Jechaliśmy drogą ekspresową, gdy nagle na jezdnię wyskoczył ogromny niedźwiedź i zaczął powoli zbliżać się w stronę naszego samochodu

Jechałyśmy z mężem trasą przez Bieszczady. Cisza wokół, deszcz delikatnie stukał o szyby, a mokry asfalt mienił się w refleksach świateł. Myśleliśmy już tylko o ciepłym domu w Sanoku i gorącej herbacie, którą wypijemy po powrocie.

Nagle, jakby wyrwany z cienia lasu, prosto przed maskę naszego samochodu wybiegł potężny niedźwiedź brunatny. Czułam, jak serce mi zamiera, a mąż Adam wcisnął hamulec do oporu. Auto zatrzęsło się gwałtownie, nasze ciała na sekundę podskoczyły na siedzeniach. Niedźwiedź zatrzymał się zaledwie metr od maski i stanął dęba, prezentując swoje olbrzymie futro i szpony. Wyglądał groźnie, przenikliwie patrzył w naszą stronę.

Czułam lodowaty strach byłam pewna, że zaraz rzuci się na nas. Gapił się nam prosto w oczy, nie drgnął powieką. Jego łapa powoli uniosła się, zrobił jeden krok w stronę auta. Każda sekunda rozciągała się w nieskończoność. Szepnęłam tylko: Adam, cofaj…

Mąż szybko wrzucił wsteczny bieg i delikatnie ruszył do tyłu. Wiedzieliśmy, że jeśli zwierzę zechce zaatakować, nie będziemy mieli szans. Strach paraliżował każdy nasz ruch, tylko patrzyłam przed siebie, nie mogąc nawet złapać oddechu.

I wtedy stało się coś, czego nigdy nie zapomnę. Z lewej strony drogi ledwo kilka metrów od samochodu z hukiem runęło ogromne, stare drzewo. Jakby sam Bieszczadzki wiatr postanowił nas ocalić. Gdyby upadło odrobinę bliżej, roztrzaskałoby nas w środku auta.

Niedźwiedź nagle odskoczył, czmychnął do lasu, jakby przeraził go ten hałas. Po kilku sekundach po nim nie było śladu las znowu ucichł, nawet deszcz wydawał się spowolnić.

Do dzisiaj wracam myślami do tej chwili. Czy ten niedźwiedź chciał nam zrobić coś złego, czy może próbował nas ostrzec przed nadchodzącym niebezpieczeństwem? Czy to przypadek, że pojawił się w ostatnim momencie? Tego się już nie dowiem. Ale jego spojrzenie na zawsze zostanie w mojej pamięci takiej chwili nie zapomina się nigdy.