jego dochodach, które gwałtownie spadały.

Zosia nie pracowała nigdzie. Szukała pracy, która by jej odpowiadała, ale nie mogła takiej znaleźć.

Kilka razy wspominała Piotrowi, że chciałaby otworzyć własny sklep odzieżowy, ale brakowało jej na to środków.

Piotr rozkładał ręce i mówił, że nie może jej pomóc; jeśli marzy o swoim biznesie, musi na niego sama zarobić.

– Pożyczymy od rodziców – zaproponowała Zosia narzeczonemu.

– Nie – sprzeciwił się Piotr. – Pożyczymy, żeby zaprosić ich na to samo wesele? Coś wymyślę sam.

I Piotr coś wymyślił. Wziął w banku kredyt na dwadzieścia pięć tysięcy złotych, o czym od razu poinformował przyszłą żonę przez telefon.

Zosia skakała z radości, nie mogąc się doczekać powrotu narzeczonego.

Na widok takich pieniędzy, jej oczy błyszczały. Usiadła na kanapie i z zadowoleniem zaczęła przeliczać banknoty.

– Świetnie! – oznajmiła, zbierając pieniądze w jedno miejsce. – Jesteśmy uratowani!

– Zosiu, nie mam czasu. Dowiedz się sama, gdzie możemy korzystnie zorganizować wesele – Piotr spojrzał na zegarek i zaczął się szykować do pracy.

– Dokąd idziesz? Jest ósma wieczorem – zdziwiła się dziewczyna.

– Wziąłem dodatkową pracę. Kredyt trzeba z czegoś spłacić – odpowiedział mężczyzna i wyszedł za drzwi.

Przez całe dwa tygodnie Piotr pracował bez wytchnienia, nie odpoczywając ani w weekendy.

Wyjeżdżał o siódmej rano, wracał późno w nocy i prawie nie widywał się z Zosią, która rano jeszcze spała, a w nocy już spała.

Na sześć dni przed planowanym ślubem spytał Zosię, jak przygotowała się do uroczystości w tym czasie.

– Piotrze, musimy przełożyć wesele o kilka tygodni – z wymuszonym uśmiechem odpowiedziała Zosia, odwracając wzrok.

– Dlaczego? Po co wziąłem kredyt? – mężczyzna z niezrozumieniem spojrzał na przyszłą żonę.

– Wpłaciłam pieniądze na lokatę.

– Dlaczego?

– Na takie wesele, jakie chciałam, trochę nam jeszcze brakuje…

– A te odsetki na lokacie nas wzbogacą?! Nie wygłupiaj się! Mów prawdę! Gdzie są pieniądze?! – mężczyzna ze złością zacisnął zęby.

– Nie wydałam ich! Leżą na lokacie! – oburzyła się Zosia. – Oskarżasz mnie o kradzież?

– Nie, tylko chcę, żebyś powiedziała prawdę! – Piotr nie mógł uwierzyć, że narzeczona, która tak chciała ślubu, zdecydowała się odłożyć uroczystość z powodu odsetek.

– Mówię prawdę – z wyrzutem fuknęła Zosia, nadąwszy usta. – Staram się dla nas.

Jej reakcja sprawiła, że Piotr zwątpił w swoje myśli. Dlaczego myślał, że mogła wydać pieniądze bez pytania?

– No dobrze. Za kilka tygodni, to za kilka tygodni – westchnął mężczyzna i znów udał się do pracy.

W drodze do pobliskiego miasta postanowił odwiedzić działkę teściów, na której nie bywali już od kilku miesięcy.

Z daleka zauważył głębokie ślady na śniegu przy domu. Było oczywiste, że ktoś niedawno tu się zakręcił.

Chciał zadzwonić do Zosi i opowiedzieć, co odkrył, ale najpierw postanowił sam sprawdzić, czy wszystko w porządku w domu.

Otworzył kluczami drzwi i wszedł do środka. Nie wyglądało na to, że w domu gościł złodziej.

