Jedyny

Młoda dziewczyna, Krysia, przyszła do pracy jako sekretarka w firmie budowlanej. Po szkole nie dostała się na studia, bo ojciec ciężko chorował, a matki nie miała wcale. Wychowywał ją sam, matka zmarła przy porodzie. W szkole uczyła się francuskiego – uwielbiała ten język, chodziła na dodatkowe kursy, a potem sama się doskonaliła. Miała nadzieję, że kiedyś się przyda.

**Bez wzajemności i tajemnica**

Gdy pierwszy raz zobaczyła swojego szefa, Wojciecha Nowaka, gdy rano wszedł do recepcji, grzecznie się przywitał, zatrzymał wzrok na nowej sekretarce i zniknął w gabinecie – oniemiała.

*No nie…* – pomyślała zdezorientowana. *Ale przystojny facet!* A potem się opamiętała: *Ojej, co ja wygaduję? Wojciech Nowak to mój szef, starszy ode mnie i żonaty.*

Czterdziestolatek, przystojny, wysportowany, z aksamitnym głosem, niebieskimi oczami i uśmiechem, który mógł stopić lód. Wezwał ją do gabinetu, wydał polecenia, a ona tonęła w jego spojrzeniu, rozkoszowała się tym głosem, ale w końcu zebrała się w sobie i skinęła głową.

Wyskoczyła z gabinetu, opadła na krzesło i powoli doszła do siebie.

*Nie, tak nie można. Przyszłam tu pracować. Szef ma żonę i wszyscy mówią, że ją uwielbia.*

Wojciech faktycznie był żonaty, a poza swoją Marysią nie widział świata. Dzieci nie mieli, ale kochał ją nad życie, a miłość była odwzajemniona. Koleżanki z pracy plotkowały:

*Co nasz szef widzi w tej szarej myszce? Żona to żadna piękność, ubiera się jak z lumpeksu. Dzieci mu nie urodziła, a on – przystojniak.*

Częściowo miały rację. Marysia była zwyczajną kobietą, ubierała się prosto i przy swoim mężu wyglądała… no, delikatnie mówiąc, przeciętnie. Ale dla niego nie istniała żadna inna. Wszyscy dawno się o tym przekonali, gdy próbowano go uwieść, zwabić, skusić. Pozostał niewzruszony, obojętny, jak głaz.

Krysia słuchała tych rozmów i w ciszy kochała Wojciecha Nowaka. Marzyła, że pewnego dnia ją zauważy i zrozumie, jak bardzo go kocha.

*Będziemy razem, urodzę mu dzieci. Nie chcę burzyć jego małżeństwa, ale mogę mieć z nim dziecko. Boże, jak ja go kocham!* – takie kryształowe marzenia ją prześladowały.

Dla Krysi Wojciech stał się jedynym i nieosiągalnym marzeniem. On zaś nie widział niczego wokół, traktował ją jak dobrą pracownicę, która świetnie wywiązuje się z obowiązków. Raz jednak podarował jej kwiaty – ale to były jej urodziny. A ona i tak oszalała z radości. *W końcu dał…*

**Przypadkowe spotkanie**

Minęło dwadzieścia lat. I nagle dziś Krysia spotkała go na ulicy, początkowo go nie rozpoznając. Siwy, szedł powłócząc nogami, starą, ociężałą chodem. Z dawnego przystojniaka nie zostało nic. Najbardziej na świecie chciała, by ją poznał. Serce waliło jej jak młot, usta wyschły, nogi zdrętwiały – a on nawet nie spojrzał, powlókł się dalej.

Chciała go dogonić, przytulić się i powiedzieć, że wciąż go kocha, ale nie ruszyła się z miejsca. Patrzyła za nim i nawet nie zauważyła, że mówi na głos:

*Boże, co się z nim stało? Czy on na to zasłużył?*

*Odkąd pochował żonę Marysię, całkiem się poddał, choć minęły dopiero dwa lata. Ciężko mu, oj, ciężko* – usłyszała nagle głos i zobaczyła starszą kobietę. – *To mój sąsiad, czasem mu pomagam. Żyje sam i przepija emeryturę. Choć go besztam, biedaka, ale on już sam nie wie, co robi. A przecież nie taki stary, ma sześćdziesiąt dwa lata.*

Krysia była wzburzona, staruszka to zauważyła:

*A ty, córeczko, kim mu jesteś?*

*Nikt* – westchnęła i odeszła.

Cały dzień nie mogła o tym spotkaniu zapomnieć. Nie mogła zasnąć, leżała z zamkniętymi oczami, a momenty z życia przelatywały jej przed oczami jak w filmie. W jednej chwili całe jej życie się przewróciło. Ta jedyna miłość wróciła. On był jej jedyny i ukochany.

**Szczęśliwy wyjazd służbowy do Francji**

Prawie trzy lata Krysia pracowała jako sekretarka Wojciecha, nigdy nie zdradzając swoich uczuć. Kochała w ciszy i bez nadziei. Aż pewnego dnia on jej oznajmił:

*Krysia, jedziemy służbowo do Francji, a jak rozumiem, znasz francuski świetnie. Będziemy tam negocjować, a ja się na tym nie znam. Więc się przygotuj.*

Nie miał pojęcia, jak ją uradował, nie wiedział, jak oszalało jej serce. A ona marzyła, że będzie sama z ukochanym.

Negocjacje się udały, a przed powrotem Wojciech zaproponował:

*No to, Krysia, świętujmy sukces w restauracji. Świetnie sobie poradziłaś.*

Siedzieli długo, Wojciech się upił – widocznie nie pił na co dzień, a tu z radości… Krysia pomogła mu dojść do pokoju, położyła go do łóżka. A on nagle delikatnie chwycił ją za ręce i przyciągnął do siebie.

*Dziękuję ci, kochana, dziękuję* – szeptał, gorączkowo całując, a jej serce topniało.

Nie mogła się oprzeć, nie chciała, zapadła się gdzieś. Wiedziała, że to źle, ale nie potrafiła przestać. Dla niej nie istniał już nikt poza nim, tylko on i ona! I nikt więcej!

Były później pieszczoty, Krysia się nie broniła, choć nazywał ją Marysią.

*Marysiu, moja kochana, moja dziewczynko* – szeptał.

*Bierze mnie za żonę* – bolało ją to.

Uraza przeszyła jej serce, ale się pogodziła z tym. Potem Wojciech zasnął, a ona patrzyła na niego i się cieszyła. O świcie wstała, ubrała się i wyszła cicho do swojego pokoju.

Rano Wojciech zapukał do jej drzwi, wszedł zmieszany.

*Przepraszam cię, Krysia. Za to, co się stało. To nieporozumienie. Musisz zrozumieć… nie powinienem* – mówił, unikając wzroku.

Jego słowa sparzyły ją, ale opanowała się.

*Nie martw się, panie Wojciechu. Wszystko w porządku, ja też jestem winna* – powiedziała najspokojniej, jak umiała