— „Jakże za tobą tęsknię” — szepnęła Maria, drżąc na dźwięk własnego głosu w ciszy pokoju.

— Jak ja tęsknię — szepnęła Kinga, drgnąwszy na dźwięk własnego głosu w ciszy pokoju.

Jej palce zastygły nad starym albumem. Na wyblakłym zdjęciu Krzysiek uśmiechał się, trzymając na ramionach małego Bartka. Kinga delikatnie przesunęła opuszkami palców po jego wizerunku. Minęło dziewięć lat, a ból wciąż był tak samo ostry.

Za oknem szalała zamieć, miotając śnieżnymi płatkami w szyby. Kinga wstała i podeszła do parapetu, gdzie stało spodeczko z płonącą świecą. Rocznica. W takie noce jego nieobecność ciążyła szczególnie mocno.

— Daję radę, słyszysz? — powiedziała, zwracając się do pustki. — Bartek prawie dorósł już do ciebie. A Staś… jest do ciebie taki podobny.

W kącie trzeszczał ogień w piecu. Kinga otuliła się starym kocem i osunęła w fotel. Stary drewniany dom skrzypiał pod naporem wiatru.

Nie zauważyła, kiedy zasnęła. Może minęło kilka minut, może godzin, gdy trzy głośne uderzenia w drzwi rozdarły ciszę.

Kinga drgnęła, natychmiast się budząc. Serce waliło jak oszalałe. Któż mógł przyjść w taką zawieję? Do najbliższych sąsiadów kilometr drogi.

Pukanie powtórzyło się — trzy wyraźne uderzenia, jakby ktoś nalegał.

Ruszyła korytarzem, w ciemności macając ściany. Jej wzrok padł na nóż kuchenny leżący na stole. Chwyciła go i mocno ścisnęła rękojeść.

— Kto tam? — jej głos drżał.

Cisza. Potem znów — trzy uderzenia, jeszcze natarczywiej.

Kinga przycisnęła nóż do biodra i drugą ręką przekręciła zamek. Chłodne powietrze wdarło się do środka wraz z chmurą śniegu, a na progu…

— Kinga, to ja. Wróciłem.

Krzysiek. Jej Krzysiek. Ten sam, który zaginął dziewięć lat temu. Zarost na twarzy, zmęczone oczy, znajomy uśmiech.

Nóż wypadł z zdrętwiałych palców. Kinga zachwiała się, ledwie łapiąc równowagę.

— To nie… — łkała. — Ciebie już nie ma.

— Jestem tutaj — postąpił krok i objął ją.

Ciepły. Prawdziwy. Pachnący mrozem i ziemią. Kinga wpiła się w jego kurtkę, wtuliła twarz w ramię, a łzy popłynęły strumieniem. Nogi się pod nią ugięły i oboje osunęli się na podłogę w przedpokoju.

— Jak? — tylko tyle zdołała wyszeptać.

— Wiem, że nie rozumiesz — Krzysiek gładził ją po włosach. — Ale wszystko wyjaśnię. Najpierw zamknijmy drzwi. Zimno.

Pomógł jej wstać. Kinga nie puszczała go ani na chwilę, jakby bała się, że zniknie.

— Chłopcy? — spytał, rozglądając się.

— Śpią — Kinga nie mogła oderwać od niego wzroku. — Dorośli.

— Wiem — uśmiechnął się z lekkim smutkiem.

— Jak to możliwe? — dotknęła jego policzka drżącymi palcami. — Przecież ciebie… ciebie już nie było. Widziałam.

— Chodź — wziął ją za rękę. — Musimy porozmawiać. Mamy mało czasu.

Przeszli do pokoju. Kinga zapaliła jeszcze jedną lampę naftową. Krzysiek usiadł na skraju stołu, uważnie oglądając wnętrze, jakby chciał zapamiętać każdy szczegół.

— Dbasz o dom — powiedział z ciepłem w głosie.

— O czym mówisz? — jęknęła Kinga. — Gdzie byłeś? Dlaczego teraz?

Krzysiek westchnął głęboko i spojrzał jej prosto w oczy.

— Wszystko ci opowiem. Tylko usiądź, proszę.

Kinga podrzuciła kilka polan do pieca.

Płomień buchnął jaśniej, zalewając pokój miękkim pomarańczowym blaskiem i dziwacznymi cieniami.

Zwlekała, jakby odwlekała ten moment, potem podeszła do starej kredensu i wyjęła jego filiżankę — granatową, z ukruszonym brzegiem. Dziewięć lat stała nietknięta, jakby czekała na właściciela.

— Nie spodziewałem się, że ją zachowałaś — w głosie Krzysia zabrzmiało zdziwienie, gdy wziął filiżankę z gorącą herbatą.

Kinga wpatrywała się w niego chciwie, bojąc się przeoczyć najmniejszy szczegół. Jej wzrok ślizgał się po znanych rysach: zmarszczka między brwiami, blizna na brodzie, którą zdobył w dzieciństwie. Jej ręka sama sięgała ku niemu — palce delikatnie dotykały nadgarstka, ramienia, zarostu na policzku, jakby sprawdzając, czy oczy jej nie zwodzą.

— Jesteś prawdziwy — wyszeptała wyschniętymi ustami. Dopiero potem zapytała ledwie słyszalnie: — Powiedz… gdzie byłeś przez cały ten czas?

Krzysiek długo milczał, patrząc na ogień w piecu, zanim zaczął mówić.

— Po tym, jak… odszedłem, nie trafiłem tam, gdzie trafiają wszyscy — wyrzekł. — Zgubiłem się. Nie dotarłem na miejsce.

Zrobił łyk herbaty i ciągnął dalej:

— Najpierw było coś w rodzaju ciemnej, gęstej przestrzeni. Jak mgła, ale gęstsza, niemal namacalna. Długo błądziłem, nie wiedząc, czy żyję, czy już nie.

Kinga słuchała, wstrzymując oddech. Ściskała jego dłoń tak mocno, że palce zaczęły drętwieć.

— Potem znalazłem się w miejscu… nazywającym się Limbo. To jak… — zawahał się, szukając słów. — Jak nieskończona stacja, gdzie nikt nie wie, dokąd jadą pociągi. Tam nie ma ciał — tylko wrażenia.

Krzysiek odstawił filiżankę i spojrzał jej prosto w oczy.

— Nie masz pojęcia, ilu tam jest takich jak ja. Zagubionych. Tych, którzy nie mogą iść dalej.

— Kim oni są? — spytała Kinga.

— Różni ludzie. Staruszek, który przez całe życie nie potrafił wybaczyć bratu i odszedł, nie pogodziwszy się z nim.

Młoda kobieta, która zostawiła dziecko w szpitalu — płakała bez końca. Chłopak, który zginął w bójce, wciąż nie rozumiejąc, że już nie ma go wśród żywych.

Krzysiek westchnął i przesunął dłonią po włosach — ten znajomy gest ścisnął serce Kingi.

— Wszyscy czegoś pragną. Chcą coś naprawić lub odzyskać. Ale nikt nie wie jak.

— A ty? — Kinga zaj