Jan Kowalski obudził się… W zasadzie dzień zaczął się całkiem nieźle. Gdy dobijasz do 118 lat, prz…

Jan Nowak budzi się
Tak właściwie, dzień zapowiada się już całkiem nieźle. Gdy dożywasz 118 lat, samo otwarcie oczu można uznać za sukces.
Najpierw standardowy przegląd techniczny: lewe oko działa, prawe zamglone.
Płucze je, zakrapla znów jak nowe.
Zgina wszystko, co się zgina, a co nie smaruje.
Testuje bieg do przodu i do tyłu, diagnozuje szyję.
Kiedy już upewni się, że wszystko się obraca i trzeszczy jak należy, przytupuje dwa razy, trzaska w dłonie trzy i zaczyna nowy dzień.
O ósmej zgodnie z rozkładem dzwonią do niego z ZUS-u:
Lidka, dzień dobry wychrypiał z entuzjazmem solenizant.
I panu dzień dobry, panie Janie ponuro przywitała go Lidka Jak się pan dzisiaj czuje?
Nie mogę narzekać uśmiecha się staruszek do słuchawki.
Szkoda, panie Janie, przez pana mam już piąte upomnienie w tym roku! Dzisiaj mija trzydzieści lat od kiedy przeszedł pan z emerytury kapitałowej na państwową!
No, przepraszam. Słyszałem, że w tym miesiącu podwyżka?
Tak, podwyżka jej głos był smutny jak u Pierrota a może czasem nie dorabia pan gdzieś na boku? postanowiła spróbować szczęścia.
Niestety, pieniędzy mam aż nadto.
Szkoda Wszystkiego nie dokończyła i rozłączyła się.
O dziewiątej Jan Nowak zasiada do śniadania ze swoim praprawnukiem, który co prawda z nim nie mieszka, ale zawsze otwiera drzwi własnym kluczem. Po wejściu zwykle bierze się za pomiary. Raz kuchnia, raz łazienka. Potem siedzi, liczy materiały, kalkuluje koszty, rysuje meble.
Dziś przyszedł bez miarki zapomniał.
Weź ze szklanki na kredensie poradził Jan to jeszcze po twoim dziadku, zaśmiał się pod nosem i nalał herbatę do imbryka.
Mężczyzna tylko westchnął ciężko i zabrał się za słynną jajecznicę prapradziadka.
O dziesiątej staruszek wychodzi zapalić pod blokiem.
O! Janek, znowu palisz!
Wiesz, że palenie powoduje sąsiad urywa, patrząc na dziarskiego staruszka, który pali od wieku, w którym zwykle umiera się od tego, co powoduje.
A my dzisiaj do Warszawy jedziemy.
I po co wam to?
Pojeździmy metrem, pójdziemy na Stare Miasto, na Zamek Królewski, na Chopina popatrzyć, póki nie wynieśli.
A po co patrzeć na Chopina, Chopin jak Chopin.
Widziałeś go w ogóle kiedyś?
Tak, kiedyś przyjeżdżał do nas do wsi.
W trumnie?!
Nie, w przedziale.
No, a ile ty właściwie masz lat?
Osiemnaście właśnie skończyłem mlaszcze filtr papierosa.
Daj spokój!
No przecież, drugi raz zostałem pełnoletni.
No to wszystkiego najlepszego z okazji pełnoletności!
Dziękuję z tymi słowami Jan wrócił do mieszkania.
O jedenastej zadzwonił dyrektor Orange i ze łzami w głosie prosił, by zmienił taryfę. Ta, z której korzystał Jan Nowak, istnieje już tylko dla niego jednego i w przeliczeniu na dzisiejsze złotówki kosztuje tyle, że operator praktycznie mu dopłaca.
O piętnastej Jan pojawia się w supermarkecie. W dzień urodzin market oferuje zniżkę procentową równą wiekowi. Jan Nowak bierze tort, kilogram bananów i telewizor panoramiczny.
Za resztę zamawia taxi i tragarzy.
O dziewiętnastej dzwonią z kostnicy, prosząc w końcu o odebranie polisy ubezpieczeniowej i kapci.
O dwudziestej przyjeżdżają goście. Jan nakrywa do stołu, włącza nowy telewizor, nalewa wina.
Toasty są dość oszczędne goście nie wiedzą, czego życzyć, więc po prostu wstają jeden po drugim.
O dwudziestej drugiej przyjeżdża policja i prosi o trochę ciszej, bo za ścianą mieszkają starsi ludzie. Drzwi otwiera sam jubilat, powodując u funkcjonariuszy niemały zamęt w głowie.
Jan kładzie się spać bliżej północy, gdy większość sponiewieranych świętowaniem gości rozjeżdża się po domach i po szpitalach. Uśmiechając się w pustkę, zdejmuje z palca i chowa pod poduszkę złoty pierścień, który całe te lata przedłużał mu życie. Na obrączce wygrawerowana jest magiczna sentencja zamówiona przez jego żonę przed jej odejściem: Żyj za nas oboje.
I tak właśnie robiZ westchnieniem Jan przyłożył policzek do chłodnej poduszki. Za oknem wiatr szarpał gałęziami, miasto przygasało. Zamknął oczy, słysząc szepty wspomnień gwar dziecięcych głosów, stukot maszyny do pisania, szelest sukni ukochanej, śmiech przy stole i huk niekończących się pociągów, które ciągnęły los do przodu. Czuł, jak stara obrączka pulsuje delikatnym ciepłem może to jej ostatni raz.

Od jutra mi już wolno, pomyślał pogodnie. Od jutra zacznę wszystko od nowa, choćby znowu miał być dzień, w którym otwieram oczy i liczę palce. Uśmiechnął się pod nosem: bo przecież żył za dwoje i wiedział, że to dopiero początek.

Noc rozpostarła nad nim skrzydła ciche jak obietnica. I nawet zegary, którym został winien jeszcze parę uderzeń, przystały na chwilę w podziwie dla najdłuższego życia i dla miłości, której nigdy nie zabrakło.