Jak Ania została mamą dzięki swojemu wielkiemu sercu…

Jak Zosia została mamą dzięki swojej dobrej duszy…

Zosia weszła do klatki schodowej i zobaczyła przy swoich drzwiach tekturowe pudełko. Patrzyła na nie ze zdumieniem. W środku, skulone razem, leżały piesek i kot. Spoglądali na Zosię z lękiem i drżeli z niepokoju.

Co to ma być? Kim wy jesteście? zapytała Zosia, jakby podrzutki mogły jej odpowiedzieć.

W tej chwili drzwi od sąsiedniego mieszkania uchyliła sąsiadka pani Henryka.

A, Zosieńko, dobry wieczór. Co za rzeczy! Pani Wanda z drugiego piętra odeszła, a jej zwierzęta jej siostrzenica nie chciała zabrać.

Proponowałam wszystkim nikt nie chce. Mam własnego kota, nie znosi innych, a ktoś inny ma alergię Może ty i Tomek weźmiecie? Nie macie dzieci, młodzi jesteście, dobrze zarabiacie.

My nie planowaliśmy brać zwierząt, a tym bardziej od razu dwóch… zawahała się Zosia.

Ale rozdzielać ich nie ma sensu. Bardzo się do siebie przywiązali, byłoby im ciężko. Nawet razem spały… Wanda wyprowadzała pieska, a kot sam biegał po podwórku, nie ma z nimi wiele kłopotu.

Przygarniesz je? błagała sąsiadka miękkim głosem.

A jeśli nie? Westchnęła Zosia co wtedy?

Słyszałam, że chcą je uśpić. Nawet pudełko już przygotowali. Mieszkanie praktycznie sprzedane, nowi lokatorzy nie chcą zwierząt… powiedziała pani Henryka.

W tym momencie do klatki schodowej wszedł sąsiad i spojrzał na Zosię. Też wskazał na pudełko:

Może jednak przygarniesz? Naprawdę spokojne zwierzaki, nie jedzą dużo. Już starsze, długo nie pożyją… Nikomu niepotrzebne… A szkoda. Wanda bardzo je kochała.

Dobrze, niech będzie. Nie mogę myśleć, że mają je uśpić. Jak się nazywają? Mieszkamy tu z Tomkiem dwa lata, niewiele poznaliśmy sąsiadów odpowiedziała Zosia. Sąsiad aż się uśmiechnął i zaniósł pudełko do przedpokoju Zosi.

Piesek to Felek, a kot to Gustaw. Dziękuję wam serdecznie… postawił na szafce kilkadziesiąt złotych i smycz to na początek, tak od siebie. Jeszcze raz dziękuję…

Zosia zamknęła drzwi za sobą i rozebrała się. Potem przykucnęła przy pudełku i zaczęła rozmawiać ze swoimi nieoczekiwanymi gośćmi.

No i co teraz, chłopaki? Tomek się zdziwi… Przynajmniej zaskoczę go dziś. Ale jest dobry, może zgodzi się na taki dodatek… mówiła Zosia łagodnym głosem.

Nie bójcie się, nie pozwolę nikomu was skrzywdzić. No naprawdę, na uśpienie… Co za okropny pomysł…

Kot jakby zrozumiał słowa i ostrożnie wyszedł z pudełka, by zbadać mieszkanie. Piesek jeszcze chwilę nie ruszał się z miejsca, obserwując Zosię oraz swojego futrzastego przyjaciela.

Zosia weszła do kuchni i zajrzała do lodówki. Oczywiście nie było żadnej karmy dla zwierząt, więc ugotowała kaszę, dodała kawałki mięsa i pomyślała, że przecież na początek muszą się tym zadowolić.

Ku jej radości, kot po dokładnym obejrzeniu mieszkania przyszedł do kuchni i zainteresował się kaszą wyłożoną do szerokiej miski. Zosia zaprosiła Felka.

Długo się wahał, ale zobaczywszy, że kot wcina kaszę, co rusz wybierając kawałki mięsa, podszedł i spojrzał smutnymi oczami na nową panią.

Z pracy wrócił Tomek, mąż Zosi. Był rzeczywiście bardzo zdziwiony, ale razem z Zosią postanowili na wszelki wypadek znaleźć zwierzakom dobry dom, może gdzieś w domku z ogrodem, gdyby się znalazł lepszy los.

Zosia i Tomek byli małżeństwem od czterech lat, a to mieszkanie kupili dwa lata temu. Łączyła ich miłość i zgoda, kłótni nie znali, lecz brak dzieci rzucał cień na ich szczęście.

Ty taka pedantka, sama nie chciałaś zwierzaków… dziwił się Tomek.

