– Jedz. To Monika nie zjadła do końca.

Moja własna siostra to istny fenomen. Ubóstwia swoje dziecko do granic absurdu, a do tego uważa, że wszyscy wokół powinni przeżywać z nią dokładnie te same emocje, co ona. Cóż, z oczywistych względów tak nie jest.

Jej dziecko ma dopiero pięć lat. Nie mam nic do małego oczywiście, wszyscy go lubimy, krew nie woda, ale żeby zaraz świat miał się wokół niego kręcić? Bez przesady. U nas własne dzieci to już dostateczny powód do bólu głowy.

Ale moja siostra wymyśliła sobie, że jej córeczka to istna perła narodu! Każe nazywać ją aniołkiem. A aniołki, wiadomo, nie grzeszą więc wszystko, co zrobi jej aniołek, należy wielkodusznie przebaczyć.

No i dlatego do niej nikt za bardzo z ochotą nie chadza. Do siebie zresztą też nie lubi zapraszać tylko jak już musimy, bo poza tym jeszcze razem pracujemy, w jednym biurze (los, jak to los, figlarz). Tym razem też musiałam coś pilnie obgadać.

Przyjdź do mnie melduje do słuchawki siostra. Zrobię twój ulubiony omlet. Ustalimy wszystko przy lunchu.

Faktycznie, kuchnię opanowała świetnie, a jej omlet majstersztyk! Przysięgłam, że zaraz będę. No to szukam kluczyków do auta, po drodze planuję jeszcze wpaść po drożdżówkę (bez herbaty się przecież nie da funkcjonować). Docieram. Ona karmi swoją latorośl i macha ręką, żebym siadała do stołu.

No to siadam, niby grzecznie, aż nagle słyszę:

Jedz, mówi, podsuwając mi talerz z czymś, co kiedyś chyba było omletem, ale ktoś już do niego podchodził. Monisia nie zjadła do końca.

Tu już się we mnie zagotowało:

Nie trzyma się tu już czystych talerzy? zapytałam, ledwo hamując grymas na twarzy.

Moja Monisia to najczystsze dziecko na świecie. Rączki jak śnieg zawsze czyste odpowiada siostra i tuli przy tym córeczkę, która w tym czasie z zacięciem dłubie sobie w nosie.

To już był dla mnie szczyt finezji wychowawczej. Po tym razie obiady u siostry omijam szerokim łukiem.

A Ty, co byś zrobił(a) na moim miejscu?