Jak Monice nie udała się randka

– Och, ale co ja robię źle? Dlaczego mężczyźni ode mnie uciekają?– zaczęła Monika. – Nigdy nikt mnie nie zaprasza na drugą randkę.

Monika ma prawie 35 lat. Jest wykształcona, zadbana, całkiem ładna i z dobrą figurą. Ale ma też swoje minusy – jest zbyt naiwna, nie zna się na żartach i wszystko bierze dosłownie. Chociaż jest jeszcze jedna rzecz – najpierw mówi, a potem myśli, a czasem nawet nie myśli w ogóle. Jestem do tego przyzwyczajona – znamy się nie pierwszy rok, ale nowym ludziom to się może nie podobać. Jednak ogólnie jest dobrą i miłą kobietą.

Monika marzy o rodzinie. Ma już własne mieszkanie i dobrą pracę. Brakuje jej tylko jednego – ukochanego męża i dzieci. Miała kilka krótkich romansów, ale do małżeństwa nigdy nie doszło – wszyscy mężczyźni postrzegali ją bardziej jako przyjaciółkę niż kobietę.

W końcu Monika postanowiła założyć sobie konto na portalu randkowym. Tam poznała Mateusza – inżyniera, 42 lata, rozwiedzionego. Rozmawiało jej się z nim łatwo i przyjemnie. Po mniej więcej dwóch tygodniach rozmów online postanowili wypić wspólną kawę i poznać się lepiej w prawdziwym życiu.

Żeby nie tracić czasu na siedzenie w kawiarni, bo pogoda dopisywała, poszli na spacer do parku. Pili kawę, rozmawiali – wszystko poszło bardzo dobrze. Cóż, tak przynajmniej myślała Monika.

– No to nie rozumiem – co się stało? – pytam.

Nie przesadzę, jeżeli powiem, że Monika ma po prostu fenomenalną pamięć. Opowiedziała mi wszystko: dokąd poszli, co miał na sobie Mateusz, o czym rozmawiali i tak dalej. Ona opowiedziała mu o rodzinie, przyjaciołach, pracy.

– No to, niby nic, – mówię, – może go czymś uraziłaś.

– No nie. Nic takiego nie powiedziałam. Spacerowaliśmy przez dwie godziny, a on nagle powiedział, że musi iść. Nawet nie zaproponował, że odprowadzi mnie do domu.

– I nic więcej nie powiedział?

– Nie, powiedział, że zadzwoni. Ale już ani nie pisał, ani nie dzwonił. I nie odpowiada na moje wiadomości.

Wydało mi się to dziwne. Uznałam, że to Mateusz ma jakiś problem, a Monika i tak znajdzie sobie dobrego męża.

– Naprawdę go polubiłam. – powiedziała Monika ze smutkiem.

Monika poszła do domu, bo rozmawiałyśmy u mnie, przygnębiona – nie udało mi się jej pocieszyć.

Wieczorem zadzwoniła do mnie i powiedziała:

– Czekaj, może mu się nie spodobało, że zaczęłam mówić o małżeństwie. Zapytałam, czy nie miałby nic przeciwko temu, żeby zamieszkać u mnie, jeżeli wszystko nam się ułoży, i żeby jego mieszkanie wynająć. No, bo przecież pieniądze zawsze się przydadzą. Powiedziałam jeszcze, że na weekendy może zabierać do nas córkę – kocham dzieci i szybko znajduję z nimi wspólny język.

– Monika, no i tak już zawsze będziesz sama. Kto w ogóle porusza takie tematy na pierwszej randce? Oszalałaś? – zaczęłam.

– A co w tym złego? Po co marnować czas – nie jesteśmy coraz młodsi. Nie mam piętnastu lat, żeby chodzić całymi latami na randki.

– No wiesz. Pierwszy raz widzisz człowieka na oczy i od razu mówisz o takich poważnych rzeczach. Każdy mężczyzna się przestraszy.

– Ale przecież to jest dorosły człowiek – chyba rozumie, jak to wszystko może się skończyć.

– Oj, Monika. Z takim podejściem to ty jeszcze długo będziesz singielką.