Ja kupuję dla siebie świeżą, wysokiej jakości indyka i przygotowuję parowane kotlety, a on dostaje wieprzowinę z kończącym się terminem ważności

Mam teraz pięćdziesiąt siedem lat. Od ponad trzydziestu lat jestem żonaty z moją żoną, i przez ten cały czas robiłem jej pranie, gotowałem posiłki oraz tworzyłem rodzinny klimat. Razem z żoną mamy dwójkę dzieci, które sam wychowałem i dbałem o ich edukację w polskich szkołach. Od zawsze byłem jak wiewiórka w kołowrotku pracowałem na kilku stanowiskach jednocześnie i łapałem każdą dodatkową pracę, by nasze dzieci niczego nie potrzebowały i wyglądały jak inne dzieciaki.

Podczas naszego wspólnego życia, żona nigdy nie przepracowywała się zanadto, a po osiągnięciu wieku emerytalnego usiadła w domu i przestała pracować zupełnie. Ja wciąż chodzę do pracy, pomagam dzieciom z wnukami, a także ogarniam całe domowe obowiązki.

Wielokrotnie prosiłem żonę, żeby podjęła jakąś pracę, choćby jako ochroniarz, ale ona zawsze powtarzała, że dobrze nam bez jej zarobków. A przecież nie jest głupia, żeby się napracować! Ledwie znajduję czas, by coś ugotować. Bywa, że wracam z pracy, a ona już zjadła wszystko, co lepsze, zostawiając mi tylko resztki z rosołu.

Rozmawiałem kiedyś z kolegą na ten temat i poradził mi, bym gotował osobno: dla niej z tanich składników, dla siebie z lepszych. Więc wróciłem do domu i powiedziałem mojej żonie, że lekarz zalecił mi dietę i że nie powinna ruszać mojego jedzenia.

Teraz chowam smakołyki w szafie, a gdy żona idzie do piwnicy, piję herbatę i jem cukierki. Kiełbasę i ser chowam w lodówce w taki sposób, żeby nie rzucały się jej w oczy wtedy jem je, gdy nie widzi. Ratuje mnie to, że mamy dwie lodówki: w jednej są zwykłe produkty spożywcze, a w drugiej trzymam słoiki z ogórkami, i właśnie tam kryję swoje zapasy.

Wiecie jacy są mężczyźni nie widzą, co mają przed nosem. Dla siebie kupuję lepsze mięso z indyka i robię parowane kotlety, a wieprzowinę z kończącą się datą ważności mieszam z przyprawami i daję jej, bo jej wszystko jedno. Kupuję jej makaron najtańszy, za kilka złotych, a sobie ten z semoliny.

Nie widzę nic złego w swoim postępowaniu; nie uważam, że robię coś nieuczciwego, bo jeśli ona chce jeść porządnie, niech idzie do pracy, a nie tylko siedzi w domu. Uważam, że w naszym wieku głupio jest się rozwodzić; większa część życia już za nami, mamy wspólny dom, więc po co go teraz sprzedawać i dzielić pieniądze na pół?