Inne czasy, inne życie

**Pamiętnik Serafiny**

Były to zupełnie inne czasy. Dawno, dawno temu życie toczyło się inaczej, zwłaszcza na wsi. Tam rządziły się własne prawa, zwyczaje i przesądy. O losie dzieci decydowali rodzice – komu wyznaczą męża lub żonę, z tym mieli żyć. Miłość młodych nikogo nie obchodziła. Tak żyli ich rodzice, dziadkowie i pradziadkowie.

Serafina była najmłodsza z czworga rodzeństwa. W domu radziła sobie ze wszystkim. Gdy skończyła szesnaście lat, zakochała się w Przemku. Mieszkał na drugim końcu wsi, ale często kręcił się niedaleko jej domu. Wymieniali spojrzenia, które mówiły więcej niż słowa.

Pewnego dnia ojciec, Szymon, przywołał ją stanowczo:

— Serafko, czemu ten Przemek ciągle się tu wałęsa? Co on ma do roboty przy naszym domu, skoro mieszka tam, za stawem? — zapytał surowo, choć córka starała się ukryć swoje uczucia.

— Skąd mam wiedzieć, tato? — szepnęła, spuszczając oczy, ale serce waliło jej jak młot.

— Skąd wiesz? A może za mąż ci się zachciało? Znajdę ci męża, ale nie tego Przemka, tego nicponia. Mieszkają z matką w walącej się chałupie. Takiego ci nie potrzeba — rzucił zdecydowanie.

Szymon postanowił, że Serafina musi jak najszybciej wyjść za mąż, inaczej nie upilnuje jej przed Przemkiem, którego z jakiegoś powodu nie znosił.

— Małgorzato, czy Serafina ma posag? Przygotowałaś coś dla niej? — zapytał żonę.

Ta spojrzała na niego przestraszona.

— Szymku, skąd takie pytanie? Jest trochę, ale dziewczyna jeszcze młoda. Chcesz ją wydać za mąż? Za wcześnie, przecież to nasza najmłodsza — zaczęła lamentować, znając charakter męża. Gdy coś postanowił, nic go nie mogło odwieść.

Małgorzata też została wydana za Szymona bez pytania. Nie kochała go, bała się – był twardy i okrutny. Nigdy nie śmiała się sprzeciwić.

— Nie za wcześnie. Przestań jęczeć, niedługo siedemnastka, czas na zamążpójście, zanim się rozpuści. A ten Przemek niech się tu więcej nie pokazuje.

Małgorzata zbladła. Serafina zwierzała się jej potajemnie, że podoba jej się ten kędzierzawy chłopak.

— Mamo, nie mogę sobie poradzić. Gdy widzę Przemka, serce mi wali. Chcę z nim rozmawiać, ale boję się, żeby tato nie zauważył.

— Córeczko, nawet nie myśl. Znasz ojca. On go nie cierpi.

**Za mąż bez miłości**

Gdy Serafina skończyła siedemnaście lat, do domu przyszli swaci od Jakuba. Jego rodzice mieszkali dwa domy dalej. Uchodzili za zamożnych – mieli krowę i konia. Trzech synów, a Jakub, najmłodszy, wciąż był kawalerem.

Nigdy go nie lubiła. Rudy, piegowaty, niezdarny, ale zawsze przystawał pod ich płotem, wypatrując jej na podwórku. Podobała mu się ta zgrabna dziewczyna, choć ona przed nim uciekała. Był starszy o trzy lata. Nawet gdy byli dziećmi i biegali nad rzekę, unikała go. Mówiła, że nie znosi rudych. A jednak raz, gdy miała siedem lat, uratował ją – wyciągnął z nurtu, który porwał ją na środek rzeki.

— Tylko nie mów tacie i mamie, że mnie uratowałeś. Ojciec już mnie nigdy nie wypuści — prosiła, szczękając zębami z zimna.

— Nie powiem. Biegnij do domu — odparł i lekko popchnął ją w stronę wsi.

Nigdy nie zdradził jej sekretu. Rodzice do dziś nie wiedzieli, że ich córka omal nie utonęła.

W przeddzień zaręczyn Szymon spotkał Przemka i rzucił mu w twarz:

— Wynoś się stąd. Nie będziesz moim zięciem. Jutro przyjdą swaci, a Serafina wyjdzie za Jakuba. I żebym cię tu więcej nie widział.

Przemek patrzył na niego przerażony. Nie wiedział, czy to prawda, ale w oczach Szymona widział determinację. Odszedł w milczeniu. Był zrozpaczony – jeśli ojciec tak zdecydował, nic nie mógł zrobić. A tak bardzo kochał tę dziewczynę, jej płomienne spojrzenia, jej rumieńce, które widział nawet z daleka. Ale tak było na wsi – nie wolno było spotykać się z ukochaną. Trzeba było posłać swatów. W tamtych czasach mało kto żenił się z miłości.

Wieczorem, gdy Serafina kończyła herbatę, Szymon spojrzał na nią twardo. Zrozumiała, że nie czeka ją nic dobrego.

— Słuchajcie, Małgorzato i ty, Serafko. Jutro przyjdą swaci. Dość już siedzisz w domu, czas na ślub. Wszystko ma być jak u ludzi – nowa suknia, wstążki we włosy. Rozumiesz?

— Rozumiem, tato — odparła cicho. — A kto to będzie? Za kogo mnie wydajesz?

— Za Jakuba. Roboczy chłop, dom jak z obrazka, krowa i koń. Głodna nie będziesz. Świe