Jelenie nawet nie przyszło do głowy, żeby zaproponować Sergiuszowi wspólne zamieszkanie. Spotykać się to jedno, ale żyć razem – zupełnie co innego.

Ani przez myśl nie przeszło Eli, żeby zaproponować Markowi wspólne zamieszkanie. Spotykać się to jedno, ale żyć razem to zupełnie co innego. W sobotę Ela czekała na Marka na kolejny spacer. Gdy otworzyła drzwi, aż zamarła stał przed nią z dwiema ogromnymi walizkami.

Ela siedziała w fotelu i przeglądała zdjęcia w telefonie. Oto oni z Markiem w parku karmią kaczki, oto spacerują alejkami, a tu ich wspólna wyprawa na grzyby. Pół roku znajomości minęło jak z bicza strzelił.

Poznali się na portalu randkowym. Ona miała sześćdziesiąt jeden lat, on sześćdziesiąt trzy. Oboje po rozwodach, dzieci dorosłe, mieszkające osobno.

Marek od razu jej się spodobał inteligentny, oczytany, z poczuciem humoru. Nie szukał matki dla swoich dzieci ani gospodyni do domu. Po prostu chciał towarzystwa ciekawej osoby.

Spotykali się dwa, trzy razy w tygodniu. Bywali w teatrze, na wystawach, w kawiarniach. Spacery po mieście, wyjazdy na działkę do jej przyjaciółki. Eli podobało się takie towarzystwo bez zobowiązań, ale z bliskością.

Elu, opowiedz, jak żyjesz zapytał Marek na początku ich znajomości.

Spokojnie, cicho. Mieszkam sama od pięciu lat, przywykłam.

Nie jest ci nudno?

Czasem. Ale mam przyjaciółki, córki mnie odwiedzają. A teraz mam i ciebie.

Miło to słyszeć.

Marek po rozwodzie wynajmował kawalerkę w starej kamienicy. Narzekał, że właścicielka jest kapryśna, nie robi remontów, ale regularnie podnosi czynsz.

Ale co zrobić mówił. Nie mam swojego mieszkania. Po rozwodzie wszystko zostało przy byłej żonie. Rodzice kupili jej kiedyś to mieszkanie, a że ja je remontowałem własnymi siłami, nikt mi tego nie udowodni.

A nie myślałeś o kupnie czegoś dla siebie?

Skąd wziąć tyle pieniędzy na mieszkanie?

Ela rozumiała. Miała trzypokojowe mieszkanie w dobrej dzielnicy pracowała na nie całe życie. Córki dawno wyprowadziły się, więc miejsca było pod dostatkiem.

Ale nawet nie przyszło jej do głowy, żeby zaprosić Marka do siebie. Spotykać się to jedno, żyć razem zupełnie inna sprawa.

W sobotę Ela czekała na Marka na spacer. Gdy otworzyła drzwi, zobaczyła go z dwiema walizkami.

Marku, co się stało? spytała.

Elu, mogę wejść? Zaraz wszystko wyjaśnię.

Przeszli do pokoju. Marek zostawił walizki w przedpokoju i usiadł na kanapie.

Właścicielka mieszkania postanowiła je sprzedać. Dała mi tydzień na wyprowadzkę.

I co teraz?

Teraz nie mam gdzie mieszkać. Nowego nie znajdę od ręki, a na kaucję nie mam pieniędzy.

Ela zaczęła rozumieć, do czego zmierza.

Elu, pomyślałem mamy poważną relację. Pół roku się spotykamy, znamy się. Może spróbujemy już razem zamieszkać?

Razem? powtórzyła.

No tak. Masz trzypokojowe, jest miejsce. Nie będę ciężarem jeszcze pracuję, dorzucę się do rachunków.

Marku, ale my nigdy o tym nie rozmawialiśmy.

A po co było rozmawiać z góry? Życie samo wszystko podpowiedziało.

Ela poczuła zamęt. Nie była gotowa na taki obrót spraw.

Marku, muszę się zastanowić.

A co tu się zastanawiać? Przecież się kochamy.

Kochać się a mieszkać razem to dwie różne rzeczy.

Dlaczego różne? W naszym wieku trzeba się określić.

Określić w czym?

W relacjach. Skoro się spotykamy, to powinniśmy być razem.

Ela spojrzała na walizki. Wychodziło na to, że Marek już wszystko za nią postanowił przywiózł rzeczy i stawiał ją przed faktem.

A jeśli się nie zgadzam?

Na co? Na szczęście?

Na to, żeby ktoś przyjeżdżał do mnie z walizkami bez pytania.

Elu, nie gniewaj się. Nie zrobiłem tego ze złości. Po prostu okoliczności tak się złożyły.

Okoliczności się nie składają. Ludzie je tworzą.

Co przez to rozumiesz?

Że najpierw należało porozmawiać, a potem wieźć walizki.

Marek zamilkł, ważąc sytuację.

Dobrze. Więc porozmawiajmy teraz. Proponuję, żebyśmy zamieszkali razem.

A ja odmawiam.

Dlaczego?

Bo lubię mieszkać sama. Lubię nasze spotkania, ale żyć razem nie chcę.

Ale dlaczego? Przecież pasujemy do siebie.

Pasujemy na randki, spacery, wspólne wyjścia. Ale nie na wspólne życie.

A jaka jest różnica?

Że życie codzienne to każdy dzień. To nawyki, porządek, kompromisy.

No i co z tego? Możemy się dostosować.

Właśnie o to chodzi nie chcę się dostosowywać. Jest mi dobrze, jak jest.

Marek wydawał się zasmucony.

Elu, a jeśli oświadczę się oficjalnie?

Po co?

Jak to po co? Żeby było jak należy, po ludzku.

Marku, małżeństwo nic nie zmieni. Nadal nie chcę mieszkać razem.

Więc jaki sens mają nasze relacje?

Ten sam co dotąd. Spotykamy się, rozmawiamy, spędzamy czas.

A co dalej?

Dalej będziemy się spotykać.

Ale to niepoważne!

Dlaczego? Mnie takie relacje odpowiadają.

A mnie nie. Chcę stabilizacji.

Marku, jakiej stabilizacji potrzebujesz? spytała Ela, siadając naprzeciw niego.

Zwykłej. Rodzinnej. Żyć z ukochaną osobą, razem jeść śniadania, planować przyszłość.

A ja nie chcę codziennych śniadań z kimś. Nie chcę dostosowywać się do czyichś planów.

Ale jesteś samotna!

Nie jestem samotna. Mam córki, przyjaciółki, mam ciebie. Samotność a życie w pojedynkę to dwie różne rzeczy.

Nie rozumiem różnicy.

Różnica jest taka, że teraz wybieram, kiedy i z kim się spotykam. A gdybyśmy mieszkali razem, nie miałabym wyboru.

Elu, ale w naszym wieku trzeba myśleć o tym, kto będzie przy nas na starość.

Myślę. Ale nie musi to być mężczyzna.

A kto w takim razie?

Córki, opiekunka, pomoc społeczna. Są opcje.

Ale to nie to samo!

Dla ciebie może nie. Dla mnie jest w porządku.

Marek wstał i przeszedł się po pokoju.

Więc proponujesz mi dalej