Jan Kowalski budzi się rano… W sumie dzień zapowiadał się całkiem nieźle. Kiedy kończysz 118 lat, …

Jan Kowalski obudził się…
Zasadniczo, dzień już zaczął się nie najgorzej. Kiedy masz 118 lat, sam fakt, że wstałeś rano, to już spore osiągnięcie.
Na początek obowiązkowy przegląd techniczny: otworzył lewe oko działa, potem prawe zamglone. Przepłukał, zakropił jak nowe. Połamał wszystko, co się zgina, a co nie chciało, to naoliwił. Sprawdził bieg do przodu i do tyłu, wykonał test szyi. Po upewnieniu się, że wszystko się kręci i strzela jak należy, wykonał dwa stuknięcia, trzy klaśnięcia i zaczął nowy dzień.

O ósmej rano zgodnie z harmonogramem zadzwonili z ZUS-u:
Lidka, dzień dobry zachrypiał z radością solenizant do słuchawki.
Dzień dobry, panie Janie przywitała go ze smutkiem Lidka Jak się pan dzisiaj czuje?
Nie mogę narzekać uśmiechał się do słuchawki staruszek.
To szkoda, panie Janie, już piąte upomnienie w tym roku przez pana! Dziś mija trzydzieści lat, odkąd przeszedł pan na wypłatę z państwowej emerytury!
No, przepraszam, ale podobno w tym miesiącu podwyżka?
Tak, podwyżka… jej głos stał się zupełnie melancholijny, jakby była Pierrotem A nie dorabia pan czasem gdzieś na lewo? próbowała zaryzykować.
Niestety, pieniędzy mi wystarcza.
Szkoda… Wszystkiego nie dokończyła zdania i rozłączyła się.

O dziewiątej Jan Kowalski zasiadał do śniadania ze swoim praprawnukiem, który z nim nie mieszkał, ale miał własny klucz do mieszkania. Wchodząc, zawsze najpierw wszystko mierzył. Raz kuchnię, raz łazienkę. Potem siadał liczył materiały, kalkulował koszt remontu, szkicował meble.
Dziś przyszedł bez miarki zapomniał.
Weź z kredensu, została po twoim dziadku podsunął Jan, lekko się ironicznie uśmiechając i zalewając herbatę.
Mężczyzna tylko ciężko westchnął i zaczął jeść słynną jajecznicę prapradziadka.

O dziesiątej staruszek wyszedł zapalić pod klatką.
O, Janek, znów palisz!
A wiesz, że palenie powoduje… sąsiad urwał, patrząc na całkiem żywego starca, który zaczął palić w wieku, w którym inni już umierają na to, na co palenie rzekomo powoduje.
My dziś wybieramy się do Warszawy.
Po co tam?
Przejedziemy się metrem, pójdziemy na Stare Miasto, na Grób Nieznanego Żołnierza, póki nie zamkną do remontu.
A co tam patrzeć, grób jak grób.
A widziałeś go na żywo?
Tak, raz przyjechał do naszej wsi.
W trumnie?!
Nie, w wagonie sypialnym.
A tak szczerze, to ile ty masz lat?
Osiemnaście kończyłem staruszek żuł przez filtr papierosa.
Daj spokój!
No tak, zostałem na drugi termin.
To wszystkiego najlepszego z okazji pełnoletności!
Dziękuję odpowiedział Jan i wrócił do domu.

O jedenastej zadzwonił dyrektor sieci komórkowej i błagał o zmianę taryfy. Ta, na której Jan siedział od lat, istniała już tylko z jego powodu i w przeliczeniu na obecne złote była tak tania, że operator dopłacał mu do rachunku.

O siedemnastej Jan Kowalski pojawił się w markecie. W dniu urodzin hipermarket dawał zniżkę odpowiadającą wiekowi. Jan wziął tort, kilogram bananów i szerokoekranowy telewizor. Za resztę wezwał taksówkę i tragarzy.

O dziewiętnastej zadzwonili z domu pogrzebowego i poprosili, żeby w końcu odebrać swoją polisę ubezpieczeniową i kapcie.

O dwudziestej przyjechali goście, Jan nakrył do stołu, włączył nowy telewizor, nalał wino.
Toasty były bardzo oszczędne. Goście nie bardzo wiedzieli, czego życzyć, więc po prostu wstawali po kolei.

O dziesiątej wieczorem przyjechała policja, żeby poprosić o nieco ciszy, bo za ścianą mieszka starsze małżeństwo. Drzwi otworzył sam solenizant, wywołując u funkcjonariuszy lekki dysonans poznawczy.

Spać Jan położył się bliżej północy, gdy większość gości już rozjechała się po domach i szpitalach. Uśmiechnąwszy się do pustki, zdjął z palca i schował pod poduszkę magiczny złoty pierścionek, który przez te wszystkie lata utrzymywał go przy życiu. Na nim drobnymi literami była wyryta inskrypcja, zamówiona jeszcze przez żonę przed jej odejściem: Żyj za nas dwoje.

No i tak właśnie robiłem
Dziś już wiem, że najważniejsze to być wdzięcznym za każdy kolejny dzień.