Jego najskrytsze marzenie

Jego najskrytsze marzenie

— Zbigniew, znowu wróciłeś ze szkoły w podartych spodniach! — strofowała syna matka. — Znowu się biłeś, pewnie z Darkiem, prawda? Ile można się wadzić, przecież jesteście kolegami z klasy.

— Tak, mamo, znowu z Darkiem, ale tym razem wygrałem — odpowiedział chłopak z dumą. — A tak w ogóle, to on pierwszy zaczął. Twierdzi, że Kinga się przyjaźni tylko z nim. No, zobaczymy… — pogroził pięścią w stronę okna trzynastolatek.

Tym razem Darek dostał porządnie, choć wcześniej to on przeważnie wygrywał, zwykle nieuczciwie — podstawiał nogę, a potem rzucał się na leżącego. Od dzieciństwa chłopaki rywalizowali o względy pięknej Kingi, ich koleżanki z klasy. Dziewczyna wróciła do domu równie zdenerwowana i na pytanie matki odburknęła:

— Znowu Zbyszek pobił się z Darkiem, i teraz Darek ma siniaka pod okiem. A Zbyszek podarł spodnie na kolanie, mama go za to przeleje i dobrze mu tak! Dlaczego on ciągle zaczepia Darka? I po co Darek musi się z nim bić, żeby odczepił się ode mnie? Nie lubię Zbyszka…

— Córko, takie rzeczy zawsze się zdarzały, zdarzają i będą się zdarzać. To częste nawet w dorosłym życiu. Dziewczyna po prostu musi dokonać wyboru — kto jej się bardziej podoba. A chłopcy zawsze będą załatwiać sprawy pięściami — mówiła matka, choć w głębi duszy martwiła się, że córka wkrótce dorośnie i stanie przed poważną decyzją.

— Mamo, nie lubię Zbyszka, już mu tysiąc razy mówiłam! Nie podoba mi się ten okularnik. Darek jest lepszy — szybszy i przystojniejszy. Nigdy nie polubię Zbyszka, nigdy!

— Och, córeczko, nigdy nie mów „nigdy”. Nie wiesz, co życie jeszcze przyniesie. Czasem sypie niespodziankami, że głowa mała. I kto wie, jaka cię czeka przyszłość. Daj Boże, żeby wszystko dobrze się ułożyło — westchnęła matka, smutno kręcąc głową.

— Mamo, ale co tu ma do rzeczy przyszłość? Chodzi o to, że Darek podoba mi się bardziej niż Zbyszek, czy to takie trudne do zrozumienia? — denerwowała się córka, ale matka myślała już o czymś innym.

Zbliżała się matura. Kinga wciąż trzymała się z Darkiem, a Zbigniew cierpiał w milczeniu. Wiedział, że przegrywa z rywalem pod względem urody. Już się nie bili — Zbyszek i tak rozumiał, że Kinga go nie wybrała. Czasem dochodziło między nimi do sprzeczek, ale na pięści już nie szło.

Kinga i Darek wieczorami spacerowali i marzyli.

— Wiesz, Darku, chcę dużą rodzinę. Jak się pobierzemy, kupimy okrągły stół, żeby wszyscy się przy nim zmieścili. Będę pracowała w szkole, wiesz, że chcę iść na pedagogikę. A latem pojedziemy całą rodziną nad morze — uśmiechała się Kinga, kładąc głowę na jego ramieniu.

Darek słuchał w milczeniu, nie przerywał, ale też się z nią nie zgadzał.

— Kinga, no dobrze, duża rodzina to fajnie, ale wtedy będę musiał harować dzień i noc, żeby was wszystkich utrzymać — uśmiechnął się. — A jak ja będę zmęczony, to jakie wakacje?

— Darku, przecież ja też będę pracować, pomagać, zarabiać. Nasze pensje wystarczą — przekonywała go poważnie.

— Co ty pleciesz? Nie będziesz pracować. Zostaniesz w domu, zajmiesz się dziećmi i będziesz czekała na męża z pracy — wyjaśnił stanowczo.

— Dlaczego w domu? — zdziwiła się.

— Bo jesteś kobietą i masz siedzieć w domu… Mężczyzna to głowa rodziny, zapamiętaj — jak on powie, tak będzie.

Rozmowa nie spodobała się Kindze. Bała się kłótni, więc machnęła ręką i poszła do domu. Darek drapał się po głowie i myślał:

— Co ja takiego powiedziałem, że jej się nie spodobało?

Pod jej domem czekał Zbyszek z czerwoną różą w ręce.

— Cześć, to dla ciebie.

Kinga prychnęła, była w złym humorze.

— Zbigniew, znowu ty! Czego ode mnie chcesz? Odczep się. Nie rozumiesz, że wybrałam Darka?

— Bo bardzo mi się podobasz, tak samo jak jemu. Weź różę — ale dziewczyna nie wzięła i weszła do domu.

Rano, wychodząc, zobaczyła różę na schodach. Choć była zła na Zbyszka, wzięła ją.

— Jaka piękna, nawet nie zwiędła — pomyślała.

Potem Zbyszek już do niej nie podchodził, ale czasem zostawiał różę wieczorem. Rano Kinga ją znajdowała i wiedziała, od kogo jest. Nie lubiła tego wysokiego okularnika, ale głęboko w sercu cieszyła się, że ktoś tak romantycznie ją kocha i cierpi z jej powodu.

Po maturze Kinga i Darek wzięli ślub. Ona zaczęła zaoczne studia pedagogiczne, on czekał na powołanie do wojska. Na weselu gości było niewielu, Zbyszek też przyszedł. Siedział na końcu stołu, nie spuszczał wzroku z panny młodej, wznosił toast, ale nie pił. Pod koniec wyszedł niezauważony. Wyjechał do innego miasta studiować na politechnice.

Życie rozrzuciło trójkę dawnych kolegów. Wkrótce Darka powołano do wojska.

— Ojej, Darku, jak ja bez ciebie wytrzymam? — płakała Kinga.

— Nic się nie martw, kochanie, tylko mnie czekaj — uspokajał ją, głaszcząc po ramieniu.

Czas leciał szybko. Zanim Kinga zdążyła trzy razy pojechać na sesję, mąż wrócił z wojska. Ich miłość znów rozkwitła. Wydawało się, że nie ma szczęśliwszej pary niż oni.

Urodził się syn Kacper, a Kinga marzyła jeszcze o córeczce. Dariusz był dobrym mężem i troskliwym ojcem. Wszyscy to zauważali, a niektórzy nawet zazdrościli Kindze.

Ale wszystko, co dobre, kiedyś się kończy. Pewnego dnia Kinga z niepokojem witała męża w drzwiach, sprawdzając, czy jest trzeźwy. Po trzech latach małżeństwa coś się w Darku zmieniło. Może negatywne emocje wyszły na wierzch, a może taki już był od zawsze. Ten prawdziwy Darek, którego znała, gdzieś zniknął. Ich szczęście szybko się skończyło, a on zaczął krzyczeć i wyżywać się na niej.

— Zamknij wreszcie tego syna, już mnie wkurza jego wrzeszczenie! Jak nie zamkniesz, to wyjdę. Wracam zmęczony z pracy, a tu on. Po co mi