Bo myślałam, że będziemy mieć dziecko. Ale teraz… miałyby iść na uśpienie. Nie mogłam dopuścić do tego Zosia otarła łzy.

Ja też kocham zwierzęta. Niech już zostaną, jutro spytam kolegów w pracy, może ktoś weźmie objął ją Tomek.

Od tego dnia ich życie zmieniło się zupełnie. Kot i pies szybko przywykli do nowego domu. Poprzednie mieszkanie mieli tuż nad Zosią i Tomkiem, układ ten sam, ten sam podwórzec.

No proszę moi mili, jakbyście tu zawsze byli mówiła Zosia.

Zosia wychodziła na spacery z Felkiem trzy razy dziennie, a Gustaw ruszał na podwórko przez okno i wracał tą samą drogą, co jej bardzo odpowiadało.

Pani Henryka cieszyła się, że Zosia zaopiekowała się sierotkami i pomagała: przynosiła Felkowi chrząstki z rosołu, a Gustawowi oddawała resztki kaszy.

Wieczorami Tomek i Zosia wybuchali śmiechem, patrząc, jak Gustaw rozrabia przy nowych zabawkach, a Felek smacznie chrapie na nowym legowisku.

Przyjaciele spali razem, jak dawniej. Bardzo się kochali i małżeństwo szybko spostrzegło, że ich rozdzielanie byłoby okrutne.

Po paru miesiącach Zosia i Tomek zdecydowali, że nie będą już szukać nowego domu, bo nie wyobrażali sobie życia bez Felka i Gustawa.

W weekendy Zosię odwiedzała mama, mieszkająca niedaleko. Też polubiła zwierzaki, choć na początku dziwiła się tej zdobyczy”.

Wzięłabym kotka, ale mieszkam na trzecim piętrze, a on lubi hasać po dworze… tłumaczyła córce.

Ale Zosia od razu zaprotestowała:

Nie, mamo, przyjdziesz im pomóc, kiedy pojedziemy na urlop. Twoja pomoc będzie wtedy niezastąpiona. Nawadnisz kwiatki, popilnujesz futrzaków.

Przyszło lato, pojechali nad morze. Zosia dzwoniła do mamy prawie codziennie, martwiąc się o nią i czworonogów.

Wszystko dobrze, jedzą, śpią razem, spacerujemy codziennie meldowała mama. Odpoczywajcie!

Gdy Zosia wróciła, oniemiała, widząc, jak radośnie przywitali ją Felek i Gustaw. Pies merdał ogonem, skakał, szczekał z radości.

A kot, po tej burzy emocji pieska, podszedł do Tomka, zaczął głośno mruczeć i ocierać się o nogi.

No proszę, chyba nas kochają te nasze zwierzaki ucieszył się Tomek. Zosia pogłaskała Felka i zabrała się za karmienie wszystkich.

Rano wstawała teraz wcześniej, żeby zdążyć na spacer z Felkiem i nakarmić po powrocie obu swoich podopiecznych.

Po kilku miesiącach, drżąc z emocji, Zosia powiedziała Tomkowi, że wreszcie zostanie mamą. To była wyczekiwana, radosna chwila.

Mama Zosi powiedziała:

Pewnie nie bez powodu zesłał ci los Felka i Gustawa. To jak próba dobroci od Pana Boga. Dobrze cię wynagrodzono, teraz czas szykować się do macierzyństwa.

Może i masz rację. Właściwie odkąd mam ich w domu, mam codzienną praktykę śmiała się Zosia czyszczenie, opieka, troska, czułość… niemal jak z dziećmi!

Chcesz, to zabiorę ich chwilowo do siebie, jak już maluszek przyjdzie na świat? zaproponowała mama.

O nie, mamo. Dziękuję, damy sobie radę. Lepiej będziesz przychodzić na spacery z wózkiem, jak maluch zaśnie. A może posiedzisz z nim w domu.

Przytuliły się serdecznie.

Ciąża Zosi przebiegła bez komplikacji, urodziła w terminie syna. Tomek był szczęśliwy, podobnie jak Zosia i cała rodzina.

Felek już leciwy i łagodny nie szczekał na małego. Gustaw także nie sprawiał kłopotu, a w cieplejsze dni całymi godzinami spacerował po ogrodzie lub wspinał się na starą lipę pod blokiem.

Tak więc wszyscy żyli razem, dom był już pełny.

Stare sąsiadki, za sprawą pani Henryki, opowiadały teraz na całej ulicy, jak to Zosia została mamą dzięki swej dobrotliwej duszy.

Ona sama podkreślała, że to żywy dowód na odpowiedź Kosmosu na nasze szczere serce…

A wy, co sądzicie ma rację pani Henryka? Dajcie znać w komentarzach, jeśli macie własne przemyślenia! Zostawcie lajka…