Idealna żona

Idealna żona

Jeszcze w czasie studiów Krzysztof postanowił, że ożeni się tylko z kobietą spokojną i zrównoważoną. Takie są najlepsze dla rodziny. Mimo to spotykał się z innymi – żywiołowymi, gadatliwymi, niektóre od razu oczekiwały kwiatów, prezentów i wyjść do restauracji. Skąd biedny student miał na to pieniądze? Dlatego uważnie przyglądał się, jakie tak naprawdę są te dziewczyny.

Pod koniec studiów związał się z Kingą – inteligentną, opanowaną i niesamowicie uporządkowaną. Od razu było widać, że dba o każdy szczegół.

„Leszku” – mówił do przyjaciela – „chyba czas, żebym się ożenił. Ty już jesteś rodzinny, a u was wkrótce będzie jeszcze więcej gwaru”.

„No wreszcie, Krzysiek! Od dawna ci to mówię. Myślisz o Kingi z mojej grupy? Świetna dziewczyna – mądra, ładna, a przed all spokojna, zero histerii. Nigdy nie widziałem, żeby rzuciła scenę. I ta jej pedanteria – notatki zawsze idealne, ile razy je od niej przepisywałem…”

„Tak, o Kingi. Myślę, że to najlepszy wybór, przynajmniej spośród tych, które znam” – śmiał się Krzysztof.

Przed końcem studiów oświadczył się Kingi, a ona zgodziła się zostać jego żoną.

Kinga i jej młodsza siostra często były same w domu, gdy chodziły jeszcze do szkoły. Ojciec – kierowca ciężarówki – często wyjeżdżał na długo, a matka wracała dopiero wieczorem. Gdy Kinga podrosła, przejęła obowiązki domowe – gotowała, sprzątała, sprawdzała lekcje siostrze. Choć matka nie wymagała tego od córki, Kinga miała to we krwi.

Gdy czasem jechały z matką i siostrą do cioci Broni, starszej siostry mamy, Kinga zawsze się dziwiła:

„Jak u cioci jest czysto” – myślała, rozglądając się po domu. „Te przepiękne serwetki na stole, własnoręcznie robione na drutach, naczynia lśniące jak nowe. Wszystko sterylne, aż się wydaje, że nikt tu nie mieszka.” Wtedy jeszcze nie rozumiała, że właśnie tę cechę odziedziczyła po cioci. U siebie też dbała o porządek, choć nie zawsze wychodziło. Za to w zeszytach i na biurku – perfekcja. Na studiach prowadziła notatki wzorowo, zdawała egzaminy bez problemu, zawsze elegancko ubrana i uczesana.

Po ślubie zamieszkali osobno – Krzysztof miał już własne, niewielkie dwupokojowe mieszkanie.

„Krzysiek, dobrze ci się ułożyło” – zazdrościł mu przyjaciel Leszek. „Od razu swoje mieszkanie, żona piękność. Nie tak jak my – wciąż wynajmujemy kąt. I własnego lokalu nawet nie widać na horyzoncie.”

Po ślubie Kinga postanowiła stworzyć idealny dom – taki jak u cioci Broni. Dbała o czystość i porządek, była prawdziwą perfekcjonistką.

Nikt jej nie wytłumaczył, że dla żony i matki najważniejsze powinny być potrzeby bliskich, a nie idealnie wyglądająca opakcja. Zanim to zrozumiała, musiała przejść trudną lekcję życia.

Oni byli zupełnie różni. Krzysztof – głośny, towarzyski, wszędzie pełno przyjaciół, dusza kompanii. Kinga – jego przeciwieństwo. Gdy on marzył o wypadach pod namiot, wędkowaniu z kumplami i grillowaniu, ona wolała haftować, czasem robić na drutach lub czytać książki.

Przed narodzinami pierwszego syna, Tomka, Kinga jakoś znosiła propozycje męża, by jechać na łono natury. Nigdy nie była tym zachwycona, ale jechała, by go wspierać.

Gdy tylko zaczynało się lato, Krzysztof nie mógł się doczekać weekendów.

„Kinga, jutro jedziemy nad jezioro z namiotem. Będzie ryby łowić, grillować. Pakuj się.”

„Krzysztof, no nie lubię tej twojej natury. Tylko karmię komary, śpię na twardej ziemi. Wszędzie brud, jeszcze się czymś zarazimy” – odpowiadała, ale wiedziała, że mąż i tak nie odpuści.

Gdy była już w zaawansowanej ciąży, odmawiała, a on rozumiał i nie nalegał. Wtedy oddawała się swojemu ulubionemu zajęciu – urządzaniu gniazdka. Dbała o czystość, gotowała zdrowe posiłki. Stworzyła wymarzony dom – przytulny i nieskazitelny.

„Kinga, u ciebie zawsze tak sterylnie i porządnie” – dziwiła się przyjaciółka Agnieszka, która czasem ją odwiedzała. „Jesteś idealną żoną. Skąd masz na to czas? Ja tak nie potrafię. U mnie panuje idealny bałagan, chłopki wszystko przewracają do góry nogami. Dlatego nawet ich do ciebie nie zabieram – po nich mieszkanie byłoby nie do poznania” – śmiała się. „A mój mąż jest cudowny – czasem daje mi wytchnienie, zabiera ich sam na spacer. Mówi: »Idź, odpocznij, wpadnij do Kingi«.”

Krzysztof był impulsywny, czasem w środku dnia ciągnął żonę do sypialni, a ona się opierała.

„Mam jeszcze prasowanie, wszystko się pogniecie, potem trudniej będzie doprowadzić do porządku.”

„Kinga, szczerze mówiąc, mam to gdzieś, czy śpię na wyprasowanej pościeli” – mruczał, obejmując ją. „Czasem nasze mieszkanie przypomina mi salę operacyjną – tyle w nim sterylności.”

„Krzysztof, czy nie podoba ci się życie w czystości i przytulności?”

„Nie mówię, że nie. Podoba mi się, bardzo. Ale chyba za bardzo się w to zagłębiasz” – mówił, ciągnąc ją do łóżka.

Pewnego wieczoru po pracy oznajmił:

„Kinga, kumple zbierają się na weekend w góry. Będzie jazda na nartach, sanki, grill. Jedź z nami. Jest tam sauna, ale jeśli nie lubisz, możesz po prostu odpocząć na świeżym powietrzu. Będzie super – drewniana chata, piec…”

„Co ty wygadujesz? Po pierwsze, jestem w szóstym miesiącu, a ty mnie chcesz ciągnąć w dzicz, w środku zimy. Jeszcze się przeziębimy, nie daj Boże.”

„O rany, jaka z ciebie maruda. Wszędzie ci nie pasuje.”

Gdy urodził się Tomek, Kinga niemal oszalała na punkcie sterylności – sama to zaczęła dostrzegać. Nie mogła jednak przestać. Męczyła się, ale wszystko ogarniała. Gdy Tomek skończył trzy lata, wróciła do pracy, ale nie na długo.

„Krzysztof, chyba znów jestem w ciąży” – oznajmiła.

„Jutro jedziemy do lekarza” – powiedział mąż i zawiózł ją na badania.