Igor powiedział, że ma wrażenie, jakby całe życie pracował na pieluchy i wilgotne chusteczki, a pensji i tak nigdy nie wystarcza

Jak żyją rodziny wielodzietne? I czy naprawdę czują radość z rodzicielstwa? Zapytałem kiedyś o to mojego starego przyjaciela.

Akurat przejeżdżałem przez Warszawę i pomyślałem, że to dobra okazja, żeby zobaczyć się z Igorem. Nie widzieliśmy się z 15 lat, odkąd skończyliśmy studia.

Mój przyjaciel nie pochodzi ze stolicy, ale mieszka tam od 20 lat – odkąd przyjechał tu na studia. Kiedy poszedł do pracy, poznał Martę, z którą pół roku później się ożenił. Cały czas mieszkają w wynajętym mieszkaniu. Co prawda, w dużym i ładnym, ale jednak to wciąż nie jest ich własne.

Igor jak zawsze był bardzo zajęty, ale znalazł dla mnie godzinkę, żebyśmy gdzieś usiedli i napili się kawy. Bardzo się ucieszył, że nareszcie gdzieś wyszedł, co bardzo mnie zaskoczyło. Myślałem, że prowadzi zupełnie inne, wielkomiejskie życie. Ale jak się okazało – świata nie widzi poza swoimi dziećmi. A ma ich czworo!

Nie mogłem się powstrzymać, więc zapytałem wprost, dlaczego zdecydowali się na tak dużo dzieci. Odpowiedział, że planowali mieć tylko dwoje, ale Bóg dał im ich więcej, więc przyjęli je jak błogosławieństwo. Każde dziecko to powód do radości.

Potem Igor przyznał, że codzienne życie z taką gromadką nie jest łatwe. Powiedział, że nie spał dobrze tej nocy, bo jego półrocznemu synkowi wyrzynają się ząbki, a najstarsza córka ma ospę wietrzną i musi siedzieć sama w pokoju rodziców, żeby nie zarazić pozostałych. Z powodu choroby córki rodzice śpią w przedpokoju, na podłodze, bo mieszkają w dwupokojowym mieszkaniu i dla wszystkich teraz brakuje miejsca.

Nie mają pieniędzy na lepsze i większe mieszkanie, bo przez te 10 lat starali się zaoszczędzić trochę pieniędzy na własne, ale im się to nie udało. Dzieci często chorują, ciągle trzeba im kupować nowe ubrania, jedzenie, pieluchy. Igor powiedział, że ma wrażenie, że cała jego pensja idzie na pieluchy i nawilżane chusteczki dla dzieci. Jego żona przez te wszystkie lata nie pracowała, bo albo była w ciąży, albo karmiła piersią, no a teraz siedzi w domu z dziećmi.

Ale na zakończenie i tak powiedział, że jest bardzo szczęśliwy. Okazuje się, że zawsze marzył o życiu, w którym nie będzie miejsca na nic ani na nikogo innego niż jego krewni. A jeśli Bóg ześle im kolejne dziecko, na pewno je z wdzięcznością przyjmą, bo to najlepsza rzecz, jaka może się przydarzyć człowiekowi.