– Jeśli dziecko będzie podobne do byłego – odrzucę … dam życie i odrzucę! – Bezbarwnym głosem powiedziała LenaJednak w chwili, gdy jej dłonie otuliły maleństwo, pierwszy drżący płacz roztoczył w sercu Leny nieoczekiwaną falę nieodpartej miłości.

Gdyby dziecko wyglądało jak tamten odrzuciłabym je, choćby miał dać mi życie! bez barwy w głosie rzekła Bogna
W porządku, kochanie, już za późno się odwrócić, teraz tylko czekać na termin podsumował lekarz i w przeciwnym razie zostaniesz bez potomka.

Bogna wyszła z gabinetu, usiadła na kanapie, by się otrząsnąć. Łzy napierały się w oczach, a w głowie tlił się żal podniosła głowę i zobaczyła, jak za oknem złowrogi, listopadowy wiatr kołysze gałęzie z ostatnimi liśćmi.

Miała wrażenie, że jest jak ta gałąź zupełnie bezradna, a dziecko wydaje się teraz nie na miejscu. Aż trzy miesiące temu pragnęła go z całego serca jak szybko wszystko się odwróciło.

Wyszła z poradni przed szczęśliwą parą: mężczyzna obejmował żonę, oboje się uśmiechali. Ten widok boleśnie dopaść ją jeszcze bardziej. Bogna ruszyła w stronę przystanku.

Gdy dotarła do domu, zamknęła się w swoim pokoju i nie wyszła prawie godzinę. Matka namawiała ją do jedzenia, lecz córka milczała. Anna Kowalska poszła do kuchni, usiadła i zamyśliła się. W mieszkaniu panowała ciężka cisza.

Wkrótce Bogna podeszła do stołu, usiadła naprzeciw matki i tak w milczeniu trwało jeszcze jakiś czas.

Gdyby był do niego podobny odrzuciłabym, choćby miał dać mi życie powtórzyła, tonem pozbawionym barw.

Anna Kowalska od razu się zatrząsnęła; słowa córki wciągnęły ją z powrotem do rzeczywistości:

To już za mało! Bogusławo, przemyśl, co wypowiadasz! matka, gdy chciała poważnie z nią porozmawiać, zwracała się do niej pełnym imieniem.

Zdrowa, pracowita dziewczyna odmawia własnego dziecka po co to? Co powie rodzina? Co mówią współpracownicy? Jak będziesz żyć? Co powiedzą ludzie? A przecież to nie wina dziecka, że ojciec jest nikim.

Co mam zrobić z ludźmi, co współczują? wykrzyknęła Bogna. W tej chwili wyglądała naprawdę jak zwierzę uwięzione w kącie. W ciemnych, brązowych oczach lśnił strach, wargi drżały, ramiona opadały.

Będę ci współczuła i pomogę odpowiedziała Anna. I nie pozwolę, byś porzuciła własnego wnuka

Ty sama ledwo wiążesz koniec z końcem, pensji nie dostajesz, jaka pomoc jest możliwa? ryczała córka.

Przetrwamy nalegała matka. W najgorszych czasach ludzie przetrwali, a teraz, w spokojnym czasie rok 1989.

Bogna ciężko westchnęła. Już teraz było jej strasznie, a przed nią nieznane jutro. Nie wiedziała jeszcze, że kolejne dziewięć lat pokaże swój okrutny pazur. Wiedziała jednak jedno: Wojciech ją opuścił.

Wzięli ślub pół roku temu, a półtora roku przedtem spotykali się. Nic nie zapowiadało nieszczęścia dla tej młodej, pięknej pary.

Bogna wspominała, co chwilę, dzień, gdy Wojciech wrócił do domu zupełnie innym człowiekiem. Próbował być tak samo uległy, jak zawsze.

Nie dało się nie zauważyć jego dystansu, zamyślenia i spojrzenia spojrzenia męża, który przestał ją kochać.

Wiedział już, że jej nadzieje były dla niego najcięższym ciężarem; inaczej od razu by odszedł. Miesiąc po miesiącu pytała, co się stało, i dopiero gdy Wojciech w końcu odszedł, dowiedziała się prawdy.

Rozpadła się w histerii, kiedy zjawiła się teściowa Wojciecha, i płakała, nie spodziewając się takiego zwrotu ze strony syna.

Cała historia sięgała szkolnych lat. Gdy Wojciech przechodził do klasy maturalnej, wyjechał na obóz turystyczny.

Tam spotkał nastolatków z różnych zakątków Polski: chodzili w wędrówki, spali w namiotach. Poznał wtedy Wiktorię i od razu się w niej zakochał.

