— „Jakże za tobą tęsknię” — szepnęła Maria, drżąc na dźwięk własnego głosu w ciszy pokoju.

„Jakże tęsknię” – szepnęła Zofia, drgnąwszy na dźwięk własnego głosu w ciszy pokoju. Jej palce zawisły nad starym albumem. Na wyblakłym zdjęciu Wojtek uśmiechał się, trzymając na ramionach małego Krzysia. Zofia delikatnie przesunęła opuszkami palców po jego wizerunku. Minęło dziewięć lat, a ból pozostał równie ostry.

Za oknem szalała zamieć, ciskając śnieżne płatki w szybę. Zofia wstała i podeszła do parapetu, gdzie stał talerzyk z płonącą świecą. Rocznica. W takie noce jego nieobecność ciążyła szczególnie.

„Daję sobie radę, słyszysz?” – powiedziała, zwracając się do pustki. – „Krzyś jest już prawie tak wysoki jak ty. A Tomek… tak bardzo do ciebie podobny.”

W kącie trzeszczał piec. Zofia otuliła się starym kocem i osunęła w fotel. Stary drewniany dom skrzypiał pod naporem wiatru.

Nie zauważyła, kiedy zasnęła. Może minęło kilka minut, może godzin, gdy nagle trzy głośne uderzenia w drzwi przerwały ciszę.

Zofia drgnęła, natychmiast się budząc. Serce waliło jak oszalałe. Kto mógł przyjść w taką zadymkę? Najbliżsi sąsiedzi mieszkali kilometr dalej.

Pukanie powtórzyło się – trzy wyraźne uderzenia, jakby ktoś nalegał.

Zofia ruszyła korytarzem, w ciemności macając ściany. Jej wzrok padł na nóż kuchenny leżący na stole. Chwyciła go i mocno ścisnęła rękojeść.

„Kto tam?” – jej głos drżał.

Cisza. Potem znowu – trzy uderzenia, jeszcze bardziej natarczywe.

Zofia przycisnęła nóż do biodra i drugą ręką przekręciła zamek. Zimne powietrze wdarło się do środka wraz z chmurą śniegu, a na progu…

„Zosiu, to ja. Wróciłem.”

Wojtek. Jej Wojtek. Ten sam, który zaginął dziewięć lat temu. Zarost na twarzy, zmęczone oczy, znajomy uśmiech.

Nóż wypadł z zesztywniałych palców. Zofia zachwiała się, ledwo łapiąc równowagę.

„To nie… znowu mnie zmył…” – łkała. – „Ciebie już nie ma.”

„Jestem tu” – postąpił krok i objął ją.

Ciepły. Prawdziwy. Pachnący mrozem i ziemią. Zofia wpiła się w jego kurtkę, wtuliła twarz w ramię, a łzy popłynęły strumieniem. Nogi się pod nią ugięły i oboje osunęli się na podłogę przedpokoju.

„Jak?” – zdołała tylko wyszeptać.

„Wiem, że nie rozumiesz” – Wojtek gładził ją po włosach. – „Ale wszystko ci wyjaśnię. Najpierw zamknijmy drzwi. Zimno.”

Pomógł jej wstać. Zofia nie wypuszczała go ani na chwilę, jakby bała się, że znów zniknie.

„Chłopcy?” – zapytał, rozglądając się.

„Śpią” – Zofia nie mogła oderwać od niego wzroku. – „Dorośli.”

„Wiem” – uśmiechnął się z lekkim smutkiem.

„Jak to możliwe?” – dotknęła jego policzka drżącymi palcami. – „Przecież ciebie… ciebie już nie było. Widziałam.”

„Chodź” – wziął ją za rękę. – „Musimy porozmawiać. Mamy mało czasu.”

Przeszli do pokoju. Zofia zapaliła jeszcze jedną lampę naftową. Wojtek usiadł na skraju stołu, uważnie oglądając wnętrze, jakby chciał zapamiętać każdy szczegół.

„Dobrze dbasz o dom” – powiedział z ciepłem w głosie.

„O czym mówisz?” – Zofia załamała ręce. – „Gdzie byłeś? Dlaczego teraz?”

Wojtek głęboko westchnął i spojrzał jej prosto w oczy.

„Wszystko ci opowiem. Tylko usiądź.”

Zofia dorzuciła kilka polan do pieca. Płomienie buchnęły jaśniej, rozlewając po pokoju miękkie, pomarańczowe światło i dziwaczne cienie.

Zwlekała, jakby przedłużając ten moment, wreszcie podeszła do starej szafki i wyjęła jego kubek – granatowy, z odłupanym brzegiem. Dziewięć lat stał nietknięty, jakby czekał na swojego pana.

„Nie spodziewałem się, że go zachowałaś” – w głosie Wojtka zabrzmiało zdziwienie, gdy wziął kubek z gorącą herbatą.

Zofia wpatrywała się w niego chciwie, bojąc się stracić najmniejszy szczegół. Jej wzrok ślizgał się po znanych rysach: zmarszczka między brwiami, blizna na brodzie, którą zdobył w dzieciństwie. Jej ręka sama sięgnęła ku niemu – palce delikatnie dotknęły nadgarstka, ramienia, zarostu na policzku, jakby sprawdzały, czy oczy jej nie mylą.

„Jesteś prawdziwy” – wyszeptała spierzchniętymi ustami. I dopiero wtedy zadała ledwo słyszalne pytanie: „Opowiedz… gdzie byłeś cały ten czas?”

Wojtek długo milczał, wpatrując się w ogień w piecu, zanim zaczął mówić.

„