Jego najskrytsze marzenie

– Zbyszku, znowu wróciłeś ze szkoły w podartych spodniach – mama kręciła głową, patrząc na syna. – Znowu się biłeś, pewnie z Darkiem, prawda? Ile można się już waśnić, przecież jesteście w jednej klasie.

– No tak, mamo, z Darkiem – odpowiedział chłopak z dumą. – Ale tym razem ja wygrałem. A tak w ogóle, to on zaczął. Gada, że Kinga przyjaźni się tylko z nim. No, zobaczymy jeszcze… – trzynastolatek pogroził pięścią w stronę okna.

Tym razem Darek dostał porządnie, choć poprzednio to on sprał Zbyszka – nieuczciwie, podstawił nogę, gdy tamten się nie spodziewał, a potem rzucił się na niego. Od dzieciństwa ci dwaj próbowali ustalić, komu bardziej się podoba Kinga, ich koleżanka z klasy. Dziewczyna wróciła tego dnia równie wściekła i na pytania matki odburknęła:

– Zbyszek znowu się pobił z Darkiem, i teraz Darek chodzi z sińcem pod okiem. A Zbyszek spodnie na kolanie podarł, mama mu pewnie sprawę zrobi. I słusznie! Po co on ciągle zaczepia Darka? I czemu Darek musi z nim walczyć, żeby dał mi spokój? Nie lubię Zbyszka…

– Córciu, takie rzeczy zawsze się zdarzały, zdarzają i zdarzać będą – westchnęła matka. – Dziewczyny muszą kiedyś dokonać wyboru. A chłopcy… no cóż, oni często rozstrzygają sprawy pięściami. – Mówiła to spokojnie, ale w głębi duszy martwiła się, że córka wkrótce dorośnie i stanie przed ważną decyzją.

– Mamo, nie lubię Zbyszka, już mu tysiąc razy mówiłam! Ten okularnik mi się nie podoba. Darek jest od niego fajniejszy, szybszy i przystojniejszy. Nigdy nie polubię Zbyszka, nigdy!

– Oj, córeńko, nigdy nie mów „nigdy”. Życie potrafi płatać takie figle, że aż „matulu ratuj”. I kto wie, co ci los przygotował? Daj Boże, żeby wszystko dobrze się ułożyło – powiedziała smutno, kręcąc głową.

– Mamo, co ma los do tego? Po prostu Darek podoba mi się bardziej niż Zbyszek, czy to takie trudne zrozumieć? – zirytowała się Kinga, ale matka i tak myślała o swoim.

Zbliżała się matura. Kinga wciąż trzymała się z Darkiem, a Zbyszek cierpiał w milczeniu. Wiedział, że wyglądem nie dorównuje rywalowi, ale już się nie bili – i tak było jasne, kogo wybrała Kinga. Czasem kłócili się, ale do rękoczynów nie dochodziło.

Wieczorami Kinga z Darkiem marzyli na spacerach.

– Wiesz, Darku, chcę dużą rodzinę – mówiła, opierając głowę na jego ramieniu. – Jak się pobierzemy, kupimy okrągły stół, żeby wszyscy się przy nim zmieścili. Będę uczyć w szkole, wiesz, że chcę iść na pedagogikę. A latem pojedziemy nad morze całą rodziną!

Darek słuchał w milczeniu, ale nie do końca się zgadzał.

– Kinga, fajnie mieć dużo dzieci, ale wtedy ja musiałbym harować dzień i noc, żeby was utrzymać – uśmiechnął się lekko. – Zmęczony, to i jakie wakacje?

– Darku, przecież ja też będę pracować, pomagać, zarabiać. Starczy nam z twoją pensją – przekonywała go poważnie.

– Co ty, nie będziesz pracować! Siedziałabyś w domu, zajmowała się dziećmi i czekała na męża – wyjaśnił stanowczo.

– Dlaczego niby miałabym siedzieć w domu? – zdziwiła się.

– Bo kobieta ma być w domu. Mężczyzna tu rządzi, pamiętaj.

Kinga nie podobała się ta rozmowa. Bała się kłótni, więc machnęła ręką i odeszła. Darek tylko drapał się po głowie, nie rozumiejąc, co powiedział złego.

Pod jej domem czekał Zbyszek z czerwoną różą.

– Cześć, to dla ciebie.

Kinga prychnęła, była w złym humorze.

– Zbyszku, znowu ty! Czego ode mnie chcesz? Zostaw mnie wreszcie! Przecież wiesz, że wybrałam Darka.

– Bo bardzo mi się podobasz, tak samo jak jemu. Weź różę – prosił, ale dziewczyna weszła do domu, nie przyjmując kwiatu.

Następnego ranka znalazła różę na progu. Choć się złościła, wzięła ją do ręki.

– Jaka śliczna, nawet nie zwiędła – pomyślała.

Potem Zbyszek już do niej nie podchodził, ale czasem wieczorem zostawiał różę na progu. Kinga wiedziała, od kogo jest. Nie podobał jej się ten wysoki okularnik, ale w głębi serca cieszyła się, że ktoś tak romantycznie ją kocha.

Po szkole Kinga i Darek wzięli ślub. Ona zaczęła zaocznie studiować pedagogikę, on czekał na wojsko. Na weselu gości było niewielu, Zbyszek też przyszedł. Siedział na końcu stołu, nie spuszczając wzroku z panny młodej, wznosił toast, ale nie pił. Pod koniec wyszedł bez pożegnania. Wyjechał do innego miasta, by studiować na politechnice.

Życie rozrzuciło trójkę przyjaciół. Niedługo potem Darka powołano do wojska.

– Darku, jak ja bez ciebie wytrzymam? – płakała Kinga na pożegnanie.

– Nic się nie martw, czas szybko zleci – pocieszał ją, głaszcząc po ramieniu.

Rzeczywiście, minęło szybko. Zanim Kinga zdążyła trzy razy pojechać na sesję, mąż wrócił. Ich miłość znów rozkwitła. Wydawało się, że nie ma szczęśliwszej pary.

Urodził się im syn, Kacper, a Kinga marzyła jeszcze o córce. Dariusz był dobrym mężem i troskliwym ojcem. Wszyscy to zauważali, niektórzy nawet zazdrościli Kingi.

Ale dobre rzeczy zawsze się kończą. Pewnego dnia Kinga z niepokojem wyczekiwała męża z pracy, zastanawiając się, czy jest trzeźwy. Po trzech latach małżeństwa coś się w Darku zmieniło. Może po prostu pokazał, jaki naprawdę jest. Ten prawdziwy Dariusz, którego znała Kinga, gdzieś zniknął. Ich szczęście szybko się rozpadło, teraz tylko krzyczał:

– Zamknij wreszcie tego bachora! Mam dość, że tylko wrzeszczy. Jak nie uciszysz, to wychodzę! W pracy się męczę, a tu jeszcze on… Po co mi takie życie?!

Zaczął uciekać do matki, ale zawsze wracał. Kinga zastanawiała się:

– Co się z nim stało? Kto weń wstąpił? A może zawsze taki był?

A on tłumaczył:

– Jak się napiję, to mnie nie obchodzi, czy Kacper wrzeszczy. Więc nie licz, że rzucę picie. Tak będzie sp