Jak uratować męża

**Jak uratować męża**

Gdyby spojrzeć z boku, rodzina Julii i Antoniego wygląda na zupełnie porządną, spokojną i zgodną. Antoni nie pije, tylko od święta i to symbolicznie, nie pali, przez jedenaście lat nigdy nie podniósł ręki na żonę.

Był tylko jeden incydent, ale Julia uważa, że sama jest sobie winna, i czasem dzieli się tą historią z przyjaciółką:

— Kiedyś dawno pokłóciliśmy się z Antkiem, wpadłam w złość i rzuciłam się na niego z pięściami. No wyobraź sobie, drobna kobieta przeciwko takiemu chłopu. O czym ja wtedy myślałam? A on tylko delikatnie przytrzymał mi ręce i posadził na kanapie. Inny by może oddał, nauczył mnie rozumu. Właśnie wtedy zrozumiałam, że nie miałam racji i nigdy więcej sobie na coś takiego nie pozwoliłam.

— No ty dasz, Julka. Twój Antoś mógłby cię jedną ręką odstawić, że mało byś nie zobaczyła — mówiła Róża. — Jak kobieta może pokonać mężczyznę?

Julia i Antoni są w drugich małżeństwach. Z pierwszym mężem rozstała się właśnie dlatego, że za dużo pił i awanturował się. Wracał późno z pracy, gdy córka już spała, urządzał sceny, potrafił obudzić dziecko i nie przejmował się tym. Julii znudziły się te kłótnie, więc wniosła o rozwód i wróciła do rodziców.

— Dobrze zrobiłaś, córeczko, że odeszłaś od tego… — wspierała ją matka. — Nic dobrego nie widziałaś przez te pięć lat. Nie martw się, wychowamy Alinkę, a ty jeszcze znajdziesz swoje szczęście. Jesteś przecież atrakcyjną kobietą, sama wiesz…

Gdy Alina skończyła dwanaście lat, Julia wyszła za Antoniego. Poznali się na urodzinach męża Róży. Świętowali w knajpce, tam właśnie Antoni do niej podszedł.

— Widzę, że się pani nudzi — powiedział. — Zapraszam do tańca. — I uśmiechnął się swoim białym uśmiechem.

Był wysoki, Julia sięgała mu ledwie do ramienia, sympatyczny i opanowany — przynajmniej takie było pierwsze wrażenie.

— Nie, wcale mi się nie nudzi — odparła. — Ale z przyjemnością zatańczę.

Tak zaczęła się ich relacja. Róża bardzo się cieszyła, że wreszcie przyjaciółka nie jest sama. Wtedy Julia mieszkała już z córką w trzypokojowym mieszkaniu, które odziedziczyła po babci. Ta chorowała i mieszkała sama, więc rodzice zabrali ją do siebie.

Mieszkanie było trzypokojowe, ale niewielkie, pokoiki małe, w starej pięciopiętrowce. Ale Julia cieszyła się, że ma własne lokum, że córka ma swój pokój. Wkrótce Antoni wprowadził się do niej, bo sam mieszkał z matką.

Z pierwszym małżeństwem Antoniego też nie było najlepiej. Po ślubie mieszkali z jego matką, ale żona Weronika i teściowa nie potrafiły się dogadać. Nie ustępowały sobie, dochodziło niemal do rękoczynów.

— Antosiu, gdzie ty znalazłeś tę awanturnicę? — pytała syna za każdym razem, gdy wracał z pracy. — Nie da się z nią wytrzymać pod jednym dachem.

— Antoni — stanowczo żądała Weronika — nie mogę żyć z twoją matką, wynajmijmy mieszkanie. Inaczej nie ręczę za siebie. — Była impulsywna, a do tego spodziewała się dziecka.

Antoni z żoną się wyprowadzili, potem urodził się syn. Starał się pomagać, ale ona zawsze była niezadowolona.

— Antoni, brakuje pieniędzy, syn potrzebuje nowych rzeczy, rośnie. Antoni, idź do sklepu, zrób obiad, ja nie zdążyłam. Zabierz dziecko na spacer, jestem zmęczona.

Mąż spełniał jej prośby, ale matka dzwoniła i narzekała, że synowa nie pozwala widywać się z wnukiem.

— Antosiu, jak to możliwe? Nie mogę zobaczyć wnuka bez ciebie. Ta twoja…

— Mamo, nie martw się, w weekend przyjadę z synem, porozmawiasz z wnukiem.

Weronika pakowała syna i wysyłała męża z nim do teściowej, sama zostawała w domu, ale często szła do koleżanek, wracała późno, a czasem nawet nie spała w domu. Antoniowi się to nie podobało, kłócili się, ona ciągle krytykowała teściową. W końcu pewnego dnia Weronika oznajmiła:

— Odchodzę od ciebie, bo jesteś maminsynkiem. A ja potrzebuję prawdziwego faceta i już takiego znalazłam.

Rozstali się, Antoni wrócił do matki. Trzeba przyznać, że jego matka też nie była aniołem. Żadna kobieta jej nie dogodziła, a w głębi duszy uważała, że nie ma na świecie kobiety godnej jej syna.

Na początku małżeństwa Julia i Antoni żyli dobrze i spokojnie. Jedynym problemem była teściowa. Nie podobało jej się, że ożenił się z kobietą mająca dziecko. Choć Alina była spokojną dziewczynką, nawet nazywała ją babcią.

— Jaka ja ci jestem babcia? Masz swoją babcię, a ja ci nie jestem rodziną — od razu postawiła dziewczynkę do pionu. Ta się obraziła, ale już nigdy tak jej nie nazwała.

Julia aż wzdrygnęła się na te słowa, ale przemilczała sprawę — teściowa miała rację, Alina nie była jej wnuczką. Częściej dziewczynka przebywała u matki Julii.

Minęły lata, Alina skończyła liceum i wyjechała na studia do innego miasta. Julia i Antoni nie mieli wspólnych dzieci — gdyby zaszła w ciążę, urodziłaby, ale jakoś się nie udało. Z teściową relacje nigdy nie stały się ciepłe, choć Julia starała się nie zwracać uwagi na jej przytyki.

Ale im dłużej żyli razem, tym bardziej Julia zauważała, że mąż się zmienia. Antoni miał jeden plus — gotował przepysznie, ale tylko gdy miał humor. Ostatnio jednak dobry nastrój zdarzał mu się coraz rzadziej.

— Róża, nie rozumiem, co się dzieje z moim mężem — zwierzała się przyjaciółce. — Ostatnio ciągle jest w kiepskim humorze. Nie ma ku temu wyraźnego powodu. Ale cokolwiek powiem, wszystko jest nie tak i on też próbuje mi zepsuć dzień. Są tacy ludzie, którzy widzą tylko złe strony — właśnie to zaczęłam zauważać u niego. Czy zawsze taki był, czy to z wiekiem się uwidoczniło?

— Ojej, nie wiem, Julka. Jakoś trudno mi uwierzyć, że tak żyjecie. Zawsze myślałam, że u was sielanka. Z boku naprawdę nie widać, no cóż, prawdziwe jest powiedzenie: cudze życie to ciemna mJulia postanowiła w końcu porozmawiać z Antonim otwarcie, bez wyrzutów, i zaproponowała wspólną wizytę u psychologa, bo zrozumiała, że tylko razem mogą odzyskać spokój i uratować swoje małżeństwo.