Dwa tygodnie nie mógł od niej oderwać wzroku. Kiedy rozeszli się, wymienili się adresami. Wojciech, przeprowadzając się do nowego mieszkania, zgubił jej kontakt. Od niej nie przychodziły listy.

Z czasem uległ zwątpieniu i próbował ją zapomnieć. Potem jednak zrozumiał, że to jedyna miłość jego życia. Trzy lata później poznał Bogusławę; wydawało mu się, że Wiktoria już przeszła, a po dwóch latach wzięli ślub i czekali na dziecko.

Wiktoria pojawiła się nagle. Nie zachowała też adresu, ale wiedząc, w jakim mieście mieszka Wojciech, zamieściła ogłoszenie w lokalnej gazecie. Ogłoszenie trafiło w jego ręce. Zaprosił Wiktorię do swojego miasta, wynajmując jej pokój w hotelu.

Najpierw chciał tylko spotkać dawno niewymazaną ukochaną. Spotkanie jednak natychmiast ich zbliżyło. Decyzja była trudna, ale podjął ją: porzucić żonę Bogusławę, oczekującą dziecka, i wyjechać z Wiktorią.

W pracy wszyscy wspierali Bogusławę. Nowa koleżanka, dopiero co zatrudniona, z żalem zauważyła:

Dziecko to szczęście, a u mnie z mężem od pięciu lat nic nie wychodzi.

Właśnie od męża odparła Bogusława, zniechęcona. Nie czuła już radości z oczekiwania na pierwszego potomka, ciągle dręczył ją ból, że po prostu ją porzucił.

W domu Anna Kowalska starała się pocieszyć córkę, by zagłuszyć jej żal i rozczarowanie. Pewnego dnia zjawiła się teściowa. Weszła i zapłakała. Szczerze chciała, by syn Wojciech i Bogusława zostali razem.

Nową żonę syna, Wiktorię, nie żałowała. Przynajmniej tak myślała, że zabrała Wojciecha tysiąc kilometrów stąd. W rzeczywistości to Wojciech sam wyjechał, bo tak chciał.

Z radości dwóch przyszłych babć, które miały przyjść po wnuka, Bogusława czuła się jednocześnie zmęczona i nieco lżejsza. Najbardziej jednak przerażała ją myśl o spotkaniu z dzieckiem.

A co jeśli będzie miał oczy, nos, usta takie jak u Wojciecha i co wtedy? Całe życie patrzeć na własne dziecko i przypominać sobie zdradę męża? To ją przerażało.

Gdy Bogusława opuszczała szpital, nie spodziewała się takiej fali ludzi. Była jej matka Anna Kowalska, była teściowa Wira Siergiejewna, bliska przyjaciółka z mężem, starsza siostra z siostrzenicą oraz cały jej mały zespół.

Wszyscy chcieli wziąć synka na ręce i życzyć zdrowia matce i dziecku. Gdy w domu otworzyli chłopca, była już była teściowa, wzięła go do ramion, spojrzała na wnuka, uśmiechnęła się i zapłakała, po czym szepnęła:

Wiktorowy Wojciech.

Myślała, że Bogusława nie usłyszy, ale usłyszała. Podeszła, wzięła chłopca i rzekła:

A nie będzie to Wojciech, a Janek tak się będzie nazywał.

Teściowa i matka odetchnęły z ulgą: więc wszystko w porządku.

Minęło dwadzieścia lat. W 2010 roku Janek był studentem trzeciego roku technikum. W domu dorastały dwie młodsze siostry, które kochał całym sercem. Gdy były małe, pomagał mamie, był prawdziwą nianią.

Bogusława wyszła za mąż pięć lat po narodzinach Janka; mąż stał się dobrym ojczymem dla jej syna, prawie jak własny, i ojcem dwóch córek.

Córkę Bogusława kochała, a własnego synka już nie czuła. Ten moment, kiedy w ferworze obiecała zostawić noworodka w szpitalu, jeśli będzie przypominał byłego męża, wciąż ją prześladuje. Myśl o tym budzi strach.

Wojciech i Wiktoria, których łączyła szalona miłość, rozstali się po pięciu latach. Wiktoria z córką wyjechała za granicę. Wojciech po raz drugi wziął ślub, zdaje się żyć nieźle, czasem spotyka się ze swoim synem Jankiem.

Bogusława nie przeszkadza, ale wobec byłego męża jest zupełnie obojętna, nic nie odczuwa. Jedynie biologiczny ojciec jej ukochanego syna Janek

Dziękuję, drodzy czytelnicy, za polubienia i komentarze! Czytajcie z przyjemnością.