Rozejrzał się i zauważył w rogu duże, paskowane torby. Ciekawość skłoniła go, by zajrzeć, co teściowa w nich trzyma.

Otworzył jedną z torb i zajrzał do środka. W niej znajdowały się nowe chińskie ubrania.

Piotr patrzył osłupiały na rzeczy. W jego głowie szybko połączyły się kawałki układanki.

Zosia wydała cały kredyt na swoje marzenie. Teraz zrozumiał, jakie to rzeczy i jaki procent złożyła Zosia na lokatę na wesele.

Z trudem powstrzymując się, by nie zadzwonić do narzeczonej i powiedzieć jej, co o niej myśli, Piotr wziął jedną z toreb.

Wyskoczywszy z domu, wrócił do samochodu i ruszył w drogę powrotną.

Po godzinie stał już przed drzwiami mieszkania, ciężko oddychając, ściskając torbę w rękach.

– Zapomniałeś czegoś? – Zosia wyszła na przedpokój.

– Zapomniałem! – Piotr rzucił torbę z rzeczami pod nogi narzeczonej. – Na to poszły nasze pieniądze na ślub? Mówiłem, że nie mamy na otwarcie sklepu.

– Wszystko wyjaśnię! To nie to, co myślisz! – zaczęła się tłumaczyć Zosia. – Pieniądze na ślub są na lokacie.

– Jedziemy je natychmiast wypłacić! – zdecydowanie powiedział narzeczony. – Ubieraj się!

– Może jutro, mam dzisiaj dużo spraw…

– Ubieraj się! – nalegał Piotr.

– Do zamknięcia banku został tylko godzina – dziewczyna zerknęła na zegar ścienny.

– Zosia!

Dziewczyna poszła do pokoju i zaczęła się powoli ubierać, chcąc jak najdłużej przeciągnąć czas.

– Możesz się pośpieszyć? – niecierpliwie krzyknął mężczyzna.

– Nie mogę – z pochmurną twarzą wyszła z pokoju. – Złamałam paznokieć.

Piotr kilka razy przeklął, a zauważywszy, że dziś już na pewno nie zdążą do banku, machnął ręką.

– Pojedziemy jutro! – oświadczył. – Jeśli pieniędzy nie będzie, to się rozstaniemy.

– Dobrze – uśmiechnęła się Zosia, próbując wymyślić, skąd wziąć do jutra dwadzieścia pięć tysięcy złotych, żeby wybrnąć przed Piotrem.

Obdzwoniła wszystkich krewnych i znajomych, uzbierając z ich pomocą dwanaście i pół tysiąca złotych.

Gdzie znaleźć jeszcze taką samą kwotę, Zosia nie wiedziała. Zrozumiała, że zamiast ślubu czeka ją rozstanie.

Czekając na Piotra, z którym miała jechać do banku po pieniądze, wyrzuciła z siebie:

– Masz rację, oszukałam cię. Wydałam pieniądze na wesele na zakup rzeczy, ale sprzedam je i zwrócę jeszcze więcej.

– Nie chcę mieć nic wspólnego z oszustką! – mężczyzna spojrzał na nią szklistymi oczami i odwróciwszy się, wyszedł z mieszkania.

Na noc do domu Piotr nie wrócił. Zosia próbowała się z nim skontaktować, ale nie odbierał telefonów.

Zdając sobie sprawę, że to koniec, Zosia spakowała swoje rzeczy i wróciła do rodziców.

Co zaszło między nią a narzeczonym, postanowiła nikomu nie mówić.

Przez tydzień miała nadzieję, że Piotr ochłonie po kłótni i wybaczy jej, jak już było wiele razy.

Jednak tym razem mężczyzna nie wykazał żadnego zainteresowania jej życiem, a Zosia zrozumiała, że przez własną winę straciła narzeczonego.

Piotr w ciągu półtora roku spłacił kredyt i ożenił się z inną dziewczyną, która nie widziała w nim bankomatu.