Jedyny

**Jedyna**

Młodą dziewczyną przyszła do pracy Kinga jako sekretarka w firmę budowlaną. Nie dostała się na studia po szkole, bo ojciec ciężko chorował, a matki nie było. Wychowywał ją sam, matka zmarła przy porodzie. W szkole uczyła się francuskiego – ten język ją fascynował. Chodziła na dodatkowe kursy, potem sama się dokształcała. Miała nadzieję, że to się w życiu przyda.

**Miłość bez wzajemności**

Gdy pierwszy raz zobaczyła szefa, Jacka Nowickiego, gdy rankiem wszedł do recepcji, uprzejmie się przywitał, zatrzymał wzrok na nowej pracownicy i zniknął w gabinecie – oniemiała.

*— Boże, jaki przystojny mężczyzna* – pomyślała, a potem się opamiętała – *Ależ ja głupia! Jacek Nowicki to mój szef, starszy, żonaty.*

Czterdziestolatek, przystojny, wysportowany, aksamitny głos, niebieskie oczy i urokliwy uśmiech. Wezwał ją do gabinetu, wydał polecenia, a ona tonęła w jego spojrzeniu, rozkoszowała się głosem, ale w końcu skinęła głową.

Wybiegła, osunęła się na krzesło i łapała oddech.

*— Nie, tak nie wolno. Przyszłam tu pracować. Szef ma żonę i mówią, że ją ubóstwia.*

Jacek faktycznie kochał swoją Małgosię – tylko ją widział. Dzieci nie mieli, ale żyli w zgodzie. Koleżanki szeptały:

*— Co on w tej szarej myszce znalazł? Ani ładna, ani się nie ubiera. Dzieci nie dała, a on – przecież taki przystojny.*

Częściowo miały rację. Małgosia była zwyczajna, skromna, przy nim wyglądała… no, niezbyt dobrze. Ale dla niego innych kobiet nie było. Próby uwiedzenia spełzały na niczym – był jak głaz.

Kinga słuchała plotek i kochała Jacka w tajemnicy. Marzyła, że pewnego dnia ją zauważy, zrozumie jej uczucie.

*— Będziemy razem, urodzę mu dziecko. Nie zniszczę jego małżeństwa, ale mogę mieć jego dziecko. Boże, jak ja go kocham!* – takie marzenia wirowały w jej głowie.

Dla Kingi był jedynym, nieosiągalnym marzeniem. On traktował ją jak dobrą pracownicę. Raz podarował kwiaty – ale to były urodziny. A ona od tego dnia czuła się jeszcze szczęśliwsza. *W końcu pamiętał…*

**Przypadkowe spotkanie**

Minęło dwadzieścia lat. I nagle dziś spotkała go na ulicy. Z początku nie poznała – siwy, szurał nogami. Z tamtego przystojniaka nic nie zostało. Chciała, by ją rozpoznał. Serce waliło, usta zaschły, nogi jak z waty. A on przeszedł obok, nie widząc.

Chciała go dogonić, przytulić się, wyznać miłość – ale stała jak wryta. Patrzyła za nim i nie zauważyła, że mówi na głos:

*— Boże, co się z nim stało? Czy on na to zasłużył?*

*— Odkąd pochował Małgosię, dwa lata temu, zupełnie się poddał. Ciężko mu, biedak* – usłyszała głos staruszki. *— Mieszka obok, czasem mu pomagam. Samotny, przepija emeryturę. Krzyczę na niego, ale on już nie potrafi się ogarnąć. A jeszcze nie stary – sześćdziesiąt dwa lata.*

Kinga była wzburzona, staruszka to zauważyła:

*— A ty, dziecko, kim mu jesteś?*

*— Nikim* – westchnęła i odeszła.

Cały dzień myślała o tym spotkaniu. Nie mogła zasnąć, przed oczami przewijały się wspomnienia. W jednej chwili życie się przewróciło. Jedyna miłość wróciła.

**Słoneczna Francja**

Pracowała u Jacka trzy lata, nigdy nie zdradziła uczuć. Kochała w milczeniu. Aż pewnego dnia oznajmił:

*— Kinga, jedziemy do Francji. Mówisz po francusku, a ja się nie znam. Będą negocjacje. Przygotuj się.*

Nie wiedział, jak ją uradował. A ona marzyła, że będą sami.

Negocjacje się udały. W przeddzień powrotu zaproponował:

*— Zjedzmy kolację na mieście. Świetnie sobie poradziłaś.*

Siedzieli długo. Jacek się upił – zwykle nie pił, ale tym razem… Kinga pomogła mu dojść do pokoju, położyła go. A on nagle chwycił ją za ręce, przyciągnął.

*— Dziękuję, kochana* – szeptał, całując ją.

Nie opierała się. Wiedziała, że to źle, ale nie mogła. Dla niej istniał tylko on.

Były pieszczoty, chociaż nazywał ją Małgosią.

*— Małgosiu, moja jedyna* – szeptał.

*— Myśli, że to żona* – bolało ją to, ale się poddała.

Rano wyszła cicho.

Gdy zapukał do jej pokoju, był zmieszany.

*— Przepraszam, Kinga. To nie powinno się stać. To pomyłka.*

Słowa go raniły, ale się opanowała.

*— Nie ma sprawy. Ja też zawiniłam. Nikt się nie dowie.*

*— Dziękuję. Zawdzięczam ci* – mówił, unikając wzroku.

**Czekając na cud**

Wrócili. Kinga nie mogła zapomnieć tamtej nocy. Choć nazywał ją innym imieniem, kochała go tak samo.

Aż pewnego dnia odkryła, że jest w ciąży.

*— Boże, noszę dziecko ukochanego!* – myślała, gdy lekarz potwierdził. *— Część jego we mnie. Jestem taka szczęśliwa!*

Wieczorem zdecydowała:

*— Nikt nie może wiedzieć, zwłaszcza Jacek. Kocha żonę. Nie zniszczę tego. Zrezygnuję z pracy.*

Gdy przyniosła wypowiedzenie, zdziwił się.

*— Co się stało? Pracujesz świetnie. A może pensja? Albo jesteś na mnie zła?*

*— Nie. Wychodzę za mąż, wyjeżdżam.*

*— Za mąż? To dobrze. Dam ci premię. Bądź szczęśliwa.*

Trochę ją zabolało – mógł zatrzymać, nalegać. Ale tak było lepiej.

Ojciec przyjął wiadomość o ciąży spokojnie, nawet się ucieszył. Choć wciąż chorował, wspierał córkę.

Urodziła syna, Kacpra. Chłopiec rósł, cieszył matkę i dziadka. Gdy poszedł do drugiej klasy, ojciec Kingi zmarł. Zostali we dwoje. Pracowała gdzie indziej, unikała Jacka.

Aż Kacper skończył siedemnaście lat. I wtedy spotkała Jacka – zestarzałego, zaniedbanego. Wszystko wróciło. Męczyła ją myśl, że syn nie zna ojca, a Jacek nie wie o synu.

Nazajutrz postanowiła:

*— Nie może umrzeć w